II SA/Rz 460/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 29 lutego 2024 r. nr SKO.4111.159.374.2024 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi D.C. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 29 lutego 2024 r. nr SKO.4111.159.374.2024 odmawiająca przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, wydana w następującym stanie faktycznym sprawy; Wnioskiem z dnia 13 grudnia 2023 r. Skarżąca zwróciła się do Wójta Gminy [....] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J.K., ur. [...], posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia 11 stycznia 2024 r., nr OPS-SR.5222.7.2024, Wójt, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 2, art. 3 art. 17, art. 24 ustawy z dn. 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.; dalej: "u.ś.r."), odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia: w wysokości 2458,00 zł miesięcznie na okres od 1 grudnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. oraz w wysokości 2988,00 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2024 r. - na stale. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że z przedłożonego Orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy Kasy nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. wynika, że J.K. została uznana za osobę trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji od dnia 10 października 2019 r., a więc na dzień wydania orzeczenia miała 78 lata. W toku postępowania ustalono, że opiekę nad J.K. sprawuje Skarżąca, która wraz z nią zamieszkuje. J.K. ze względu na schorzenia [...] pozostaje w leczeniu specjalistycznym [...]. Korzysta również z systematycznych wizyt i porad lekarza rodzinnego. Z wywiadu środowiskowego wynika, że Skarżąca zajmuje się koordynowaniem wizyt lekarskich, wykupywaniem i podawaniem leków, robieniem zakupów, przygotowaniem posiłków (J.K. wymaga stosowania diety), pomocą w codziennej toalecie i w ubieraniu, praniem, sprzątaniem oraz załatwianiem spraw urzędowych. W dalszej kolejności organ zwrócił uwagę, że we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca oświadczyła, że nie jest zatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, jak również, że z dniem 1 grudnia 2023 r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym. Skarżąca pobiera natomiast rentę rodzinną po zmarłym męża od listopada 2020 r. Ze złożonego oświadczenia wynika, że renta rodzinna nie została przyznana przy zbiegu prawa do innych świadczeń emerytalno-rentowych. Organ wyjaśnił następnie, że pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi istnieć bezpośredni związek, co w jego ocenie w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wskazał, że Skarżąca nie podejmowała zatrudnienia od 1995 r., natomiast całkowitą niezdolność do samodzielnej egzystencji jej matki datuje się od 2019 r., zaprzestanie pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 2023 r., zaś otrzymanie renty rodzinnej po zmarłym mężu od listopada 2020 r. (pierwsza wypłata w lutym 2021 r.). W ocenie Wójta na dzień wydania decyzji Skarżąca nie spełniła również przesłanek określonych w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, którym Trybunał orzekł o częściowej niekonstytucyjności ww. przepisu, jednak stwierdził, że mając na uwadze dysponowanie środkami zleconymi jak również, że wykładnia literalna przepisów wyprzedza interpretację celowościową i systemową, stanął na stanowisku, że data ustalenia niepełnosprawności J.K. musiała stanowić negatywną przesłanką w przedmiocie wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu od wydanej decyzji Skarżąca podniosła, że jej mama nie radzi sobie w żadnych czynnościach i ma duże problemy z poruszeniem się o własnych siłach. Zaznaczyła, że w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mamą zrezygnowała z prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak też z pracy w tym gospodarstwie. Podniosła, że nie podejmuje żadnej innej pracy zarobkowej, skupiając się jedynie na opiece nad mamą. W wyniku rozpoznania odwołania, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 29 lutego 2024 r., działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1b, art. 17b i art. 32 ust. 2 u.ś.r. oraz w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1429), utrzymało zaskarżoną decyzję Wójta w mocy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium na wstępie wyjaśniło, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429; dalej: "u.ś.w."), mocą której zmianie uległy przepisy regulujące zasady nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Na podstawie art. 43 pkt 4 u.