II SA/Rz 456/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r., w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem skargi J. W. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została skierowana m.in. do osób, które w dniu orzekania przez organy już nie żyły, bowiem wydano ją w dniu [...] marca 2010 r., natomiast jej adresaci: R. K. i D. W., zmarli odpowiednio: 26 lutego 2009 r. i 7 stycznia 2010 r. (akty zgonu USC w R. z dnia 29 lipca 2010 r., nr [...] i z dnia 20 lipca 2010 r., nr [...]). Podobnie, decyzja organu I instancji (z dnia [...] listopada 2009 r.) została skierowana do nieżyjącego w dniu jej wydawania R. K. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji skierowanej od osoby nieżyjącej jest obarczone wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rolą organu bowiem było ustalenie następców prawnych zmarłej osoby, a następnie zapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu i doręczenie decyzji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2009 r., II SA/Gd 195/09, "Wspólnota" 2010, nr 6, s. 26.). Decyzje organów zostały zatem wydane z pominięciem stron (następców prawnych zmarłych osób), co obliguje Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Warto również podkreślić, że skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa i stanowić podstawę nieważności decyzji, na co wskazuje orzecznictwo sądowe (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2009 r., I SA/Wa 565/09, CBOIS). WSA końcowo jednak skłania się do stanowiska, o potrzebie powtórnego przeprowadzenia postępowania i zapewnienia udziału w postępowaniu następcom prawnym nieżyjących stron. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 119 pkt 1, art. 120, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a orzekł jak w sentencji.