II SA/Rz 455/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 29 stycznia 2025 r. nr SKO.4121.1.2025 w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 9 grudnia 2024 r. nr K.5430.1265.2024.JP; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżącego J. P. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 455/25 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi J.P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Przemyślu z 29 stycznia 2025 r. nr SKO.4121.1.2025 dotycząca odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, 19 listopada 2024 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła informacja Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 14 listopada 2024 r. o ujawnieniu w dniu 14 listopada 2024 r. o godz. 1605 w miejscowości K. polegającego na przekroczeniu przez J.P. jako kierującego pojazdem marki [...] nr rej: [...] dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 53 km/h. Decyzją z 9 grudnia 2024 r. nr K.5430.1256.2024.JP Starosta [...] zatrzymał kierującemu na okres trzech miesięcy, tj. od 14 listopada 2024 r. do 14 lutego 2025 r., prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T z powodu przekroczenia prędkości o 53 km/h, przy dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym do 50 km/h. W odwołaniu od decyzji Starosty J.P. zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o informację otrzymaną z Komendy Powiatowej Policji, co skutkowało błędnym ustaleniem, że pomiar prędkości został wykonany prawidłowo. Podał, że przyrząd którym dokonano pomiaru prędkości może być obarczony błędem pomiaru o 3 km/h, zatem pomiar wskazujący wynik 103 km/h nie oznacza, że kierujący poruszał się z taką prędkością. Skarżący mógł się poruszać z prędkością 100 km/h, co już nie skutkowałoby zatrzymaniem prawa jazdy. SKO - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) i art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1210, dalej: u.k.p.) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśniło, że stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, jeżeli kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Podstawą wszczęcia postępowania w tym zakresie jest informacja o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, czyli zawiadomienie o ujawnieniu naruszenia. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. K 4/21 wskazano, że organ administracji nie może opierać decyzji wyłącznie na takiej informacji. Trybunał wskazał, że przyjęcie, iż sama informacja organu kontroli ruchu drogowego stanowi jedyną podstawę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, narusza art. 2 Konstytucji RP. W związku z tym starosta ma obowiązek przeprowadzenia postępowania zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, a informacja z Policji stanowi jedynie jeden z dowodów, który musi być oceniony w kontekście całego materiału dowodowego. Kierujący może odmówić przyjęcia mandatu i wówczas kwestionować pomiar prędkości, co może prowadzić do konieczności zasięgnięcia opinii biegłego. W przypadku gdy po wydaniu decyzji ujawni się, że pomiar był błędny, możliwe jest wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie odpowiedzialność za treść przekazanej informacji o naruszeniu ponosi organ który ją ujawnił, a ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza spoczywa na Skarbie Państwa. Kolegium podkreśliło, że odpowiedzialność wykroczeniowa jest odrębna od administracyjnego zatrzymania prawa jazdy i podlega trybowi sądowemu. Samo uniewinnienie od zarzutu wykroczenia nie powoduje automatycznego uchylenia decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że zatrzymanie prawa jazdy ma charakter prewencyjno - ochronny a nie represyjny i służy eliminacji z ruchu drogowego kierowców rażąco naruszających przepisy. Ponadto Główny Urząd Miar wyjaśnił, że przyrządy z ważnym świadectwem legalizacji stanowią podstawę do uznania prawidłowości pomiaru prędkości. Decyzja starosty, zgodnie z art. 102 ust. 1c u.k.p., wydawana jest na okres trzech miesięcy i nadawany jest jej rygor natychmiastowej wykonalności. W rozpoznawanej sprawie uznano, że kierujący nie kwestionował pomiaru w chwili jego dokonania, nie podnosił też żadnych kontratypów, co potwierdzało zasadność zastosowania środka administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.P. (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) zaskarżył w całości decyzję SKO z 29 stycznia 2025 r., zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania: a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 86 oraz art. 89 § 1 i 2 k.p.a. przez wadliwą ocenę dowodów zebranych w sprawie i błędne ustalenie, że materiał dowodowy wykazał, że skarżący na miejscu zdarzenia nie kwestionował