II SA/Rz 462/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 roku znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt.1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego 9Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm. ) określanej w dalszej części jako k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 roku , znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki , utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. Organ I instancji wskazanym wyżej rozstrzygnięciem nakazał J. W. wykonanie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego w postaci garażu o konstrukcji stalowo – drewnianej , zlokalizowanego na działce nr 1371 obr. [...] przy ul. [...] w R. W uzasadnieniu wskazał następujący stan faktyczny. Na działce nr 1371 obr. [...] w R. znajduje się garaż o wymiarach 3,60 m x 5 m , którego ściana od strony zachodniej i południowej wykonana jest z blachy , zaś od strony północnej z płyty paździerzowej, od zewnątrz obita płytami z eternitu. Konstrukcję garażu stanowią słupy stalowe zamocowane w płycie betonowej. Dach jest jednospadowy o konstrukcji stalowo – drewnianej, kryty blachą, ze spadkiem w kierunku wschodnim. Wzdłuż granicy wschodniej zamocowana jest rynna odprowadzająca wody opadowe z dachu garażu przez dach dobudówki rurą spustową na teren działki inwestora. Przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest w granicy działki od strony północnej i od strony wschodniej / mur cmentarza/. Na działce sąsiedniej od strony północnej w odległości 6 m znajduje się drewniany budynek mieszkalny, od strony południowej garaż połączony jest z zadaszeniem i pomieszczeniem gospodarczym dobudowanym do budynku mieszkalnego. Przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 1988 – 1989, a jego inwestorem był J. W. Mając powyższe ustalenia na uwadze, organ uznał iż w sprawie zastosowanie mają, w związku z brzmieniem art. 103 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994 Prawo budowlane ( Dz. U. nr 156 poz. 1118 z 2006 r. ze zm.) przepisy Prawo budowlane z dnia 24 pażdziernika 1974 roku ( Dz. U. Nr 38 poz. 229 z 1981 r. ze zm.) obowiązujące w czasie realizacji garażu. Organ wskazał, że przedmiotowy obiekt stwarza niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych otoczenia w rozumieniu art. 37 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. , bowiem jego lokalizacja narusza obowiązujący w czasie budowy § 156 rozporządzenia Ministra Administracji , Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 z 1980 r.) przewidujący dla wolnostojących garaży / z materiałów palnych / na terenie zabudowy jednorodzinnej , liczoną od ścian garaży nie mających otworów okiennych lub drzwiowych wynoszącą 10 m. Tymczasem przedmiotowy garaż znajduje się w odległości 6 m. od budynku mieszkalnego drewnianego usytuowanego na sąsiedniej działce, co może stwarzać zagrożenie pożarowe. W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. wniósł o jej uchylenie bądż zmianę we własnym zakresie, w przeciwnym wypadku o przekazanie odwołania organowi II instancji. Podniósł, że zaimpregnował środkiem ogniochronnym elementy drewniane garażu oraz dodatkowo zabezpieczył je przez obicie blachą, zgodnie z zaleceniami zawartymi w załączonej do odwołania ekspertyzie rzeczoznawcy. Wykonanie powyższych prac powoduje, w jego ocenie, spełnienie przez przedmiotowy obiekt warunków technicznych określonych w rozporządzeniu z 1980 roku. Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego uznał odwołanie za nieuzasadnione i utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji . Organ odwoławczy wskazał, że nie może mieć znaczenia dla sprawy przedstawiona przez odwołującego ekspertyza, bowiem powołany przepis § 156 rozporządzenia z 1980 roku nakazywał sytuowanie garażu z materiałów niepalnych w odległości minimalnej 10 m od budynku z materiałów palnych. Wszczęcie procedury legalizacyjnej odnośnie przedmiotowego garażu byłoby zatem możliwe jedynie w przypadku , gdyby w drewnianym budynku mieszkalnym na działce sąsiedniej zostały wykonane roboty budowlane pozwalające na zakwalifikowanie go jako niepalnego. Wtedy bowiem z § 156 wskazanego rozporządzenia wystarczającą odległością minimalną między takimi budynkami byłaby odległość 3 m. Wskazaną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. W., wnosząc o jej uchylenie, jak też wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, że przedmiotowy garaż posiada ścianę oddzielenia pożarowego stosownie do wymogów określonych w rozporządzeniu o warunkach technicznych z 1980 roku, jak też z 2002 roku, w związku z czym możliwe jest jego usytuowanie w granicy działki. Jest on zbudowany z materiałów niepalnych, tym samym nie stwarza zagrożenia pożarowego dla sąsiednich budynków. Ponadto usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego nastąpiło po uprzednim porozumieniu z poprzedniczką prawną obecnej właścicielki sąsiedniej działki, co stwarza "pełną legalność" wzniesienia tego obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn , które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiot kontroli sądowej w powyższym zakresie stanowi decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. Obiektem tym jest garaż o konstrukcji stalowo – drewnianej o wymiarach 3,60 x 5 m. Organ I instancji dokonał oględzin obiektu oraz przeprowadził rozprawę administracyjną w dniu 18 grudnia 2007 roku i ustalił, że obiekt wzniesiony został w latach 1988 – 1989 bez wymaganego prawem pozwolenia. Te ustalenia skutkowały stwierdzeniem, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy z okresu budowy, tj ustawy z 24 pażdziernika 1974 roku Prawo budowlane / tj. Dz. U. z 1981 r. nr 38 poz. 229 /. Organ odwoławczy podzielił to stanowisko , przytaczając przepis art. 37 tej ustawy , zgodnie z którym orzeka się rozbiórkę obiektu, jeżeli znajduje się on na terenie , który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę , bądż powoduje / lub może spowodować/ niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W związku z informacją z Wydziału Architektury Urzędu Miasta , że przedmiotowy teren nie był objęty w 1988 roku miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego , organ ograniczył się do kwestii bezpieczeństwa ludzi i mienia, sięgając do przepisów obowiązujących w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Okres budowy garażu ustalono na podstawie oświadczeń złożonych przez strony na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 roku. J. W. zeznał, że wybudował garaż w 1988 roku, a K. M. wskazała rok 1989. Organ nie ustosunkował się jednak do zeznań K. M., która pouczona o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań oświadczyła, że w 2000 - 2001 roku blaszany garaż został znacznie podwyższony , wstawiono nowe drzwi, a ściana garażu styka się z murem cmentarnym. Ta okoliczność ma w sprawie podstawowe znaczenie, oznaczać może bowiem, że garaż w obecnych wymiarach powstał w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala Sądowi dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ponownym postępowaniu organ ustali, czy po wybudowaniu przedmiotowego garażu , w póżniejszym czasie były w nim prowadzone roboty budowlane, a jeżeli tak, to na czym one polegały i czy zmieniły kubaturę, powierzchnię zabudowy lub wysokość tego obiektu, a następnie dokona oceny, które przepisy prawa budowlanego mają w sprawie zastosowanie. Wyjaśnienie tych okoliczności Sąd uznał za niezbędne, dlatego, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a. uchylił obie decyzje organów orzekających w sprawie, z innych względów, niż wskazane w skardze. Na podstawie przepisu art. 152 P.p.s.a Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.