II SA/Rz 469/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego oraz odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Kierownika GOPS w N. z dnia [...] marca 2008 r., [...] umarzającą postępowanie w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od 1.06.2000 r. do 30.10.2005 r., od 1.02.2006 r. do 28.02.2006 r. oraz od 1.11.2006 r. do 30.11.2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie T. W. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Kierownika GOPS w N. nie narusza prawa. SKO podkreśliło w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, że umorzenie postępowania w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1.06.2000 r. do 28.02.2002 r. podyktowane było tym, że za ten czas odwołujący miał określony zasiłek pielęgnacyjny wcześniejszymi decyzjami z 2002 r. i 2003 r., zatem ta sprawa jest zakończona ostatecznymi decyzjami, a to oznacza, że w nowym postępowaniu wszczętym przez T. W. na podstawie wniosku z 30.11.2007 r. organy nie mogą orzekać o świadczeniu, co do którego w obrocie prawnym funkcjonują ostateczne orzeczenia. Z kolei za okres od 1.06.2005 r., do dnia orzekania nie można było przyznać świadczenia, gdyż brak było wniosku odwołującego. Wniosek taki został złożony dopiero w miesiącu listopadzie 2005 r. i od tego momentu można było ustalać świadczenie pielęgnacyjne przyjmując, że na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o stwierdzeniach rodzinnych /Dz.U. nr 139, z 2006 r. poz. 992 ze zm./ prawo do świadczenia przysługuje od miesiąca, w którym wniosek złożono. W miesiącu lutym 2006 r. i w listopadzie 2006 r. świadczenie pielęgnacyjne nie mogło być przyznane odwołującemu z tego powodu, że przebywał on w zakładzie karnym, a to oznacza, że przebywał w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, co zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyłącza możliwość przyznania świadczenia. Reasumując SKO przyjęło, że Kierownik GOPS orzekając w sposób określony w zaskarżonej decyzji nie naruszył prawa, przez co odwołanie nie mogło prowadzić do uchylenia wydanej przez ten organ decyzji. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się T. W.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wskazał, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Kierownika GOPS w N. są dla niego krzywdzące, niezgodne z "prawdą i rzeczywistością". Zdaniem skarżącego zasiłek pielęgnacyjny powinien być jemu wypłacony natychmiast, gdyż za wskazane w odwołaniu okresy przysługuje zasiłek pielęgnacyjny wraz z odsetkami. Z tych powodów skarżący uznał skargę za zasadną. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując argumentację z uzasadnienia własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioski. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga T. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli postępowania, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdza, że organy w tym postępowaniu nie naruszyły prawa w sposób, który dawałby podstawę do uchylenia skarżonej decyzji. Zauważyć należy, że w sprawie objętej skargą zasiłek pielęgnacyjny dla T. W. w okresach przez niego wskazanych był przedmiotem rozstrzygnięć Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2007 r., [...] oraz z dnia [...] stycznia 2008 r. [...]. Pierwsza decyzja była rozstrzygnięciem pozytywnym, a druga negatywnym. Wzajemny stosunek obu rozstrzygnięć należy ocenić z punktu widzenia spraw, które są ich przedmiotem. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. przyznano skarżącemu zasiłek za okresy, w których spełniał prawem przewidziane warunki. Druga decyzja rozstrzygnęła o odmowie przyznania takiego świadczenia w sytuacji, gdy w postępowaniu odwoławczym od decyzji z [...] sierpnia 2007 r. skarżący sprecyzował okresy, w których jego zdaniem zasiłek powinien być wypłacany. W ocenie organów obu instancji w tym czasie T. W. zasiłek pielęgnacyjny nie przysługiwał bo albo nie złożył wniosku bądź przebywał w zakładzie karnym. Dokonując analizy sprawy, w której została złożona skarga Sąd zauważa, że w sprawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. postępowanie zostało otwarte na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 165/08, który uchylił postanowienie I i II instancji przekazujące odwołanie skarżącego jako wnioski o uzupełnienie decyzji. Zatem po wyroku Sądu, który w chwili orzekania przez Sąd w sprawie dot. decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...] jest prawomocny, organ odwoławczy musi rozpoznać odwołanie od decyzji Wójta Gminy N. przyznającej skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny na podstawie wniosku z dnia 30 listopada 2005 r. Konieczność rozpoznania tego odwołania nie stanowi w ocenie Sądu przeszkody do potraktowania odmowy przyznania zasiłku w odrębnym postępowaniu, w którym zapadła skarżona decyzja. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie dotyczące przyznania i odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego dla skarżącego mogło być objęte jedną decyzją, ale rozdzielenie tych rozstrzygnięć do dwóch postępowań i orzekanie w nich odrębnie nie narusza zdaniem Sądu przepisów postępowania w sposób dający podstawę do uchylenia skarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od 1 czerwca 2000 r. do 28 lutego 2002 r., gdyż w sprawie przyznania zasiłku w tym okresie funkcjonują w obrocie prawnym ostateczne decyzje z [...] czerwca 2002 r., [...] oraz decyzja z dnia [...] lipca 2003 r., [...]. Istnienie tych rozstrzygnięć jest formalną przeszkodą do ponownego rozpoznawania sprawy, zatem w takich przypadkach postępowanie podlega umorzeniu. Reasumując Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego odmawiające tego świadczenia wydane w sprawie skarżącego z wniosku złożonego w dniu 30 listopada 2005 r. spełniają prawem określone wymogi, by pozostać w obrocie prawnym. Ocena decyzji SKO prowadzi do wniosku, że ta decyzja spełnia warunki wynikające z przepisów prawa. Organ odwoławczy nie wskazuje wprost, że przedmiotem odwołania są obie decyzje z [...].08.2007 r. i [...].03.2008 r., a w uzasadnieniu decyzji SKO wskazuje, że przedmiotem orzekania jest sprawa zasiłku pielęgnacyjnego wszczęta wnioskiem z dnia 30 listopada 2005 r. w zakresie okresów wskazanych przez skarżącego. Organ odwoławczy koncentruje się na wskazaniu poprawności decyzji odmawiającej przyznania zasiłku we wskazanych przez skarżącego okresach, w których nie spełniał on warunków dla uzyskania takiego świadczenia, bo albo przebywał w zakładzie karnym albo nie złożył wniosku, co zgodnie z ustawą musiało prowadzić do odmowy. Brak szczegółowych rozważań w uzasadnieniu skarżonej decyzji odnoszących się do decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny dla skarżącego T. W. nie może być uznane za uchybienie formalne, gdyż przyznane zasiłku jego wysokość i okresy, w którym je ustalono skarżący kwestionował w postępowaniu odwoławczym od decyzji z [...].08.2007 r., które w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18.07.2008 r. i tam te kwestie podlegają ocenie. Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił mając na uwadze, że dostrzeżone w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania nie spełniają warunków art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.