dokonanego pomiaru, w sytuacji, gdy już samo nieprzyjęcie mandatu świadczy o tym, że uznał czynności funkcjonariuszy za wadliwe, a ponadto organ zignorował, że skarżący pismem z 3 grudnia 2024 r. szczegółowo wyjaśnił, dlaczego pomiar prędkości w niniejszym stanie faktycznym został wykonany nieprawidłowo, b) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 86 oraz art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji prawidłowo wydał decyzję wyłącznie w oparciu o informację otrzymaną od KPP w [...] a bez dokonywania własnych ustaleń, w sytuacji gdy skarżący kwestionował prawidłowość wykonanego pomiaru prędkości, wobec czego organ I instancji powinien we własnym zakresie dokonać ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co skutkowało błędnym przyjęciem, że pomiar prędkości został wykonany prawidłowo, a skarżący poruszał się z prędkością 103 km/h i nie wnosił zastrzeżeń co do prawidłowości wykonania pomiaru, c) art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zignorowanie wiążącego stanowiska TK wyrażonego w wyroku z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt K 4/21, zgodnie z którym w przypadku zakwestionowania prawidłowości pomiaru prędkości przez obwinionego organ nie może wydać decyzji wyłącznie w oparciu o informację organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu wykroczenia i zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego we własnym zakresie, d) art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 101 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości nie stanowi zagadnienia wstępnego, przy czym organ powołuje się na nieaktualne orzecznictwo sprzed wyroku TK z 13 grudnia 2022 r. K 4/21, a w orzeczeniu tym wprost wskazano, że w szczególności organ upoważniony do egzekwowania odpowiedzialności prawnej nie powinien opierać swojej decyzji wyłącznie na "informacji" przedstawionej przez funkcjonariusza publicznego, lecz musi - samodzielnie albo we współdziałaniu z właściwym organem (zob. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 k.p.a.) - dokonać ustaleń faktycznych odpowiadających rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia, 2) przepisów prawa materialnego: a) art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251, dalej: u.P.r.d.) poprzez błędną wykładnię, że Starosta nie jest uprawniony do samodzielnego ustalania zaistnienia wykroczenia polegającego na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h ani też okoliczności samego pomiaru, w tym jego prawidłowości, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu I instancji orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego wyłącznie w oparciu o informację KPP w [...], w sytuacji, gdy skarżący nie przyjął mandatu karnego i zakwestionował prawidłowość wykonanego pomiaru, a zatem zgodnie z wyrokiem TK z 13 grudnia 2022 r. K 4/21 organ I instancji powinien dokonać we własnym zakresie ustalenia stanu faktycznego, b) § 22 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1081) poprzez nieuwzględnienie faktu, że przyrządy do pomiaru prędkości mogą być obarczone błędem pomiaru o 3 km/h, wobec czego nawet prawidłowo wykonany pomiar prędkości przy pomocy sprawnego radaru wskazujący wynik 103 km/h nie oznacza, że kierujący poruszał się z taką prędkością, bowiem prędkość ta równie prawdopodobnie mogła wynosić jedynie 100 km/h, a taka nie kwalifikuje się do zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt lit. a) u.P.r.d., c) § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia, poprzez nieuwzględnienie faktu, że konstrukcja i wykonanie przyrządu do pomiaru prędkości powinno umożliwić ustalenie pojazdu którego prędkość została zmierzona, natomiast użyty przez funkcjonariuszy w sprawie radar Ultralyte LTI 20-20 nie posiada funkcji fotografowania kontrolowanego pojazdu, wobec czego nie ma żadnych podstaw, by przyjąć, że pomiar prędkości został wykonany dla samochodu którym poruszał się skarżący. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych wraz z kwotą 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - protokołu rozprawy w sprawie o wykroczenie z dnia 5 lutego 2025 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z 29 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 9 grudnia 2024 r. o zatrzymaniu skarżącemu na okres 3 miesięcy (od 14 listopada 2024 r. do 14 lutego 2025 r.) prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, BE, T z powodu przekroczenia o 53 km/h dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyżej opisanych Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, po części z przyczyn w niej podniesionych. Materialnoprawną podstawę w/w decyzji stanowił art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie do ust. 1c tego