ś.w., przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. otrzymał nowe brzmienie, które umożliwia ubieganie się o świadczenie pielęgnacyjne na nowych zasadach od 1 stycznia 2024 r. osobom sprawującym opiekę nad osobami do 18. roku życia. Organ zwrócił uwagę, że na podstawie art. 63 ust. 1 u.ś.w., w stosunku do wniosków o przyznanie świadczeń, stosuje się zapisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu przed nowelizacją obowiązującą od 1 stycznia 2024 r., w przypadku gdy przesłanki do otrzymania tego prawa zostały spełnione przed 1 stycznia 2024 r. W przypadku nie spełnienia tych przesłanek, wniosek podlega ocenie przez pryzmat uregulowań prawnych obowiązujących na dzień orzekania. Następnie Kolegium wskazało, że nie zgadza się z argumentacją organu I instancji, co do wystąpienia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, co prawda nie doprowadził do wyeliminowania niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, jednak w razie braku reakcji ustawodawcy, należy odkodować podstawę prawną rozpoznania sprawy z tych przepisów normujących daną instytucję materialnoprawną, które nie utraciły cechy zgodności z Konstytucją. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają więc obowiązek orzekać na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., który z dniem 23 października 2014 r. został ostatecznie uznany za niekonstytucyjny. W związku z tym wydanie decyzji odmawiającej przyznania świadczenia w oparciu o ww. przesłankę było błędne. W dalszej kolejności SKO zwróciło uwagę, że Skarżąca jest rolnikiem gospodarującym na gospodarstwie o pow. ponad 6 ha, co wynika z zaświadczenia Wójta z dnia 14 lutego 2024 r. Na potrzeby postępowania Skarżąca złożyła oświadczenie – po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia – że jest rolnikiem i z dniem 1 grudnia 2023 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Natomiast zgodnie z jej oświadczeniem z dnia 14 lutego 2024 r., od chwili zaprzestania pracy w gospodarstwie nie składała wniosku o dotacje i nie otrzymywała żadnej dotacji z ARiMR. W toku postępowania, organ uzyskał informację, zaczerpniętą ze sprawy prowadzonej pod znakiem [...], z pisma ARiMR z dnia 15 listopada 2023 r., że Skarżąca jest od 2004 r. zarejestrowana jako producent rolny i od 1 stycznia 2021 r. występowała o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, a także płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych. Organ odwoławczy uznał jednak, że oświadczenie Skarżącej o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym z dniem 1 grudnia 2023 r. oraz jej wyjaśnienia z dnia 14 lutego 2024 r. nie są wiarygodne, gdyż z pozyskanej aktualnie informacji z ARiMR Departamentu Ewidencji Producentów i Rejestracji Zwierząt w Warszawie z dnia 22 lutego 2024 r. wynika, że Skarżąca nadal pobiera określone środki pieniężne po ww. zadeklarowanej dacie zaprzestania prowadzenia gospodarstwa. Z informacji tej wynika, że Skarżąca po ww. dacie otrzymywała nadal, jako aktywny rolnik, różnorodne płatności (zrealizowane w dacie 18 stycznia 2024 r.), na łączną kwotę 3928,25 zł. Kolegium zaznaczyło przy tym, że działania podejmowane przez Skarżącą w celu otrzymania wsparcia finansowego na prowadzone gospodarstwo rolne mają cechy działalności polegającej na zarządzaniu gospodarstwem rolnym, ponieważ zmierzają do pozyskania stosownego dofinansowania związanego z prowadzeniem gospodarstwa. SKO wskazało następnie, że wobec nie spełnienia przez stronę przesłanek do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 grudnia 2023 r., zgodnie z przywołanymi przepisami międzyczasowymi, do podania strony należało zastosować przepisy aktualnie obowiązujące. Organ ocenił, że także i w tym przypadku świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane Skarżącej, gdyż nie spełnione zostaje kryterium wieku osoby wymagającej opieki. Skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której zawnioskowała o zmianę zaskarżonej decyzji Kolegium, uznanie, że w dniu składania wniosku zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, ustalenie prawa do wnioskowanego świadczenia od dnia złożenia wniosku oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że w dniu 1 grudnia 2023 r. zawarła umowę dzierżawy gospodarstwa rolnego z M.C., co zostało potwierdzone w Urzędzie Gminy [....] w dniu 8 grudnia 2023 r. i od tej chwili zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej. Zaznaczyła, że na wydzierżawionych gruntach, jej syn M.C., prowadzi działalność rolniczą - hoduje krowy, uprawia zboża, zaś ona