II SA/Rz 474/14

Dnia 14 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.B. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2013r., nr [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów oraz zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 roku, nr [...] odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2013r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów W przedmiotowej sprawie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej SKO lub Kolegium odmówiło W.B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2013r., nr [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów. W skardze na wskazane wyżej postanowienie W.B. reprezentowana prze profesjonalnego pełnomocnika zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2013r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wstrzymanie wykonania orzeczeń objętych jej wnioskiem jest uzasadnione grożącym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, że w związku z postanowieniem Kolegium decyzja scaleniowa stała się ostateczna i w chwili obecnej jest realizowana w ten sposób, że poszczególne strony otrzymują wezwania do zapłaty "dopłat" w związku z wydzieleniem gruntów o większej wartości od posiadanych przez scaleniem. Ponadto ostateczny charakter decyzji powoduje, że obowiązywać zaczną nowe granice, które zdaniem skarżącej zostały ustalone w sposób błędny. W nowych granicach właściciele mogą realizować swoje prawo, co z kolei może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych. Z tych też względów zasadnym jest wstrzymanie wykonania ww. orzeczeń do czasu prawomocnego ustalenia czy skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Mając na uwadze treść przywołanego przepisu przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku należy dokonać oceny czy objęte wnioskiem rozstrzygnięcie mieści się w zakresie "granic tej samej sprawy", nie dotyczy bowiem zaskarżonej decyzji. Granice znaczenia pojęcia "sprawa" wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego podlegająca załatwieniu w danej sprawie. Materia ta była przedmiotem wykładni w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r. FSK 12/99 (ONSA 2001/1 poz.7), w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, na którą składają się tożsame elementy podmiotowe i przedmiotowe. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu, stanu faktycznego i podstawy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/2010. www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji objętej wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej, to między tymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Postępowanie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest odrębną sprawą od postępowania prowadzonego w przedmiocie scalenia. Tym samym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2013r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest niedopuszczalny i w tym zakresie Sąd był zobligowany do odmowy wstrzymania wykonania ww. decyzji. Co do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania, złożonego przez skarżącą jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które ma charakter procesowy i wpadkowy. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie podlega ochronie tymczasowej, bowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji i nie kreuje żadnych uprawnień dla strony. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.