II SA/Rz 465/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 27.07.2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej A. Sp. z o.o., o wstrzymanie wykonania postanowienia, Wojewody [...], z dnia [...].03.2011 r., znak [...], wydane w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego, -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skargą z 20.04.2011 r. spółka A. Sp. z o.o. w R., działając przez fachowego pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA), postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].03.2011 r., znak [...]. W treści opisanej powyżej skargi, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje : Na gruncie obowiązujących przepisów postępowania sądowo-administracyjnego, skarga do sądu administracyjnego, nie powoduje co do zasady wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Taki wniosek wypływa bezpośrednio z redakcji art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270; zwana dalej P.p.s.a.). Brak cechy suspensywności skargi do sądu administracyjnego nie jest jednak zasadą bezwzględną. Jak bowiem wynika z treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania nie dotyczy przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. W podobny sposób przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu regulował nieobowiązujący od 1 stycznia 2004 r., art. 40 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Przedmiotem skargi spółki A. jest postanowienie Wojewody [...] uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą. W treści uzasadnienia skargi, strona skarżąca nie podała jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby choćby sugerować, że wykonanie opisanego aktu spowoduje powstanie znacznej szkody lub spowoduje skutki trudne do odwrócenia. Objęta skargą argumentacja strony podważa legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może odbywać się na gruncie przesłanek mogących zaważyć o skasowaniu przedmiotu skargi. Jedynym miernikiem decyzji sądu o wstrzymaniu wykonania może być niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub spowodowanie skutków trudnych do odwrócenia dla wnoszącego skargę (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia tych okoliczności w całości obciąża stronę skarżącą, co wyklucza ewentualność czynienia przez sąd samodzielnych poszukiwań argumentów przekonujących za wstrzymaniem wykonania. Za tym podejściem przemawia kontradyktoryjność postępowania sądowoadministracyjnego, jak również zasada trwałości aktów organów administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1.10.2009 r., sygn. I FSK 1312/08, stwierdził, iż uprawnienie do uzyskania ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (LexPolonica nr 2134927). Wobec nieuzasadnienia wniosku, nie można uznać, że strona wykazała konieczność przyznania jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Abstrahując od nieuzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, Sąd stwierdza, że opisany na wstępie akt, nie jest w stanie wywołać negatywnych dla skarżącej Spółki konsekwencji. Postanowienie kasujące akt organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania nie nakłada na stronę jakichkolwiek obowiązków, jak również nie znosi nabytych wcześniej uprawnień. Nie sposób więc doszukać się w skutkach zaskarżonego rozstrzygnięcia tego rodzaju sytuacji, które pozwalałby sądowi pozbawić zaskarżone postanowienie prawnej skuteczności. W świetle powyższych okoliczności, Sąd stwierdza brak przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania postanowienia Wojewody [...]. Dlatego też należało orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.