II SA/Rz 462/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. G. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 lutego 2024 r. nr ED-OS.4464.2.7.2024.MN w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu dziecka I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej K. G. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 462/24 UZASADNIENIE Wnioskiem z 2 stycznia 2024 r. K.G. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o zwrot kosztów dojazdu (choćby częściowy) niepełnosprawnego dziecka A.G. uczęszczającego do Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S. Wyjaśniła, że wybór ww. placówki wynika z decyzji terapeutów (psycholog specjalny, pedagog, neurologopeda) i psychiatry. Jest to najlepsza placówka terapeutyczna dla córki z uwagi na orzeczenie o grupie niepełnosprawności z tytułu autyzmu. W odpowiedzi, pismem z dnia 9 lutego 2024 r. nr ED-OS.44664.2.7.2024.MN Prezydent Miasta [...] poinformował o odmowie przyznania zwrotu kosztów dowozu córki. Wskazując na art. 14a ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 737) organ wyjaśnił, że przedszkole do którego dowożona jest córka nie może zostać uznane za najbliższe, gdyż na terenie Gminy Miasto [...] funkcjonują przedszkola, które są w stanie realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu córki m.in. Przedszkole Publiczne nr [...] przy ul. [...]. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem K.G. – reprezentowana przez pełnom. adw. M.Ż. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na czynność Prezydenta z 9 lutego 2024 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie podstawę prawną odmowy zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka do Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S. jest przepis art. 14 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe, podczas gdy powołany przepis nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy oraz nie może stanowić podstawy odmowy uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów dojazdów niepełnosprawnego dziecka do oddziału przedszkolnego; 2. art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozważenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, podważenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej i naruszenie słusznego interesu skarżącej, poprzez odmowę zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnej córki skarżącej do Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe poprzez jego błędne niezastosowanie, skutkujące uznaniem przez skarżony organ, że po stronie Gminy istnieje obowiązek zwrotu kosztów dojazdu dziecka, ale wyłącznie do "najbliższej" placówki wychowania przedszkolnego, podczas gdy geograficzne położenie placówki nie ma znaczenia priorytetowego, istotne jest bowiem posiadanie przez placówkę takich warunków i właściwości, które umożliwiają prawidłowe kształcenie dziecka z konkretnym rodzajem niepełnosprawności; 2. 32 ust. 6 w zw. z art. 39a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez jego błędne niezastosowanie, skutkujące odmową zwrotu kosztów dojazdów córki skarżącej do Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S., podczas gdy obowiązkiem Gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu albo zwrotu poniesionych przez nie kosztów dojazdów do placówki szczególnie przystosowanej do ich potrzeb wynikających z posiadanych zaburzeń oraz stopnia niepełnosprawności. Wobec powyższych zarzutów skarżąca zwróciła się o uznanie bezskuteczności zaskarżonej czynności i zobowiązanie organu do zawarcia umowy w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdów niepełnosprawnego dziecka – A.G., w obie strony, tj. z miejsca jej zamieszkania przy ul. [...] w R. do Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S.. Zwróciła się także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w którym koszty zostaną zasądzone do dnia zapłaty. Skarżąca zwróciła się o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dołączonych dokumentów, w tym m.in. z orzeczenia nr [...] o potrzebie kształcenia dziecka A.G. wydanego 7 stycznia 2020 r. przez Zespół Orzekający Poradni Pyschologiczno - Pedagogicznej nr [...] w R.; opinii Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S. z 4 marca 2024 r., celem wykazania faktów: wystosowania przez skarżącą do organu wniosku o zwrot kosztów dojazdu niepełnosprawnego dziecka do oddziału przedszkolnego; odmowy przyznania przez organ zwrotu kosztów dojazdów; niedopełnienia obowiązku ciążącego na organie w przedmiocie zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu albo zwrotu poniesionych przez nie kosztów dojazdu; posiadanie przez Niepubliczne Przedszkole "[...]" w S. warunków i właściwości, które umożliwiają prawidłowe kształcenie dziecka - A.G. z takim rodzajem niepełnosprawności, który posiada oraz uwzględniające jej indywidualne potrzeby. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że to placówka w S. jest "najbliższą", która posiada tak wyspecjalizowaną kadrę nauczycielsko-terapeutyczną, która specjalizuje się w pracy z dziećmi z takimi zaburzeniami i z takim stopniem zaburzeń jakie posiada jej córka. Wskazana przez organ placówka nie posiada odpowiedniej kadry, która indywidualnie lub w niewielkich grupach (taki wymóg wynika z orzeczenia z [...] stycznia 2022 r. o potrzebie kształcenia specjalnego) przeprowadza zajęcia terapeutyczne i poświęca uwagę każdemu dziecku z osobna, dbając o jego komfort, bezpieczeństwo i stan psychiczny. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że organ powierzchownie wyjaśnił swoje stanowisko w zakresie placówki "najbliższej". Wskazała, że "najbliższą" będzie w istocie ta placówka, która jest w stanie zapewnić w jak najpełniejszy sposób realizację zaleceń wynikających z wydanego orzeczenia. Nie zawsze przedszkole najbliższe w sensie geograficznym jest przedszkolem najbliższym w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe. Określenie "najbliższe" przedszkole (lub inna placówka oświatowa) nie oznacza tylko i wyłącznie przedszkola położonego w najbliższej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Pod pojęciem tym rozumie się najbliższą placówkę, umożliwiającą jak najpełniejszą realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka lub orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Nie jest zatem wykluczone, że za najbliższą jednostkę, o której mowa w art. 32 ust. 6 ustawy uznać należy przedszkole znajdujące się na terenie innej gminy, a nawet powiatu lub województwa, jeżeli na terenie gminy, w której dziecko niepełnosprawne mieszka, w najbliższej geograficznie odległości nie byłoby placówki zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego dotyczących jego wychowania i kształcenia, wydanych z uwagi na stwierdzone niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Podkreślił, że na terenie Gminy Miasto [...] umiejscowione są placówki zarówno publiczne, jak i niepubliczne, które kształcą dzieci z autyzmem i zespołem Aspergera. Organ wymienił te placówki. Wyjaśnił, że rozpoznając wniosek dokonał wnikliwej oceny indywidualnego przypadku A.G. w kontekście orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. W szczegółowy sposób przeanalizował uprawnienia i liczebność kadry w najbliższym od miejsca zamieszkania skarżącej i dziecka Przedszkolu Specjalnym nr [...] przy ul. [...] w R. oraz czy zatrudniona tam kadra zapewnia właściwą opiekę nad dziećmi niepełnosprawnymi i czy jest w stanie spełnić wszelkie wymogi i zalecenia wynikające z ww. orzeczenia. Prezydent wyjaśnił, że z dokonanych ustaleń wynika, że skład kadry ww. placówki stanowią specjaliści doświadczeniem w pracy z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, jak i z niepełnosprawnościami sprzężonymi, oligofrenopedagodzy, psychologowie, terapeuci SI, fizjoterapeuci, specjaliści AAC, logopedzi. Przedszkole to posiada w pełni wyposażone sale terapeutyczne, ogród polisensoryczny. Realizuje zajęcia z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Pracownicy ww. placówki posiadają dyplomy ukończenia kursu PSC, co jest jedna z metod komunikacji alternatywnej. Zdaniem organu ww. przedszkole jest placówką położoną najbliżej miejsca zamieszkania matki i dziecka, zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 6 Prawa oświatowego. Z tej przyczyny odmówił zwrotu kosztów dowozu córki do przedszkola w Soninie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej jako: P.p.s.a.), kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola powyższych aktów administracyjnych i czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana według kryterium legalności, a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. art. 146 § 1 P.