II SA/Rz 458/08

Dnia 23 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 458/08 odrzucającego skargę kasacyjną M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 458/08 oddalającego skargę M. H. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej o pozbawieniu uprawnień kombatanckich - postanawia - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 458/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 458/08 oddalającego skargę M. H. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej o pozbawieniu uprawnień kombatanckich. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 maja 2009 roku wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia. W pouczeniu poinformowano skarżącego między innymi o tym, że zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną winno być sporządzone przez adwokata, radcę prawnego lub jeden z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a W dniu 26 maja 2009 roku M. H., wniósł pismo oznaczone sygn. akt II SA/Rz 458/08, w którym nawiązując do "postanowienia z dnia 29 maja 2009 roku" wskazał argumenty, które w jego ocenie świadczą o nietrafności zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2009 roku sąd zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie charakteru pisma z dnia 26 maja 2009 roku, albowiem z jego treści nie sposób było jednoznacznie potwierdzić, że jest to zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi, pismem z dnia 22 czerwca 2009 roku skarżący ponownie zwrócił uwagę na krzywdzący charakter zaskarżonej decyzji i podał, że "czeka na odpowiedź i zakończenie krzywdy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarówno pismo skarżącego z dnia 26 maja jak i 22 czerwca 2009 roku nie zostało oznaczone jako zażalenie. Uwzględniając jednak ich treść, z której wynika wola dalszej kontynuacji postępowania celem odzyskania utraconych przez skarżącego uprawnień oraz fakt, że wpłynęły one w następstwie wydania przez sąd postanowienia z dnia 14 maja 2009 roku, Sąd potraktował je jako zażalenie na to postanowienie. Stosownie do treści art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Sporządzenie takiego zażalenia osobiście przez stronę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym stanowi brak czyniący je niedopuszczalnym. Brak ten nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Sporządzenie zażalenia przez osobę mającą kwalifikacje wymagane w art. 175 przesądza zatem o jego dopuszczalności. Jeśli zażalenie zostało wniesione z naruszeniem art. 194 § 4 P.p.s.a. sąd zobligowany jest je odrzucić bez wzywania do usunięcia braków - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2004 r., sygn. akt OZ 474/04, niepublikowane. Ponieważ skarżący nie jest adwokatem, radcą prawnym bądź podmiotem wskazanym w § 2 lub § 3 art. 175 P.p.s.a. sporządzone przez niego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej obarczone jest brakiem, który czyni je niedopuszczalnym. Uwzględniając całość powyższego sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.