II SA/Rz 464/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. Ł. N. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. od wniesionej przez siebie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w terminie do jego opłacenia zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych (wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na obowiązującym w tym zakresie formularzu PPF). Wg uzasadnienia wniosku skarżący jest osobą bezrobotną, a jego jedynym źródłem dochodów jest pobierany z tego tytułu zasiłek w kwocie 430 zł. brutto, pozwalający mu jedynie na skromne utrzymanie się. Obecnie poszukuje pracy (głównie w R.), co wiąże się z częstymi wydatkami na przejazdy z G., gdzie obecnie zamieszkuje. Wg zawartego we wniosku oświadczenia wnioskodawca z nikim nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, nie posiada też żadnego majątku. Rozpoznając założony wniosek uznano go za uzasadniony. Zwolnienie od kosztów sądowych (składają się na nie opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej po wykazaniu przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do powyższego przyznanie prawa pomocy podyktowane jest przede wszystkim oceną możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywanej z uwzględnieniem sytuacji majątkowej oraz dochodów i wydatków jej oraz osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Ocena ta w przypadku Ł. N. potwierdza zasadność złożonego przez niego wniosku i przyznania mu zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Mimo iż wpis od skargi nie jest kwotą wysoką, jego opłacenie wraz z pozostałymi kosztami sądowymi (najbardziej prawdopodobne to opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi oraz wpis od skargi kasacyjnej; obydwie w wysokości 100 zł.) nie mogłoby się odbyć bez uszczerbku w jego koniecznym utrzymaniu, zagrażając zaspokojeniu jego uzasadnionych potrzeb życiowych. Wynika to przede wszystkim z posiadanych przez niego dochodów, których jedynym źródłem jest pobierany zasiłek dla bezrobotnych. Mając na uwadze jego wysokość oraz sygnalizowane przez skarżącego wydatki związane z poszukiwaniem pracy (dojazdy), twierdzenie, iż pozwala mu on jedynie na skromne utrzymanie jawi się jako wiarygodne. Ł. N. wg oświadczenia nie posiada jednocześnie żadnych oszczędności z których mógłby opłacić wymagane koszty sądowe, nie dysponuje też żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi przynoszącymi dochody lub których sprzedaż – z przeznaczeniem na ten cel - byłaby możliwa. Nie pozostaje także we wspólnym gospodarstwie domowym z żadnymi osobami, których majątek i dochody mogłyby być wzięte pod uwagę przy ocenie jego możliwości płatniczych (jeżeli osoba wnioskująca o przyznanie prawa pomocy prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z innymi osobami, okoliczność ta podlega uwzględnieniu przy rozpatrywaniu wniosku); z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zamieszkuje obecnie u babci w G., jednak jej pomoc ogranicza się do udzielonego mu schronienia w sytuacji braku innego miejsca zamieszkania (przekonuje o tym dążenie skarżącego do utrzymania dotychczasowego zameldowania w mieszkaniu jego ojca w R. i wskazywana chęć ponownego w nim zamieszkania, a także poszukiwanie w tym mieście pracy). Skoro zatem Ł. N. nie posiada obecnie żadnych realnych możliwości opłacenia kosztów sądowych, skutkuje to wydaniem orzeczenia zwalniającego go w niniejszej sprawie od obowiązku ich ponoszenia. Ubocznie należy zwrócić uwagę skarżącego na treść art. 249 P.p.s.a. zgodnie z którym prawo pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć (np. podejmie on pracę zarobkową i będzie uzyskiwał odpowiednie dochody). Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.