II SA/Rz 449/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy Wraz ze skargą na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Ł.K. wniósł o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Z zachowaniem ustawowego terminu skarżący wniósł sprzeciw. Z informacji uzyskanych od Ł.K. wynika, że gospodarstwo domowe tworzy wraz z żoną oraz dwójką dzieci. Rodzina zamieszkuje w budynku rodziców skarżącego, jednakże tworzy odrębne gospodarstwo domowe. Skarżący i jego żona otrzymują comiesięczne wynagrodzenie za pracę w wysokości 1 680 zł i 1 400 zł, a ponadto dysponują oszczędnościami w wysokości 80 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skarżący ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych domaga się zgodnie z art. 245 § 3 Ppsa przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Korzystanie z instytucji prawa pomocy powinno mieć zatem miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a więc wtedy, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dysponując oszczędnościami w kwocie 80 000 zł jest z całą pewnością w stanie ponieść na obecnym etapie postępowania opłatę sądową z tytułu wpisu od skargi w wysokości 500 zł. O przyznaniu prawa pomocy nie może przesądzać subiektywne poczucie wnioskodawcy o konieczności zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych wobec poczynionych przez niego planów inwestycyjnych, a wyłącznie obiektywne stwierdzenie, że jego sytuacja materialno – bytowa uniemożliwia poniesienie pełnych kosztów postępowania. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzą. Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, Sąd postanowił odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie.