II SA/Rz 465/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku ZS o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ZS na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia [.] lutego 2018 r. nr w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji decyzję ZS zawarł, skierowany tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] grudnia 2016 r. nr [.], którą wymierzono mu karę pieniężną w kwocie 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Podał, że ciąży na nim ryzyko utraty płynności finansowej, co może mieć negatywne skutki dla całej rodziny. W 2016 r. jego dochód wyniósł 58 872 zł, rok wcześniej 23 914,82 zł. Ponosi wydatki związane z codziennym utrzymaniem i spłatą własnych zobowiązań, w tym na mocy wyroku Sądu Okręgowego w [.] z dnia [.] grudnia 2017 r. alimentów w kwocie po 950 zł. Wskazał również na wydatki ponoszone na gaz, energię elektryczną, wodę i ścieki oraz spłatę dwóch pożyczek. Podkreślił, że zmaga się z problemami zdrowotnymi, w sierpniu 2014 r. rozpoznano u niego refleksowe zapalenie przełyku i przepuklinę mieszaną roztworu przełykowego; koszty leczenia i leków stanowią znaczne obciążenie. Postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił uwzględnienia ww. wniosku. Wniosek ten nie podlega uwzględnieniu również przez Sąd, ponieważ nie uprawdopodobniono przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.". Zgodnie z powołanym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji (czyli w niniejszej sprawie zapłatę), lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Decyzja nakładająca na skarżącego karę 24 000 zł stanowi niewątpliwie akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej, skarżący nie uprawdopodobnił, że jej wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może wywołać dla niego skutki określone w powołanym przepisie. Informacje o dochodzie i chorobie dotyczą dość odległego okresu, cel zaciągniętych pożyczek nie został ujawniony, ale przede wszystkim zasób majątkowy – jego i rodziny, którą miał na myśli we wniosku, choć nie wymienił żadnej osoby. Z postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [.] kwietnia 2018 r. wynika, że może posiadać mieszkanie, posiada dwa samochody, w lipcu 2017 r. udzielił pożyczki w kwocie 30 000 zł. Nie wiadomo, jakie ponosi wydatki związane z leczeniem, nie przedstawił bowiem nawet zestawienia przyjmowanych leków i ich cen. Złożone oświadczenie o zarobkach w 2017 r. (określone przez niego jako zaświadczenie wystawione przez niego samego) wskazuje tylko na pozycje przychodu (265681,89 zł) i kosztów (263641,12 zł), ale nie obrazuje przepływów finansowych. Nie jest jednak możliwe utrzymanie się przez cały rok z dochodu mającego wynieść 2040,77 zł, a skarżący nie wykazał, aby korzystał z pomocy społecznej albo osób trzecich, względnie aby posiadał inny jeszcze majątek np. w postaci oszczędności. W oparciu o przedstawione informacje nie można było dokonać rzetelnej oceny, czy wykonanie ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji, przed zakończeniem postępowania sądowego, może odbyć się z istotnym uszczerbkiem dla niego i rodziny (nie wiadomo nawet, kto w jej skład wchodzi), jaką może im wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, bez wykazania np. pozycji kosztowych w prowadzonej działalności i stanu rachunków bankowych, nie zostało uprawdopodobnione. Brak było zatem podstaw do przyjęcia prawdopodobieństwa groźby wyrządzenia skarżącemu lub jego rodzinie zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego na podstawie powołanego przepisu odmówiono uwzględnienia wniosku.