II SA/Rz 468/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r. Ne[...] w przedmiocie nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2005 r., [...] nakładającą na A. Sp. z o.o. opłatę na zajęcie pasa drogowego, ulicy C. w P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie A. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Prezydenta Miasta odpowiada przepisom prawa. Umieszczenie każdego urządzenia technicznego nie związanego z funkcjonowaniem drogi publicznej musi skutkować ustaleniem stosownej opłaty, w tym opłaty rocznej. Bez znaczenia dla tej opłaty jest to, czy umieszczone jest urządzenie nowe, po raz pierwszy wbudowywane, czy też jest tylko modernizowane. W każdym z tych wypadków dochodzi do umieszczenia urządzenia w rozumieniu art. 40 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 98 z 2000r.,poz. 1071 ze zm./. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziło się A. spółka z o.o. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciło decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy o drogach publicznych. Na tej podstawie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres sprawowanej przez sądy kontroli nie jest wyznaczony granicami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu, a to oznacza, że skarżona decyzja zostaje uchylona i w ten sposób wyeliminowana z obrotu prawnego. Uwzględnienie skargi nastąpiło z innych przyczyn niż w niej podniesione. Skarga jako podstawę zaskarżenia wskazywała naruszenie prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni. Jednak analiza akt sprawy i fakty ujawnione na rozprawie dotyczące sposobu reprezentowania strony skarżącej prowadzą do wniosku, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji musi być naruszenie prawa formalnego polegające na wadliwym sposobie reprezentowania wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie to ma charakter zasadniczy i przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji, a to nie daje podstaw do rozważeń w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, które mają charakter merytoryczny. Poza sporem pozostaje ustalenie, że stronę skarżącą mogą reprezentować dwaj członkowie zarządu łącznie lub jeden z członków tego organu razem z prokurentem. Zatem takim trybem powinien być złożony wniosek wszczynający postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty. W aktach sprawy zalega wniosek, który nie spełnia takiego wymogu, a to oznacza, że nie mógł skutecznie wszcząć postępowania. Sąd dostrzegając takie naruszenie przyjmuje, że ma ono charakter konwalidowalny i może być usunięte w postępowaniu przed organem odwoławczym, w drodze wezwania strony o usunięcie takiego braku. Z tego względu Sąd ograniczył swoje rozstrzygnięcie tylko do decyzji drugiej instancji, nie uchylając rozstrzygnięć wcześniejszych. Sąd zauważa także, że uzasadnienie decyzji organu II instancji wykazuje się pewną niekonsekwencją w powoływaniu faktów, które tworzą stan faktyczny sprawy, zwłaszcza co do kolejności składanych wniosków i następujących po nich rozstrzygnięć. Uchybienia te traktuje jednak jako nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.