II SA/Rz 47/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Ryszard Bryk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku -skargę oddala- II SA/Rz 47/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005r., [...] nakazującą B. K. rozbiórkę nadbudowy na istniejącym garażu przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr ewidencyjny 877 w Z.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zaskarżona odwołaniem decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poprawnie zastosował przepisy ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 207, z 2003 r., poz. 2016 ze zm./ po nowelizacji tej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Wydając postanowienie nakładające na inwestorkę B. K. obowiązek dopełnienia czynności w związku z popełnioną samowolą organ podjął procedurę legalizacyjną. Jednak nie wykonanie tych obowiązków przez zobowiązaną musiało prowadzić do wydania decyzji nakładającej obowiązek likwidacji popełnionej samowoli. Podstawą decyzji jest art. 48 ust. 4 prawa budowlanego, a więc przepis, który musi być zastosowany jeżeli osoba objęta postępowaniem w sprawie legalizacji samowoli budowlanej nie wykona spoczywających na niej obowiązków. Z tych powodów Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł uwzględnić złożonego odwołania. Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodził się Z. J.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła decyzji naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 316 k.p.c., polegające na błędzie co do ustaleń faktycznych i niewłaściwą oceną materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że inwestorka nie mogła wnieść żądanych przez organ dokumentów, gdyż ciągle sporne jest prawo do działki, na której znajduje się budynek podlegający postępowaniu legalizacyjnemu. Brak rozstrzygnięcia w tym zakresie do chwili rozprawy, nie daje możliwości wykonania dokumentacji technicznej i złożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji istniejącej samowoli. Zdaniem skarżącego wykonane roboty budowlane wiązały się z koniecznością zabezpieczenia budynku przed czynnikami atmosferycznymi, dlatego trudno w takiej sytuacji traktować je jako samowolę budowlaną. Biorąc pod uwagę te okoliczności skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r., [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wniósł o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Zakres sprawowanej przez sądy kontroli nie jest wyznaczony zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi wnioskami. Sądy sprawując kontrolę legalności działań administracji rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Wyznaczony przepisami prawa zakres sądowej kontroli zaskarżonej decyzji sprowadzał się do oceny jej zgodności z przepisami prawa, w szczególności prawa budowlanego i przepisami postępowania. Sąd ocenił zaskarżoną decyzję w tym zakresie pomimo, że podstawy skargi oparte zostały na przepisach k.p.c., a więc aktu, który w postępowaniu przed sądem nie jest stosowany w zakresie wskazanym przez skarżącego. Ocena zaskarżonej decyzji w tym aspekcie musi prowadzić do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że inwestorka dokonała nadbudowy budynku samowolnie nie posiadając pozwolenia na budowę. Stwierdzenie tego faktu zmuszało organy nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w kierunku likwidacji samowoli. Ponieważ obowiązujące w tym czasie przepisy dawały podstawę do legalizacji stwierdzonej samowoli, to organy poprawnie zastosowały taką procedurę, przy czym jej skuteczne przeprowadzenie jest związane z wykonaniem nałożonych na inwestora obowiązków. Ponieważ obowiązki te nie zostały wykonane przez B. K., to organy poprawnie zastosowały art. 48 ust. 4 prawa budowlanego nakładając obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanej części budynku. Dla orzekania o samowoli bez znaczenia jest argumentacja podnoszona na rozprawie przez skarżącego. Również nie może być uwzględniony zarzut, że wyznaczony przez organ termin do uzupełnienia postępowania o wymagane dokumenty był nierealny, gdyż ciągle nierozwiązaną pozostaje własności działki. Sąd zwraca uwagę, że obowiązujące prawo wymaga dla prowadzenia robót budowlanych złożenia oświadczenia o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości. Tytułem takim jest również współwłasność, zatem twierdzenie skarżącego, że będąc współwłaścicielem działki nie mógł wraz z inwestorką przedstawić dokumentów wymaganych przez organy nie może być przez Sąd uznane za podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe i treść art. 151 prawa o p.s.a. Sąd postanowił jak na wstępie.