sama nie uczestniczy w żaden sposób w prowadzonej przez niego działalności. Skarżąca wyjaśniła również, że płatności otrzymane w 2024 r. z ARiMR dotyczyły roku 2023, kiedy to faktycznie prowadziła gospodarstwo rolne, ale sam wniosek został złożony w dniu 25 kwietnia 2023 r., a więc ponad pół roku wcześniej niż wniosek o świadczenie pielęgnacyjne. Zwróciła uwagę, że zgodnie z komunikatem ARiMR z dnia 15 grudnia 2023 r., wypłaty za rok realizowane są od 1 grudnia 2023 r. aż do 30 czerwca 2024 r. Podkreśliła, że po dniu 1 grudnia 2023 r. nie wykonywała w gospodarstwie rolnym żadnych czynności, które wiązałyby się z jego prowadzeniem - nie pracowała na roli, nie podejmowała żadnych decyzji związanych z gospodarstwem, skupiając się wyłącznie na opiece nad mamą. W ocenie Skarżącej, utrzymanie rachunku bankowego, na który przekazana została dopłata z ARiMR, trudno uznać za aktywne prowadzeniem działalności rolniczej, zwłaszcza że podany we wniosku rachunek do wpłat jest jednocześnie jej rachunkiem osobistym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie czynnikiem decydującym był fakt otrzymania świadczeń pomocowych w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego już po zadeklarowanej dacie zaprzestania jego prowadzenia, gdyż przesłanką uzyskania tych dopłat nie jest sama własność gospodarstwa, lecz jego rzeczywiste prowadzenia przez rolnika. W piśmie procesowym z 18 kwietnia 2024r. Skarżąca odnosząc się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę podniosła, że nie miała możliwości otrzymania środków za 2023 rok przed dniem zaprzestania działalności rolniczej, ponieważ ostatnim dniem, w którym prowadziła działalność był 30 listopada 2023r. a wypłaty środków z ARiMR rozpoczęły się dzień później – tj. 1 grudnia 2023r. Wskazała, że terminy dokonywania płatności określone są rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116, z którego wynika (art. 44), że płatności dokonywane są najwcześniej od 1 grudnia i nie później niż do 30 czerwca następnego roku kalendarzowego. W związku z powyższym zdaniem Skarżącym nie można uznać otrzymania przelewu za okoliczność świadczącą o byciu nadal rolnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w wyniku rozpoznania wniosku Skarżącej z 13 grudnia 2023r. Organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J.K., powołując się na art. 17 ust. 1b u.ś.r. W wyniku odwołania, SKO w Krośnie w zaskarżonej decyzji przyjęło, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na skutki, wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r., K 38/13. Rozważania w tym zakresie Sąd w całości podziela jako zasadne i znajdujące odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kolegium uznało natomiast, że odmowa przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego odpowiada prawu, gdyż Skarżąca nie wykazała przesłanki rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaną opieką. Kolegium przyjęło, że Skarżąca nie wykazała przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r., w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. Stosownie do art. 17b ust. 2 u.ś.r., zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. W niniejszej sprawie Skarżąca we wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożyła oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego od 1 grudnia 2023r. Wraz z wnioskiem Skarżąca przedstawiła umowę dzierżawy, potwierdzoną przez Wójta Gminy, na mocy której wydzierżawiła grunty rolne na rzecz syna na okres 5 lat. Prawodawca nie zdefiniował pojęcia "zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym", lecz przyjmuje się, że ten brak prowadzenia gospodarstwa rolnego związany jest z kryterium faktycznego działania i rzeczywistych korzyści. Wskazuje się, że jeśli dana osoba nie wykonuje określonych, konkretnych czynności związanych z typowymi pracami w rolnictwie w danym jego dziale, jak też nie uzyskuje w związku z powyższym jakichś konkretnych korzyści, w tym finansowych, to trudno twierdzić, że prowadzi gospodarstwo rolne. W sytuacji, gdy organy kwestionują przyjęty w tym zakresie przez ustawodawcę dowód w postaci składanego przez ubiegającego się o świadczenie pielęgnacyjne pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, to muszą przeprowadzić w tym przedmiocie należyte postępowanie wyjaśniające, które w sposób jednoznaczny wykaże, że oświadczenie to nie jest zgodne z prawdą. