II SA/Rz 459/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Rz 459/13 w przedmiocie odmowy przyznania K. C. prawa pomocy w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - postanawia - odrzucić zażalenie M. C. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 459/13 WSA w Rzeszowie odmówił przyznania K. C. prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Odpis powyższego postanowienia wraz z pismem z dnia 14 stycznia 2016 r., w którym zawarte zostało pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony wyłącznie K. C. i odebrany w dniu 1 lutego 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – tom III, k. 432 akt sądowych). W dniu 8 lutego 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) K. C. i M. C. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a.") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Natomiast stosownie do art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy postanowieniem z dnia 13 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 459/13 WSA w Rzeszowie odmówił K. C. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Orzeczenie to mając na uwadze treść art. art. 252 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zostało doręczone stronie, która złożyła wniosek a zatem – K. C. Ostatnio cytowany przepis stanowi także, że środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy, Powyższe oznacza, że prawo do złożenia zażalenia od postanowienia z dnia 13 stycznia 2016 r. przysługiwało wyłącznie K. C. W takiej sytuacji złożenie przez M. C. zażalenia na wymienione powyżej postanowienie, jawi się jako niedopuszczalne, a tym samym podlegać musi odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 252 § 3 oraz art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Końcowo Sąd zaznacza, że zażalenie K. C. na postanowienie z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Rz 459/13 podlegać będzie rozpoznaniu.