II SA/Rz 457/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - p o s t a n a w i a - przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. II SA/Rz 457/09 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 457/09 odrzucił skargę J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Następnie wydanym postanowieniem z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt. II SA/Rz 457/09 odrzucił skargę kasacyjną od wyżej opisanego postanowienia z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez skarżącego - jako osobę nieuprawnioną do złożenia tego środka odwoławczego. Wnosząc zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej J. S. zwrócił się o przyznanie adwokata z urzędu wskazując, że żyje z renty – nie ma innych dochodów, jest schorowany. Dom do remontu, bez luksusów. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 457/09 wydanym przez referendarza sądowego odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącego. Od wyżej opisanego postanowienia skarżący wniósł w dniu 24 listopada 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) sprzeciw. Z uwagi na nieczytelne sporządzenie pism skierowanych do Sądu przez skarżącego można było odczytać, że wnosi on o ustanowienie adwokata i nie zgadza się z postanowieniem dotyczącym prawa pomocy. Do sprzeciwu skarżący załączył także zaświadczenie lekarskie z dnia 24 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu, tj. gdy nie został on odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ustanowienie adwokata objęte jest zakresem częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej po wykazaniu przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd uznał, iż wniosek J. S. zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie złożonego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF ustalił, że skarżący zamieszkuje samotnie, posiadany przez niego majątek obejmuje dom oraz nieruchomość rolną o pow. 90 a, nie ma innych wartościowych składników majątku. Wysokość pobieranej przez niego renty to ok. 930 zł. netto (1100 brutto); potwierdza to zaświadczenie załączone na wcześniejszym etapie postępowania do akt sądowych. Na podstawie treści oświadczenia skarżącego złożonego na skutek wezwanie Sądu – (z uwagi na jej bardzo nieczytelne zredagowanie pismem ręcznym) – ustalono jedynie, że skarżący na zakup żywności wydaje ok. 600 zł. miesięcznie, zaś opłaty za gaz pochłaniają kwotę ok. 100 zł. na miesiąc, kwoty te są wyższe w okresie zimowym. Ponadto z dołączonej do sprzeciwu kserokopii zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący choruje od dłuższego czasu na psychonerwicę i leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego, ponadto ma zwyrodnienie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. W ocenie Sądu J. S. spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w postaci przyznania adwokata. Wykazał on, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Jest osobą starszą i schorowaną, a otrzymywana przez niego renta wystarcza na pokrycie podstawowych wydatków i koszty związane z leczeniem. Z tych względów, na podstawie art. 260, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.