II SA/Rz 465/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego uchyla zaskarżoną decyzję. II S.A./Rz 465/06 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2005r. nr [...] w części dotyczącej nałożenia opłaty za zajęcie pasa ruchu drogowego ul. G. w P. o łącznej powierzchni 25,81m2. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie A. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Prezydenta Miasta odpowiada przepisom prawa. Umieszczenie każdego urządzenia technicznego niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi publicznej musi skutkować ustaleniem stosownej opłaty, w tym opłaty rocznej. Bez znaczenia dla tej opłaty jest to, czy umieszczone jest urządzenie nowe po raz pierwszy wbudowywane, czy tez jest tylko modernizowane. W każdym z tych wypadkó dochodzi do umieszczenia urządzenia w rozumieniu art. 40 ust. 1,2 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziło się A. sp. z o.o. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciło decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy o drogach publicznych i na tej podstawie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: - 2 - Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Zakres wyznaczonej przez sądy kontroli nie jest wyznaczony granicami skargi jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu, a to oznacza, że zaskarżona decyzja została uchylona i w ten sposób wyeliminowana z obrotu prawnego. Jednakże uwzględnienie skargi nastąpiło z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Skarga jako podstawę zaskarżenia wskazuje naruszenie prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni. Analiza akt sprawy prowadza do wniosku, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji jest naruszenie prawa formalnego polegającego na wadliwym sposobie reprezentowania wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie to ma charakter zasadniczy i przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji, a to nie daje podstaw do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Poza sporem pozostaje ustalenie, że stronę skarżącą mogą reprezentować dwaj członkowie zarządu łącznie lub jeden z członków tego organu razem z prokurentem. Zatem wniosek wszczynający postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty winien odpowiadać tym warunkom formalnym. Znajdujące się w aktach sprawy wnioski z dnia 20 września 2004r. i z dnia 25 października 2004r. nie czynią zadość warunkom reprezentacji podmiotu, który je złożył. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie prawa ma charakter konwalidowalny i może być usunięte w postępowaniu przed organem odwoławczym w drodze wezwania strony o usunięcie takiego braku. Z tych też przyczyn Sąd ograniczył swoje rozstrzygnięcie tylko do decyzji organu II instancji, nie uchylając wcześniejszych rozstrzygnięć wobec ich kasacyjnego charakteru. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.