II SA/Rz 477/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego skargę oddala II SA/Rz 477/04 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 37k ust. 1 pkt 2 i art. 37l ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. Nr 58 z 2003 r. poz. 514 ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. Ż. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 marca 2004 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że od decyzji przyznającej świadczenie przedemerytalne od dnia 2 marca 2004 r. odwołanie złożyła W. Ż. domagając się przyznania świadczenia od 1 marca 2004 r. W odwołaniu podniesiono, że zatrudnienie ustało z dniem 29 lutego 2004 r., a dzień następny przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy. Stąd też dokumenty związane z ustaniem zatrudnienia strona otrzymała dopiero 1 marca 2004 r. i w tym też dniu dokonała rejestracji. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ stwierdził, że W. Ż. spełnia określone w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu (...) warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Natomiast kwestią sporną jest data, od której świadczenie to przysługuje. Zgodnie z przepisem art. 37l ust. 2 ustawy, świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania w pup albo od następnego dnia po złożeniu wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 3 – 6 i ust. 2 pkt 2 – 4. Z kolei w myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia Min. Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i prowadzenia ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy /Dz.U. Nr 25 poz. 131 ze zm./ rejestracja bezrobotnego, osoby uprawnionej do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego oraz innej osoby poszukującej pracy następuje w dniu przedłożenia kompletu dokumentów (...), po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Skoro odwołująca się dokonała rejestracji i przedłożyła niezbędne dokumenty w dniu 1 marca 2004r., to wobec tego prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje od 1 marca 2004 r. Końcowo organ odwoławczy dodał, że 29 luty 2004 r. przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, a niezależnie od tego - do tego dnia W. Ż. pozostawała w zatrudnieniu. Będąc więc zatrudniona w dniu 29 lutego 2004 r. nie spełniała warunku dotyczącego uznania danej osoby za bezrobotną. Stąd też rejestracja w organie zatrudnienia mogła nastąpić po ustaniu zatrudnienia tj. najwcześniej 1 marca 2004 r. Tak też postąpiła skarżąca, co skutkuje przyznaniem świadczenia od 2 marca 2004 r. Na decyzję tą skargę wniosła W. Ż. domagając się przyznania świadczenia przedemerytalnego od 1 marca 2004 r. Uzasadniając to żądanie stwierdziła, że ze względu na szczególny zbieg okoliczności polegający na tym, iż dzień 29 luty 2004 r. wypadał w niedzielę, nie mogła w tym dniu dostarczyć dokumentów dotyczących ustania zatrudnienia. Gdyby ten dzień przypadał na dzień roboczy, to taka możliwość by istniała i dokumentację dotyczącą rozwiązania umowy o pracę otrzymałaby 29 lutego 2004r. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i ponowił argumentację faktyczną oraz prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. Poza sporem pozostaje, że W. Ż. pozostawała w zatrudnieniu do dnia 29.02.2004r., przy czym dzień ten przypadał w niedzielę. W dniu 1 marca 2004r. – poniedziałek - skarżąca zgłosiła się do organu zatrudnienia i dokonała rejestracji. W takim stanie faktycznym organ I instancji decyzją z dnia [...].03.2004r. przyznał W. Ż. zaliczkę na świadczenie przedemerytalne począwszy od dnia 2.03.2004r. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez Wojewodę w dniu [...].04.2004r. i rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. W dacie orzekania przez organy obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. Nr 58 z 2003r. poz. 514 ze zm./. Materialnoprawną podstawę świadczenia przedemerytalnego stanowił art.37k tej ustawy, przy czym w przypadku skarżącej zastosowanie miał ustęp 1 pkt 2 w brzmieniu: świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Natomiast zagadnienia dotyczące wypłaty świadczenia unormowane były w art.37l który stanowił, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby (ust.1.). Zgonie zaś z ustępem 2 tegoż artykułu, świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 pkt 2-4 (wyłączenia i ograniczenia prawa do zasiłku). Dla pełnego wskazania materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia niezbędnym jest jeszcze przedstawienie art.2 ust.2 ustawy, w którym ustawodawca zawarł definicję "bezrobotnego"; oznacza to osobę, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie (...). Kwestia uprawnień W. Ż. do świadczenia przedemerytalnego (art.37k ust.1 pkt 2 ustawy) nie wymaga bliższego wyjaśnienia, bowiem organy świadczenie to skarżącej przyznały. Sporna jest natomiast data podjęcia wypłaty świadczenia, przy czym pozostaje ona w bezpośrednim związku z zapisem art.37k. Otóż świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego czyli osobie bezrobotnej, a więc osobie niezatrudnionej. Innymi słowy bezrobotnym może być tylko taka osoba, która nie pozostaje już w stosunku pracy. Z kolei stosunek pracy ustaje z upływem ostatniego dnia wskazanego w świadectwie pracy, jako dnia zatrudnienia. W przypadku W. Ż. oznacza to, że do końca dnia 29 lutego 2004r. skarżąca pozostawała w zatrudnieniu; na stwierdzenie to nie ma wpływu okoliczność, że dzień 29.02.2004r. przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy. W konsekwencji powyższego skarżąca mogła dokonać rejestracji w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna dopiero po ustaniu zatrudnienia, czyli po upływie 29.02.2004r., w więc najwcześniej w dniu następnym. W tym też dniu rejestracja miała miejsce, a skutkiem rejestracji w tym dniu jest data początkowa wypłaty świadczenia przedemerytalnego: 2 marca 2004r. Wynika to wprost z art. 37l ust.2 ustawy który stanowi, że świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a. ), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu - w tym przypadku decyzji administracyjnej - z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że prawo nie zostało naruszone. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.