artykułu, starosta wydaje decyzję o której mowa w ust. 1 pkt 4 na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Z powyższych przepisów wynika, że starosta obligatoryjnie wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przepisy te pozostają w związku z regulacją art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 541, ze zm.), zgodnie z którymi podstawą wydania decyzji o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, przekazywana staroście przez podmiot który ujawnił popełnienie naruszenia. W kontrolowanej sprawie w stosunku do skarżącego zastosowano sankcję wynikającą z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w związku z kierowaniem przez niego 14 listopada 2024 r. w miejscowości K. pojazdem na obszarze zabudowanym z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o 53 km/h, o czym stosowna informacja została przekazana Staroście [...] przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wprowadzając opisaną wyżej sankcję administracyjną za naruszenie dopuszczalnej prędkości nie uzależnił jej zastosowania od tego, czy kierowca został ukarany za popełnienie wykroczenia drogowego. W związku z rozbieżnościami jakie na tle stosowania w/w przepisów pojawiały się w orzecznictwie sądowym, Naczelny Sąd Administracyjny 1 lipca 2019 r. podjął uchwałę I OPS 3/18, wg której: 1. Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym; 2. Prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.). W uzasadnieniu uchwały wywiedziono, że starosta jest zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, które to rozstrzygnięcie nie jest pozostawione jego uznaniu. W związku z tym nie jest on także uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności będących podstawą sporządzenia informacji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 13 grudnia 2022 r. K 4/21 orzekł jednak, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 541 ze zm.) rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wyraził stanowisko, że zasady demokratycznego państwa prawnego wymagają, by minimalny standard postępowania dowodowego przed organem administracji zapewniał stronie możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej tak, aby umożliwić jej kwestionowanie stwierdzenia naruszenia prawa o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Strona nie powinna być pozbawiona możliwości przedstawienia swoich racji w toku postępowania administracyjnego. Jeśli w ramach tego postępowania kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałożona zostanie na nią sankcja. I. W kontekście wyroku TK Kolegium podkreśliło, że jeżeli kierujący pojazdem przekroczy prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i nie kwestionuje faktu zaistnienia wykroczenia, w tym swojej winy i prawidłowości dokonanego pomiaru, należy uznać, że postępowanie administracyjne wykazało fakt zaistnienia wykroczenia polegającego na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. SKO – analogicznie jak organ I instancji – stwierdziło, że materiał dowodowy sprawy wykazał, iż skarżący na miejscu zdarzenia nie kwestionował dokonanego pomiaru. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, z opisanymi ustaleniami organów administracji I i II instancji trudno się zgodzić, gdyż nie korespondują one ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika z niego wprost przeciwnie, że skarżący od samego początku kwestionował sposób przeprowadzenia pomiaru prędkości przez funkcjonariusza Policji oraz wynik pomiaru. Wprawdzie w skierowanym do Starosty piśmie z 26 listopada 2024 r. Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...] (stanowiącym odpowiedź na pismo Starosty z 21 listopada 2024 r. o udostępnienie kserokopii notatki urzędowej z interwencji drogowej z 14 listopada 2024 r.) znajduje się zapis, że "kierujący nie wnosił zastrzeżeń do wykonania pomiaru" (a także że funkcjonariusz dokonujący pomiaru prędkości zrobił to w sposób prawidłowy, posiadając specjalistyczne przeszkolenie z zakresu korzystania z mierników laserowych do pomiaru prędkości), niemniej nie koresponduje to z zawartą w tym piśmie informacją o odmowie przyjęcia mandatu karnego, a także z wyjaśnieniami podnoszonymi przez skarżącego w piśmie z 27 listopada 2024 r. Okoliczność ta umknęła uwadze organów administracji, które - powielając tę argumentację w uzasadnieniach wydanych decyzji mimo zgłaszanych w tym zakresie przez skarżącego w toku postępowania uwag - nie poczyniły w związku z tym żadnych ustaleń. Wymogom tym nie czyni zadość świadectwo legalizacji przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego oraz informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, dołączone do skierowanej do Starosty informacji KPP w [...] o ujawnieniu