II SA/Rz 474/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnia nieprawidłowością decyzji, prognozą wymierzenia kar w podobnych sprawach i ich łączną wysokością. Powołała się również na stanowisko piśmiennictwa dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w przypadku sporu na tle zgodności regulacji krajowej z unijną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, czynności czy innego aktu stosowania prawa administracyjnego przez organy w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostały w sposób wyczerpujący uregulowane w ustawie z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to jedyne podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Obowiązek ich wykazania spoczywa na skarżącym i polega na przedstawieniu konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Zatem nie chodzi tu o przytoczenie treści przepisu, lecz wskazanie konkretnych faktów, które świadczyć będą o tym, że w stosunku do Skarżącego zachodzi jedna z opisanych w tym przepisie sytuacji. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego ( postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Dokonując oceny wniosku Sąd stwierdza brak podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie nie podała żadnych okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie. Ograniczyła się wyłącznie do argumentów przemawiających za zasadnością skargi oraz prognozowaną łączną wysokością kar wymierzonych w podobnych sprawach, której wysokości nie podała. Na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia skargi, a wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oceniany jest wyłącznie z punktu widzenia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak informacji dotyczących realnej i aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej pozbawia Sąd możliwości oceny wniosku. Ponadto decyzja, której wstrzymania domaga się Skarżąca, ma charakter pieniężny, a skutki jej wykonania są co do zasady odwracalne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11 "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania". W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie decyzji – przez zapłatę określonej w niej kwoty 12.000 spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.