II SA/Rz 47/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] w przedmiocie odroczenia zasadniczej służby wojskowej - postanawia - odrzucić skargę. Przedmiotem skargi G. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] nieudzielająca wyżej wymienionemu odroczenia zasadniczej służby wojskowej. W dniu 9 stycznia 2008r. G. W. skierował do tut. Sądu pismo, w którym oświadczył, iż cofa niniejszą skargę, wskazując, iż odbywa obecnie służbę wojskową w Jednostce Wojskowej w N. w pobliżu stałego miejsca zamieszkania, co umożliwia mu bliższy kontakt z rodziną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego możliwe jest po spełnieniu szeregu warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej następnie jako P.p.s.a. Jednym z wymogów warunkujących merytoryczne rozpatrzenie sprawy jest konieczność wyczerpania środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, o czym stanowi art. 52 § 1 P.p.s.a. Przez pojęcie wyczerpania środków zaskarżenia należy w świetle art. 52 § 2 P.p.s.a. rozumieć taką sytuację, kiedy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub też wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to tym samym niemożność złożenia skargi do sądu administracyjnego wówczas, gdy objęta nią decyzja czy inny akt została wydana w I instancji. Sytuacja powyższa zaistniała tymczasem w niniejszej sprawie. G. W. zaskarżył bowiem do tut. Sądu decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień, od której przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Skutkuje to niedopuszczalnością skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 i obligatoryjnym jej odrzuceniem. Niezależnie od powyższego należy podnieść, iż przedmiotowej skardze nie można nadać dalszego biegu także i z tego powodu, iż została skutecznie cofnięta przez składającego ją. Z przytoczonych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.