przekroczenia dopuszczalnej prędkości jazdy. II. Niezależnie od niepełnych i częściowo błędnych ustaleń faktycznych organów administracji, w sprawie jako kluczowy i mający decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy jawi się fakt równolegle prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania z art. 92a § 2 Kodeksu wykroczeń, dot. niestosowania się do ograniczenia prędkości. Wprawdzie jak w kontekście przywołanej wyżej uchwały NSA z 1 lipca 2019 r. I OPS 3/18 stwierdziły organy administracji, postępowanie administracyjne o zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i postępowanie wykroczeniowe przed sądem powszechnym za przekroczenie dopuszczalnej prędkości są niezależne od siebie i nie warunkują się wzajemnie (w tym nie powodują np. konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem), to trafnie zauważyło także SKO, że późniejsze ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych (w tym co do prawidłowości pomiaru prędkości) może uprawniać stronę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W przedmiotowej sprawie ma to znaczenie o tyle, że wyrokiem z [...] lipca 2025 r. [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał skarżącego – obwinionego o to, że w dniu 14 listopada 2024 r. około godz. 16.05 w miejscowości K., kierując samochodem marki [...] o nr rej. [...] jechał z prędkością 103 km/h znajdując się w obszarze zabudowanym, na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h - za winnego tego, że w opisanych okolicznościach jechał z prędkością co najmniej 99,91 km/h, czym przekroczył dopuszczalną prędkość co najmniej o 49,91 km/h. Nie oznacza to bezwzględnie – wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego zawartego w skierowanym do WSA w Rzeszowie piśmie z 8 sierpnia 2025 r. – że skarżący "poruszał się z prędkością 99,91 km/h, a zatem nie przekroczył dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km". Świadczy to jednak, że przy wydawaniu tego wyroku Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, że urządzenie pomiarowe ULTRALYTE LTI 20-20 100LR którym dokonano pomiaru prędkości obarczone jest błędem pomiarowym, który wynosi +/- 3 km/h dla prędkości do 100 km/h oraz +/- 3 % dla prędkości powyżej 100 km/h (wartości te odpowiadają dopuszczalnym błędom granicznym przyrządów do pomiaru prędkości, określonym rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, Dz.U. z 2029 r., poz. 1081). W doktrynie prawa administracyjnego nie kwestionuje się funkcjonowania w prawie administracyjnym własnego systemu kar, równoległego do systemu kar za przestępstwa i wykroczenia. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, mimo że wyrok SR zapadł względem skarżącego już po wydaniu decyzji przez Kolegium i wniesieniu przez niego skargi na tę decyzję, wynikające z przyjętej przez SR wykładni w/w przepisów ustalenia wskazujące że rzeczywiście mógł się on poruszać z prędkością nie przekraczającą 100 km/h (a więc nie kwalifikującą do zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy), nie mogą zostać jednak w tej sytuacji pominięte. Jak już zasygnalizowano wyżej, mogłyby one bowiem stwarzać możliwość wznowienia postępowania administracyjnego w przyszłości, co mając na uwadze m.in. obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zasady praworządności i szybkości postępowania (art. 6 i art. 12 k.p.a.) powinno zostać uwzględnione już na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. "W świetle treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., organ powinien mieć pewność przed wydaniem decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., że doszło do przekroczenia prędkości" – wyrok WSA Łodzi z 19 kwietnia 2023 r. III SA/Łd 705/22. Takiej pewności – mimo zbliżenia do wartości granicznych - w sprawie nie ma, co przy braku właściwych ustaleń organów administracji przemawiało za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Wobec wydanego [...] lipca 2025 r. względem skarżącego przez SR w [...] wyroku [...], w ponownie prowadzonym postępowaniu zadaniem organów będzie dokonanie oceny, czy możliwe jest jednoznaczne ustalenie wartości przekroczenia prędkości przez skarżącego, co przekładać się będzie na kontynuowanie postępowania bądź jego umorzenie (stosownie do art. 145 § 3 P.p.s.a., "w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie"; zastosowanie tego przepisu w realiach sprawy przez Sąd jawiło się jako przedwczesne z uwagi na nieprawomocność w/w wyroku). O należnych skarżącemu kosztach postępowania sądowego - obejmujących uiszczony od skargi wpis (200 zł), wynagrodzenie ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika z wyboru - radcy prawnego (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).