II SA/Rz 477/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. Ć. na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia -skargę oddala- Przedmiotem skargi K. Ć. jest postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], wydane na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta [...] postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku K. Ć. o uchylenie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. znak: [...] w punkcie 13 i 26. Postanowienie to zostało doręczone K. Ć. i odebrane przez niego 22 stycznia 2018 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. wyżej wymieniony zwrócił się do Starosty o połączenie jego wniosku z [...] grudnia 2017 r. z wnioskiem z [...] grudnia 2017 r. i rozpatrzenie ich wspólnie jako jeden wniosek. Zawnioskował o unieważnienie w pkt 26 decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] grudnia 1981 r. oraz o zawieszenie postępowania w sprawie z wniosku z [...] grudnia 2017 r. Starosta w piśmie z [...] lutego 2018 r. poinformował K. Ć. o braku możliwości połączenia spraw zainicjowanych jego wnioskami z [...] i [...] grudnia 2017 r. i jednocześnie wezwał wyżej wymienionego o sprecyzowanie pisma z [...] stycznia 2018 r., tj. czy należy je traktować jako zażalenie. Pismo to zostało doręczone [...] lutego 2018 r. K. Ć. pismem z [...] lutego 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – [...] lutego 2018 r.) złożył zażalenie na postanowienie Starosty. Wojewoda, opisanym na wstępie postanowieniem z [...] marca 2018 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Cytując treść art. 141 § 2 K.p.a., wyjaśnił, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia stronie. W okolicznościach sprawy 7-dniowy termin na wniesienie zażalenia upłynął z dniem [...] stycznia 2018 r. W tej sytuacji złożenie zażalenia w dniu [...] lutego 2018 r. (data stempla pocztowego), nastąpiło z uchybieniem terminu o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie. Organ wskazał, że uchybienie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia powoduje jego bezskuteczność. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to postanowienie złożył K. Ć. Nie precyzując kierunku jego weryfikacji podał, że w jego ocenie nie przekroczył terminu do wniesienia zażalenia. Zawnioskował by organ lub Sąd przywrócił mu termin, gdyż jego zdaniem to organ nie dopełnił terminu wydania postanowienia. W dalszej części wywiódł, że Starosta [...] nie był uprawniony do wydania postanowienia. Organem właściwym był Wojewoda (jako organ wyższego stopnia). Skarżący zaznaczył, że jego wniosek z [...] grudnia 2017 r. winien zostać rozpatrzony przez Wojewodę. W dalszej części przedstawił tok postępowania wywodząc, że jego wniosek z [...] grudnia 2017 r. dotyczył unieważnienia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] grudnia 1981 w pkt 13 i 26, który to wniosek winien zostać rozpoznany przez Wojewodę jako organ właściwy. Tymczasem Starosta będąc do tego nieuprawnionym, wydał postanowienie. Zdaniem skarżącego do chwili obecnej wniosek z [...] grudnia 2017 r. nie został rozpatrzony i to organ nie dopełnił ustawowego terminu. Skarżący zaznaczył też, że Starosta pismem z [...] lutego 2018 r. wezwał go do sprecyzowania pisma z [...] stycznia 2018 r., tj. czy należy traktować go jako zażalenie na postanowienie z [...] stycznia 2018 r. Wyznaczono mu 7-dniowy termin na sprecyzowanie pisma. Zgodnie z wyznaczonym przez organ terminem, udzielił odpowiedzi, tj. złożył zażalenie na postanowienie Starosty z [...] stycznia 2018 r. Skarżący zaznaczył też, że jeżeli popełnił błąd przekraczając termin to zrobił to nieświadomie, gdyż dochował wyznaczonych przez Starostę terminów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli legalności nad działalnością administracji publicznej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bierze zatem pod uwagę argumentów natury słusznościowej lub celowościowej, badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zakres kontroli sądu administracyjnego wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Tym samym sąd może uwzględnić skargę z przyczyn innych niż wskazane w skardze, jednak w zakresie dokonywanej kontroli legalności nie może wykraczać poza sprawę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy natomiast oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, iż odpowiada ono wymogom prawa. Zgodnie z art. 141 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (§ 1). Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie (§ 2). Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. (znajdującym odpowiednie zastosowanie do zażaleń z mocy art. 144 K.p.a.), Wojewoda stwierdził uchybienie przez K. Ć. terminu do wniesienia zażalenia, tj. złożonego przez niego zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. ([...]) o odmowie wszczęcia postępowania, na wniosek K. Ć., o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 1981 r. ([...]) Naczelnika Miasta i Gminy w [...] w punkcie 13 i 26. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie (art. 61a § 2 K.p.a., stosowne pouczenie o jego przysługiwaniu zostało zawarte w w/w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018 r. Z akt sprawy niespornie wynika, że powyższe postanowienie Starosty [...] zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2018 r. (data i podpis uwidocznione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), natomiast zażalenie na to postanowienie K. Ć. wniósł pismem z dnia [...] lutego 2018 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] lutego 2018 r. Z zestawienia tych dat ([...].01.2018 r. i [...].02.2018 r.) wynika wyraźnie, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia (art. 141 § 2 K.p.a.) nie został przez skarżącego zachowany. W tej sytuacji stwierdzenie zaskarżonym postanowieniem uchybienia terminu do wniesienia zażalenia było prawidłowe i nie narusza prawa. Argumentacja skarżącego, z przywołaniem pisma Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. wzywającego skarżącego do sprecyzowania pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. jak i jego stwierdzenie, iż jeżeli z powodu błędu przekroczył termin do wniesienia zażalenia to zrobił to nieświadomie nie uzasadniają zakwestionowania legalności skarżonego postanowienia. Otóż w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący wnosił o zawieszenie postępowania z jego wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r., połączenie spraw zainicjowanych jego wnioskami z dnia [...] i [....] grudnia 2017 r. i rozpatrzenie obu tych wniosków jako jeden, a także o unieważnienie decyzji z dnia [...] grudnia 1981 r. ([...]) w pkt 26. Pismo to wprawdzie skierowane zostało przez skarżącego w terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, jednakże nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że wspomniane pismo – zważywszy na jego treść – nie było zażaleniem i w żaden sposób nie daje się sklasyfikować jako zażalenie. Natomiast w odpowiedzi na pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta pismem z dnia [...] lutego 2018/ r. poinformował skarżącego o tym, że nie jest możliwe połączenie spraw z w/w wniosków i powodach tegoż, a także wezwał skarżącego do sprecyzowania treści pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. (zakreślając siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi). Skarżący, co nie budzi wątpliwości w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zażalenie na postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. wniósł [...] lutego 2018 r., czyli niezgodnie z pouczeniem zawartym w tym postanowieniu, uchybiając wymaganemu terminowi z art. 141 § 2 K.p.a. Udzielenie przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie Starosty z dnia [...] lutego 2018 r. w terminie określonym w tym piśmie nie oznacza, że również termin do wniesienia zażalenia był przez niego respektowany. Z przyczyn wyjaśnionych na wstępie niniejszych rozważań Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia; właściwym do jego rozpoznania jest organ administracji. Nadto okoliczność podniesiona w skardze, iż skarżący składając "więcej odwołań" nigdy żadnego terminu nie przekroczył, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę oddalił.