II SA/Rz 48/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości działek - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu. II SA/Rz 48/13 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w sprawie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości działek. W dniu 10 grudnia 2012 r. radca prawny T. O. – działając jako pełnomocnik J. H. nadał w Urzędzie Pocztowym [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a także skargę na w/w decyzję. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarga została nadana z przekroczeniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia z przyczyn niezależnych od strony. Pełnomocnik podał, że mimo polecenia pracownikowi biurowemu swojej kancelarii - nadania przesyłki w placówce pocztowej, czynność ta nie została przez niego wykonana. Podniósł, że był zmuszony zlecić pracownikowi tę czynność, gdyż oczekiwał na dokumenty niezbędne do złożenia skargi, które skarżący doręczył do kancelarii w ostatnim dniu ustawowego terminu. Nadto w dniu 7 grudnia radca prawny był nieobecny, gdyż wykonywał swoje obowiązki zawodowe. Na poparcie wniosku wskazał na stanowisko Sądu Najwyższego, że pełnomocnik nie ponosi winy jeśli nie dopuścił się żadnego niedbalstwa, a pracownik jego biura naruszył swe obowiązki, które w danych warunkach pełnomocnik mógł nań włożyć (orzeczenie SN z dnia 11 czerwca 1935 r., sygn. akt C III 1146/34, OSNC 1936, Nr 3, poz. 108). Dodatkowo wskazał na takie samo stanowisko podzielone przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 470/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje; Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Wyjaśnienia wymaga, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu tego terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody nawet przy użyciu największego wysiłku. Ponadto podnieść należy, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (patrz. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009 Lex Polonica nr 2016205). Argumentacja pełnomocnika skarżącego opiera się na twierdzeniu, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu, gdyż pracownik kancelarii radcy prawnego nie nadał skargi w placówce pocztowej, mimo zlecenia przez niego takiej czynności. W ocenie Sądu wyjaśnienia pełnomocnika skarżącego świadczą o jego winie i nie mogą stanowić przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Podnieść należy, że skarżący działa przez radcę prawnego, a więc profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym, przy ustalaniu winy skarżącego w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony skarżącej od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, Lex Polonica nr 359110, POP 2002, nr 12, poz. 148). To pełnomocnik odpowiada za winę osób, którymi się posługuje. W szczególności zaniedbanie przez personel administracyjny kancelarii radcowskiej - czynności koniecznej do zachowania terminu do wniesienia skargi, tj. spóźnione nadanie na poczcie, mimo, że zlecone wcześniej przez radcę prawnego będącego pełnomocnikiem strony - nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Obiektywny miernik staranności, której należy oczekiwać od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy, w tym od profesjonalisty - radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej, obejmuje wymóg właściwego zorganizowania pracy kancelarii. W pojęciu tym niewątpliwie mieści się odpowiednia organizacja odbioru korespondencji oraz nadawania pism do sądów w odpowiednim terminie. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego. Powyższe okoliczności przesądzają zatem, że nie można mówić o "braku winy" w rozumieniu art. 86 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 184/09, Lex Polonica nr 2264637, Lex nr 552798). Podkreślenia wymaga, że pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik powinien zadbać o terminowe i rzetelne nadanie na poczcie skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie wykonywanie obowiązków zawodowych przez radcę prawnego uniemożliwiło mu osobiste nadanie na poczcie skargi, ale mógł to zlecić innemu pracownikowi. Skoro zlecił zaadresowanie koperty i nadanie przesyłki innej osobie, to ciążył na nim obowiązek starannego wyboru tej osoby lub odpowiedniego jej pouczenia. Pełnomocnik nie może bronić się tym, że osoba poproszona o pomoc nie miała żadnego doświadczenia i nie była profesjonalna (por. postanowienie NSA z 10 maja 2004 r., sygn. akt FZ 7/04, Lex Polonica nr 2399400, niepubl.) Z przedstawionych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.