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia winny dotyczyć posiadania przez stronę gospodarstwa rolnego, rzeczywistego wykonywania w nim czynności "rolniczych", uzyskiwania unijnych dopłat związanych z rolnictwem czy też zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolniczej. To bowiem wymienione okoliczności wskazują na fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 6.06.2024 r., II SA/Po 226/24, LEX nr 3725569). W niniejszej sprawie Kolegium przeprowadziło czynności wyjaśniające w ramach ustaliło na podstawie informacji przedstawionych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że Skarżąca od 2004r. jest zarejestrowana jako producent rolny. Kolegium zwróciło szczególna uwagę na informację, zawartą w piśmie ARiMR z 22 lutego 2024r., z której to wynika, że Skarżąca w dniu 18 stycznia 2024r. otrzymała płatności z tytułu różnego rodzaju dopłat na łączną kwotę 3928,25 zł. Kolegium stwierdziło na podstawie ww. informacji, że Skarżąca nadal pobiera określone środki pieniężne po zadeklarowanej we wniosku dacie zaprzestania prowadzenia gospodarstwa, tj. po 1 grudnia 2023r. Kolegium wskazało również, że ww. informacja ARiMR z 22 lutego 2024r. podważa wiarygodność oświadczenia Skarżącej z dnia 14 lutego 2024r., że po 1 grudnia 2023r. nie składała wniosku o dotacje unijne i nie otrzymała żadnej dotacji z Agencji. W skardze D.C. odnosząc się do informacji ARiMR z 22 lutego 2024r. podnosiła, że płatności otrzymane w 2024 r. z ARiMR dotyczyły roku 2023, kiedy to faktycznie prowadziła gospodarstwo rolne, zaś sam wniosek był przez nią złożony w dniu 25.04.2023 r., a więc ponad pół roku wcześniej niż wniosek o świadczenie pielęgnacyjne. Wskazała, że zgodnie z komunikatem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 15.12.2023 r. wypłaty za rok realizowane są od 01.12.2023 r. aż do 30.06.2024 r. [httns://www.gov.pl/web/arimr/dor>laty-bezposrednie-i-obszarowe-2023—płatnosci-koncowe]. Mając na względzie powyższe stanowiska stron postępowania należy stwierdzić, że istotnie z informacji ARiMR z 22 lutego 2024r., na którą powołało się Kolegium wynika, że wszystkie dotacje, wypłacone 18 stycznia 2024r. dotyczyły płatności za 2023 rok, w którym Skarżąca prowadziła jeszcze gospodarstwo rolne. Do zaprzestania prowadzenia gospodarstwa miało bowiem dojść 1 grudnia 2023r. W związku z powyższym zdaniem Sądu w oparciu o ww. informację ARiMR z 22 lutego 2024r. nie można w sposób nie budzący wątpliwości rozstrzygnąć, czy Skarżąca z dniem 1 grudnia 2023r definitywnie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wątpliwości w tym zakresie nie można w sposób definitywny rozstrzygnąć mając na uwadze treść art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 435, str. 187 z późn. zm.), z którego wynika, że państwa członkowskie zapewniają, aby płatności w ramach interwencji i środków, o których mowa w art. 65 ust. 2, dokonywano najwcześniej dnia 1 grudnia i nie później niż dnia 30 czerwca następnego roku kalendarzowego z możliwością wypłaty określonych zaliczek przed 1 grudnia. Zatem w celu wyjaśnienia wątpliwości co do okresu, którego dotyczyły płatności z 18 stycznia 2024r. Kolegium powinno w trybie art. 136 § 1 k.p.a. zwrócić się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o udzielenie informacji, czy płatności, wypłacone Skarżącej w dniu 18 stycznia 2024r. dotyczyły również okresu od 1 do 31 grudnia 2023r., w którym miała zaprzestać prowadzenia gospodarstwa rolnego. Odnośnie powoływanego przez Kolegium potwierdzenia, że Skarżąca jest zarejestrowana jako producent rolny należy wskazać, że SKO powyższą okoliczność ustaliło na podstawie pisma ARiMR z 15 listopada 2023r. a zatem sprzed daty zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Pismo to nie mogło więc stanowić dowodu na okoliczność braku zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego od 1 grudnia 2023r. W związku z powyższym Kolegium w toku ponownego rozpoznania sprawy winno również zwrócić się do ARiMR o udzielenie informacji, czy Skarżąca od 1 grudnia 2023r. pozostaje nadal zarejestrowana jako producent rolny, ewentualnie czy zgłosiła zmiany w tym zakresie i w jakiej dacie. W ocenie Sądu dopiero uzyskanie wyjaśnień w tym zakresie umożliwi Kolegium ocenę co do tego, czy Skarżąca rzeczywiście od 1 grudnia 2023r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Z przyczyn przedstawionych powyżej Sąd stwierdził, że postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art 7, art. 77 § 1, art 80 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. obligujących organ do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także jego kompleksowej oceny. Uznając ww. naruszenia przepisów postępowania za mające istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.