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. , Ponadto w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 lutego 2024 r. nr ED-OS.44664.2.7.2024.MN, odmawiające przyznania zwrotu kosztów dowozu dziecka skarżącej do Niepublicznego Przedszkola dla Dzieci Niepełnosprawnych i Autystycznych "[...]" w S. Pismo to stanowi akt organu z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dokonując kontroli jego legalności Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Art. 31 ust. 2 ustawy stanowi, że w przypadku dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wychowaniem przedszkolnym może być objęte dziecko w wieku powyżej 7 lat, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 9 lat. Obowiązek szkolny tych dzieci odracza się zgodnie z art. 38. Analogiczny obowiązek gminy w zakresie transportu został przewidziany w art. 39 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe w odniesieniu do uczniów niepełnosprawnych. Sposób spełnienia tych obowiązków reguluje art. 39a ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że realizacja tego obowiązku w sposób wynikający z art. 39a ust. 1 ustawy ma charakter przemienny, co oznacza, że wybór jednego z sposobów jego realizacji wyklucza jednoczesną możliwość skorzystania ze sposobu drugiego (albo bezpłatny transport organizowany przez gminę albo zwrot kosztów przewozu dziecka), jednocześnie realizacja przez gminę jednej z alternatywnych powinności skutkuje wypełnieniem wskazanego obowiązku (por. wyroki NSA z 13 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 4435/21, wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 79/21, WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 211/08, WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1097/17, WSA w Białymstoku z 27 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 550/17). Na gruncie unormowań zawartych w art. 39 ust. 4 pkt 2b i art. 39 ustawy Prawo oświatowe przyjąć należy, że oświadczenie rodziców niepełnosprawnego dziecka w kwestii dowozu tego dziecka do szkoły wiąże organ gminy w tym znaczeniu, że jeżeli sami wyrażają zamiar dowożenia dziecka do ośrodka, to wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie może uchylić się od zawarcia umowy co do zwrotu kosztów przejazdu ucznia oraz jego opiekuna. Podkreślić przy tym trzeba, że wybór jednego z tych sposobów należy do rodziców, a nie do gminy. W orzecznictwie ugruntowany jest też eksponowany w skardze pogląd, że użyte w art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe określenie "najbliższe" przedszkole (lub inna placówka oświatowa) nie oznacza tylko i wyłącznie przedszkola położonego w najbliższej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Pod pojęciem tym rozumie się najbliższą placówkę, umożliwiającą jak najpełniejszą realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka lub orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 maja 2023 r., sygn. III SA/Gl 817/22, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. IV SA/Po 633/22). Orzeczenie stwierdzające potrzebę kształcenia specjalnego poprzez swe zalecenia indywidualizuje wobec określonego dziecka proces kształcenia, formę i programy nauczania oraz zajęcia rewalidacyjne, tworząc na przyszłość najlepsze warunki osiągania celów systemu oświaty oraz odpowiednie warunki szczególnej opieki zdrowotnej (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lipca 2000 r. sygn. III SA/Gd 833/19). W sytuacji, w której organ twierdzi, że realizacja zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, zostanie zapewniona przez inną placówkę, która jest położona bliżej miejsca zamieszkania dziecka, powinien również wykazać, że ta najbliższa (geograficznie) placówka może zapewnić dziecku odpowiednie metody pracy i nauki, dostosowane do stopnia jego niepełnosprawności, dokonując w tym zakresie indywidualnej oceny w świetle w szczególności orzeczenia o niepełnosprawności i orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka. Należy przy tym zauważyć, że ocena potrzeb i możliwości niepełnosprawnego dziecka powinna być przez organ dokonana w sposób szczególnie wnikliwy, z wykorzystaniem wiedzy fachowej oraz z uwzględnieniem, że skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 39 ust. 4 (tak jak i art. 32 ust. 6) ustawy musi być realne, zaś uprawnienie to jest ściśle skorelowane z obowiązkiem