II SA/Rz 462/08

Sygn. akt II SA/Rz 462/08 2 września 2008r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 2 września 2008r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, J. W., o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję, Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], wydaną w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, - postanawia – zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. Wnioskiem złożonym osobiście w dniu 6 sierpnia 2008 r., J. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sprawa ze skargi wyżej wymienionego o sygn. akt II SA/Rz 462/08 dotyczy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podjętej w sprawie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Sprawa o podanej sygnaturze nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Na obecnym etapie postępowania sądowoadministarcyjnego skarżący jest zobowiązany do poniesienia kosztów wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Ponieważ wniosek o prawo pomocy nie zawierał opisu wszystkich niezbędnych do oceny zdolności majątkowych strony okoliczności, referendarz sądowy wezwał stronę do : 1) podania kwot ponoszonych na pokrycie wydatków koniecznych (tj. zakup żywności, lekarstw, utrzymanie lokalu mieszkalnego, usług łączności) oraz dowodów w postaci rachunków, 2) wyjaśnienia celu utrzymywania garażu, jeżeli potrzeba jego utrzymywania wynika z posiadania przez skarżącego pojazdu mechanicznego należało podać jego markę oraz rok produkcji. Odpowiedź na to wezwanie wpłynęła do Sądu w terminie wskazanym w piśmie sądowym i zawierała odpowiedź na wszystkie skierowane do strony pytania. Stwierdzono co następuje : wniosek skarżącego dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów w całości. Oznacza to, że J. W. powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania (tj. kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia adwokackiego) bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania. Do wykazania przez stronę zaistnienia tej przesłanki zobowiązuje art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Oświadczenie J. W. zawarte we wniosku nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością. Strona w pełni odpowiedziała na skierowane do niej wezwanie referendarza sądowego. Dlatego też istnieją podstawy do merytorycznego rozpoznania żądania J. W. (art. 252 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę opisane przez stronę okoliczności dotyczące jej zdolności majątkowych oraz stanu rodzinnego wypada uznać, iż osiągane dochody oraz pozostałe składniki majątku nie pozwalają ponieść kosztów sądowych w pełnej wysokości. Uiszczenie kosztów sądowych w postaci wpisu sądowego czy opłat kancelaryjnych spowodowałoby, iż wnioskodawca z posiadanych środków nie byłby w stanie podołać ciężarom utrzymania koniecznego oraz pozostałym kosztom postępowania sądowoadministracyjnego. Do tego wniosku prowadzą następujące argumenty. Z przedstawionego przez stronę zestawienia wydatków niezbędnych wynika, że skarżący ponosi w skali miesiąca koszty m.in. zakupu żywności, lekarstw w łącznej wysokości ok. 930 zł. Wydatki przedstawione przez stronę są wydatkami koniecznymi, czyli niezbędnymi. Za taki wydatek w związku z chorobą skarżącego należy wyjątkowo uznać koszt utrzymania samochodu osobowego. Poruszanie się o własnych siłach może stanowić dla strony pewną trudność. Wnioskodawca jest inwalidą trzeciej grupy. Opisane przez skarżącego okoliczności egzystencji nie pozwalałby przyznać mu prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym nie tylko zwolnienie od kosztów sądowych, ale także ustanowienie fachowego pełnomocnika. J. W. byłby w stanie ponieść koszty postępowania jednakże z wyłączeniem kosztów sądowych (opłat i wydatków). Wypada przyznać, że strona skarżąca nie jest osobą bardzo ubogą; posiada stałe dochody, mieszkanie, a także samochód osobowy. Brak zwolnienia J. W. od kosztów sądowych mógłby negatywnie odbić się na poziomie jego utrzymania koniecznego z względu na nieznaczną wysokość miesięcznych dochodów. Kwota 930 zł., stanowiąca jedyny dochód J. W. może wystarczyć wyłącznie na pokrycie niezbędnych wydatków w postaci zakupu żywności i lekarstw oraz kosztów związanych z ustanowieniem fachowego pełnomocnika. Jest ona zbliżona do kwoty minimalnego wynagrodzenia. Dlatego też, trudno przypuszczać, aby strona była w stanie wygospodarować z tych dochodów jakiekolwiek środki zdatne do pokrycia kosztów sądowych w tym wpisu sądowego należnego od skargi. Z wyżej powołanych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustalonym w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.