II SA/Rz 475/07

Dnia 14 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2006 roku, nr [...] w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2006 roku, nr [...] Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2006 roku, nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami na działce nr 3755 w Ś. na rzecz P. Ł.. Z decyzją tą nie zgodził się S. W. i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 2 października 2007 roku, sygn. akt II SA/Rz 475/07 Sąd oddalił skargę. W dniu 11 października 2007 roku S. W. złożył wniosek o doręczenie mu uzasadnienia. Postanowieniem z dnia 25 października 2007 roku Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku. Nie podzielając zarzutów zażalenia wniesionego na to rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2008 roku, sygn. akt II OZ 1365/07 oddalił je jako niezasadne. Pismem z dnia 25 lutego 2008 roku skarżący wniósł o wstrzymanie decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2006 roku, nr [...]. Jako okoliczności mające uzasadniać wniosek skarżący powołał się na nowe dowody w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 475/07. Wniosek skierowano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Uwzględnienie treści obu powołanych przepisów obliguje Sąd do oddalenia wniosku. Jak z niej wynika Sąd I instancji – a takim jest wojewódzki sąd administracyjny – jest władny wstrzymać wykonanie zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu I instancji wyłącznie do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Skutek w postaci utraty mocy postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji z chwilą zakończenia jej kontroli przez Sąd I instancji ma na celu wyeliminowanie zagrożenia zaistnienia sytuacji, gdy po uprzednim wstrzymaniu jej wykonania, Sąd oddali skargę. Uprawomocnienie się orzeczenia Sądu przy jednoczesnym pozostawieniu w obrocie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji prowadziłby do braku możliwości jej wykonania mimo, iż Sąd nie orzekł, że jest niezgodna z prawem. Naprowadzone argumenty nie eliminują możliwości wstrzymania decyzji po wydaniu przez wojewódzki sąd administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Właściwym do rozpoznania takiego wniosku jest Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwe jest to jednak wyłącznie w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę – por. Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/2007, publ. ONSAiWSA 2007/4 poz. 77. W niniejszej sprawie postępowanie kasacyjne nie zostało wszczęte, a ponadto wniosek nie został skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego lecz do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Uwzględniając całość powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 1, § 3, § 5 i § 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.