II SA/Rz 461/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Małgorzata Wolska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję II SA/Rz 461/05 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku [...], który po rozpatrzeniu odwołania M. J., działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2005 roku znak [...] w przedmiocie odmowy prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 1 lutego 2005 roku. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i akta sprawy wskazują, że po złożeniu w dniu 5 stycznia 2005 roku przez M. J. wniosku o przyznanie dodatku i załączeniu umowy o pracę zawartą na czas określony od 3 stycznia 2005 roku do 16 stycznia 2005 roku z A. sp. z o.o., decyzją z dnia [...] stycznia 2005 Starosta Powiatu przyznał jej dodatek aktywizacyjny. Kolejną umowę przedłużającą do dnia 31stycznia 2005 roku zatrudnienie w tej samej firmie, M. J. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy dniu 20 stycznia 2005 roku. Następnie w dniu 2 lutego 2005 dołączyła nową umowę o pracę zawartą z innym pracodawcą –B. S.A. Oddział [...] od dnia 1 lutego 2005 r. Starosta Powiatu odmówił przyznania dodatku od dnia 1 lutego 2005 roku, uznając, że nie zostały spełnione kryteria przyznania dodatku aktywizacyjnego, bowiem umowy o pracę dotyczą różnych pracodawców i w chwili podjęcia kolejnego zatrudnienia M. J. nie była osobą bezrobotną. W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. J. nie zgadza się z decyzją zarzucając, że pracuje nadal w tym samym zakładzie pracy i w tym samym zawodzie. Wojewoda [...] decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i wskazał, że zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Zgodnie z przepisem art. 48 ust.3 , w przypadku o którym mowa w ust.1 pkt 2 dodatek przysługuje w wysokości 30% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.1 przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. W świetle § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 6 października 2004 roku /Dz. U. Nr 219 poz. 2222/ starosta przyznaje dodatek po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust.1 pkt 2 ustawy. Postępowanie wykazało, że zasiłek dla bezrobotnych strona pobrała za okresy od 23 grudnia 2003 do 28 marca 2004 i od 28 grudnia 2004 do 2 stycznia 2005. Hipotetyczny okres /w wypadku dalszego posiadania statusu osoby bezrobotnej/ obejmuje przedział czasowy od 3 stycznia 2005 do 22 września 2005. Stosownie do w/w przepisów, prawo do dodatku przysługuje od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku, przypadającego w okresie zatrudnienia / istotną jest tu połowa okresu od 5 stycznia 2005 do 22 września 2005 r. Zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Gospodarki i Pracy, w przypadku zawarcia przez osobę pobierającą dodatek kolejnej umowy o pracę u tego samego pracodawcy bezpośrednio następującej po poprzedniej umowie należy uznać, iż jest to kontynuacja poprzedniego zatrudnienia i dodatek aktywizacyjny powinien byś wypłacany aż do wyczerpania okresu jego przysługiwania. W tej sytuacji, gdy między poszczególnymi umowami jest przerwa obejmująca dzień powszedni i dana osoba nie zarejestrowała się w czasie tej przerwy, lub umowy dotyczą różnych pracodawców, dodatek aktywizacyjny nie przysługuje, bowiem nie zachodzi kontynuacja zatrudnienia. Jednocześnie w momencie podjęcia kolejnego zatrudnienia osoba nie była już bezrobotną. M. J. została zatrudniona przez B. od dnia 1 lutego 2005 roku, co oznacza, że od 1 lutego 2005 roku nie przysługuje jej dodatek aktywizacyjny. Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ wskazał, że od dnia 1 lutego 2005 roku odwołująca wykonywała pracę operatora, jednak w okresie od 17 stycznia 2005 od 31 stycznia 2005 świadczyła pracę jako pracownik tymczasowy na rzecz B. S.A. w, będąc zatrudniona przez A. Sp. z o.o. z siedzibą. Dopiero od 1 lutego 2005 została zatrudniona przez B. , sprawa dotyczy więc dwóch różnych pracodawców . W skardze M. J. zarzuciła, że nie zgadza się z krzywdzącą dla niej decyzją. Dodała, że osoby będące w analogicznej sytuacji otrzymują bez żadnych problemów dodatek aktywizacyjny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w przypadku skarżącej, umowy o pracę dotyczą dwóch różnych pracodawców. W takiej sytuacji nie ma więc kontynuacji zatrudnienia, bowiem w momencie podjęcia kolejnego zatrudnienia skarżąca nie była osobą bezrobotną, a dodatek przysługuje osobie bezrobotnej podejmującej zatrudnienie. Skarżąca przed podjęciem kolejnego zatrudnienia u nowego pracodawcy nie zarejestrowała się w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z 2002 roku/ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku/ zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany z zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Stan sprawy niezbędny do jej rozstrzygnięcia przedstawia się następująco. Skarżąca M. J. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 27 grudnia 2004 roku, uzyskując status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 3 stycznia 2005 roku podjęła z własnej inicjatywy pracę w firmie A. sp. z o.o. z siedzibą [...], będąc tam zatrudniona do 16 stycznia 2005 roku. Na podstawie kolejnej umowy o pracę z tym samym pracodawcą podjęła pracę w okresie od 17 stycznia do 31 stycznia 2005 roku. Od dnia 1 lutego 2005 roku podjęła zatrudnienie u innego pracodawcy, tj. B. S.A. Oddział [...]. Po rozpoczęciu pracy u pierwszego z wymienionych pracodawców, M. J. złożyła w dniu 5 stycznia 2005 roku wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia pracy z własnej inicjatywy . Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 roku przyznał jej ten dodatek w wysokości 30 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Kolejny wniosek o przedłużenie prawa do dodatku aktywizacyjnego M. J. złożyła w dniu 2 lutego 2005 roku. Tym razem Starosta odmówił jej tego prawa uzasadniając swą decyzję okolicznością zawarcia umowy o pracę z nowym pracodawcą. Decyzję Starosty utrzymał w mocy Wojewoda. Organy orzekające uznały, że w momencie podjęcia kolejnego zatrudnienia skarżąca nie była bezrobotna, a tylko takiej osobie przysługuje dodatek aktywizacyjny. Problem w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do wykładni przepisu art. 48 ust.2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 roku /Dz. U. z 2004 roku nr 99 poz. 1001/ stanowiącego, że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty ,że dodatek aktywizacyjny przysługiwał skarżącej w chwili podjęcia od dnia 3 do 16 stycznia 2004 roku, z własnej inicjatywy zatrudnienia w firmie A. Zawarcie kolejnej umowy o pracę z tym samym pracodawcą od 17 do 31 stycznia 2005 roku, także uprawnia do dodatku, gdyż, zdaniem organów – jest to kontynuacja zatrudnienia. Organy odmówiły skarżącej prawa do dodatku za okres od 1 lutego 2005 roku z powodu zawarcia z tą datą umowy o pracę z innym pracodawcą – B. . Organy uznały, że dalsze wypłacanie dodatku aktywizacyjnego było by możliwe, gdyby pomiędzy zatrudnieniem w A. , a B. skarżąca zarejestrowała się w Urzędzie Pracy, co dało by jej status osoby bezrobotnej. Sąd w składzie orzekającym nie podziela takiej argumentacji, stojąc na stanowisku, że dokonana przez organy interpretacja pozostaje w sprzeczności z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis art. 1 omawianej ustawy stanowi, że ustawa określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Zgodnie zaś z art. 44, instrumentami rynku pracy wspierającymi podstawowe usługi rynku pracy jest m.in. finansowanie dodatków aktywizacyjnych. Celem ustawy było, premiowanie przy przyznawaniu tego dodatku aktywnej postawy osoby bezrobotnej, która z własnej inicjatywy podejmuje zatrudnienie. Jest w sprawie bezsporne, że w 2005 roku M. J. z własnej inicjatywy zawarła trzykrotnie umowę o pracę – od 3 do 16 stycznia, od 17 do 31 stycznia i od 1 lutego 2005 roku. Bezsporne jest też, że w dwóch pierwszych przypadkach zawarła nową umowę na czas określony z tym samym pracodawcą, w trzecim przypadku doszło do zmiany pracodawcy. Daty wskazują, że pomiędzy poszczególnymi umowami nie było przerwy, zatem doszło do ciągłości zatrudnienia . Skoro zatem przejście z jednego do drugiego zakładu pracy nastąpiło z dnia na dzień, skarżąca nie miała możliwości zarejestrowania się w urzędzie pracy. W ocenie Sądu bez znaczenia jest w tej sytuacji fakt, że umowy o pracę skarżąca zawierała z różnymi pracodawcami. Odrębną sprawą jest wysokość dodatku aktywizacyjnego , który , zgodnie z przepisem art. 48 ust. 3 ustawy przysługuje w wysokości do 30 % zasiłku dla bezrobotnych, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Rozpatrując sprawę ponownie, organ, przy uwzględnieniu powyższych uwag sądu, dokona oceny, czy skarżąca nabyła prawo do dodatku aktywizacyjnego od dnia 1 lutego 2005 roku, przy uwzględnieniu przepisu art. 48 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazując na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza prawo i w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.