gminy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. III SA/Gd 769/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. II SA/Po 398/20). W rozpatrywanej sprawie organ wskazał w zaskarżonym akcie, że najbliższym przedszkolem realizującym zalecenia zawarte w orzeczeniu córki skarżącej jest Przedszkole Publiczne nr [...] przy ul. [...] w R. Skarżąca kwestionuje to stanowisko, wywodząc, że zgodnie z orzeczeniem Zespołu Orzekającego Poradni Pyschologiczno - Pedagogicznej nr [...] w R., w pracy z jej autystycznym dzieckiem wskazane jest stosowanie specjalistycznych programów terapeutycznych, m. in. metody komunikacji alternatywnej PCS, zalecane są zajęcia przedszkolne lub edukacyjne indywidualnie lub w małej, liczącej do 5 dzieci grupie. Te zalecenia w pełni realizuje przedszkole "[...]" w S., gdzie cała kadra jest przeszkolona na wykorzystywanie metody komunikacji alternatywnej PCS w pracy z dzieckiem autystycznym, zajęcia i terapia są prowadzone indywidualnie lub w 2-4 osobowych grupach dzieci o zbliżonym poziomie funkcjonowania. Skarżąca podkreśla, że jej córka A., jak i inne dzieci z autyzmem, źle znoszą miejski hałas, mnogość bodźców zewnętrznych, a przedszkole "[...]" znajduje się na wsi, co potęguje poczucie bezpieczeństwa, spokoju i harmonii, wywierając pozytywny wpływ na dziecko i jego rozwój. W czasie rozprawy skarżąca wskazała również, że jej córka A. uczęszczała wcześniej krótko do innego przedszkola, które nie wypełniało zaleceń lekarskich, a następnie do przedszkola, które po roku uczęszczania na dalszym etapie edukacji nie było w stanie wypełnić zaleceń. Wówczas skarżąca starała się o przyjęcie dziecka do przedszkola specjalnego przy ul. [...] w R., jednak z powodu braku w nim miejsc A. została zapisana do przedszkola w S.. Po roku uczęszczania do tego przedszkola uzyskała bardzo dobre wyniki w zakresie rozwoju psychofizycznego. W ocenie Sądu argumentacja skarżącej jest słuszna i przekonywująca. Jednocześnie organ nie zdołał wykazać, że najbliższe w sensie odległości od miejsca zamieszkania córki skarżącej przedszkole - przy ul. [...] w R., choć również jest placówką wspomagającą rozwój dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym i z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w tym z autyzmem, to jednak nie w pełni jest w stanie zrealizować zalecenia dla dziecka A.G. zawarte w orzeczeniu z poradni. Oceniając możliwość realizacji tych zaleceń należało także wziąć pod uwagę fakt, że córka skarżącej po kilku miesiącach uczęszczania do przedszkola "[...]" poczyniła postępy w sferze poznawczej i społecznej i lepiej funkcjonuje w życiu codziennym, co szczegółowo opisuje dołączone przez skarżącą pismo z tej placówki. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że Prezydent Miasta [...] nie dokonał wnikliwej oceny zaleceń zawartych w wydanym względem dziecka orzeczeniu, ani też nie dokonał konfrontacji warunków jakie jest w stanie zapewnić sugerowana przez niego placówka z warunkami zapewnionymi przez przedszkole, do którego uczęszcza córka skarżącej, odstępując tym samym od analizy indywidualnego przypadku niepełnosprawnego dziecka. Jak trafnie zauważył WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 lutego 2024 r., II SA/Rz 1849/23 wydanym w tożsamej przedmiotowo sprawie, w każdym przypadku należy mieć na uwadze dobro dziecka, pojmowane indywidualnie. Zatem nie zawsze wykazanie, że w placówce zatrudnione są osoby z odpowiednimi kwalifikacjami będzie stanowiło gwarancję realizacji tego celu celów. Wpływ na taką ocenę może mieć także liczba dzieci z podobnymi zaburzeniami w placówce, czy ilość zatrudnionych w niej nauczycieli specjalistów. Ocena organu ma charakter ogólny i sprowadza się wyłącznie do zestawienia ogólnych informacji o placówkach, rozszerzonymi wprawdzie w zakresie organizacji i funkcjonowania Przedszkola Specjalnego nr [...], jednakże bez odniesienia się do indywidualnego przypadku córki skarżącej. Ponadto szczegółowe informacje dotyczące Przedszkola nr [...] zostały przedstawione przez jego Dyrektor już po wydaniu zaskarżonego aktu i po złożeniu skargi. Sąd zwraca też uwagę na błędne podanie podstawy prawnej zaskarżonego aktu odmawiającego zwrotu kosztów przewozu dziecka, o jakim mowa w art. 39a ust.1 w zw. z art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony akt. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.