II SA/Rz 458/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję L. L. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Z zachowaniem 7-dniowego terminu skarżący wniósł sprzeciw. Z informacji uzyskanych od L. L. wynika, że gospodarstwo domowe tworzy wraz z żoną. Rodzina zamieszkuje budynek mieszkalny stanowiący własność jego córki i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę skarżącego w wysokości 315 zł miesięcznie. Z tej kwoty finansuje zakup lekarstw, ubrań, żywności, rachunki za telefon oraz rachunki za wodę i odprowadzanie ścieków kanalizacji sanitarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skarżący ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata domaga się zgodnie z art. 245 § 2 Ppsa przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy leży po stronie wnioskodawcy – jest on zobligowany do pełnego i wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji rodzinnej i bytowo – materialnej, w sposób umożliwiający ocenę zasadności złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sądu uzależnione jest od tego, co zostało wykazane przez wnioskodawcę. Analiza wniosku skarżącego upoważnia do stwierdzenia, że podane informacje uniemożliwiają dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej. Dysponując dochodem w wysokości 315 zł miesięcznie skarżący nie wykazał, a nawet nie uprawdopodobnił, aby nie korzystając z pomocy osób trzecich, względnie nie mając innych źródeł dochodu, był w stanie utrzymać dwuosobową rodzinę, skoro kwota progu interwencji socjalnej w cenach z 2013 r. wyniosła 540 zł na osobę w rodzinie dwuosobowej (zob. raport Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych Wysokość i struktura Progu Interwencji Socjalnej – Raport weryfikacyjny z lutego 2015 r.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa, Sąd odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie.