II SA/Rz 48/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2019 r. [...] w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody jubileuszowej uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi WO (dalej: "skarżącego") jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "KPP" lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], wydany o odmowy wypłaty nagrody jubileuszowej po 30 latach służby w wysokości 150 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym za okres od 4 lipca 2004 r. Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: WO w dniu 24 lipca 2019 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie wypłaty na rzecz skarżącego dodatków do uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, w tym nagrody jubileuszowej za okresy bieżące oraz okresy zaległe, począwszy od dnia 4 lipca 2004 r. Obowiązek wypłaty wynika z rozkazów personalnych KPP z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] oraz z dnia 31 stycznia 2019 r. nr [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...], rozkazem personalnym z dnia [...] września 2019 r. nr [....], odmówił wypłat nagrody jubileuszowej przysługującej po 30 latach służby w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym za okres od 4 lipca 2004 r. W podstawie prawnej organ wskazał art. 6f, art. 105 ust. 2 i 3, art. 106 ust.1 i 2, art. 108 ust.1 pkt 3, art. 11 ust. 1 i art. 107 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.), § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.) oraz § 1, § 3 i § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. z 2002 r., Nr 100, poz. 913 z późn. zm.). Organ I instancji wyjaśnił, że skarżący w dniu 4 lipca 2007 r. zwrócił się o zaliczenie do wysługi lat okresów pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, którą świadczył po ukończeniu 16 roku życia oraz okresu pracy we własnym gospodarstwie rolnym. KPP stwierdził, że nie wszystkie podane przez wnioskodawcę okresy mogą zostać uwzględnione i zaliczył skarżącemu na poczet wysługi lat okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od 8 lutego 1999 r. do 2 kwietnia 2000 r.; od 1 maja 2000 r. do 30 lipca 2000 r.; od 26 października 2000 r. do 19 lutego 2001 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 KPP ustalił na dzień przyjęcia do służby łączną wysługę 8 lat 5 miesięcy i 22 dni odraz określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na 4 lipca 2004 r. w wysokości 11% oraz ustalił wysługę lat do nabycia uprawnień do nagrody jubileuszowej na dzień 4 lipca 2007 r. na 18 lat, 2 miesiące i 22 dni. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, KWP w [...] utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny. Skarżący wnioskiem z dnia 2 stycznia 2019 r. ponownie wystąpił o zaliczenie do stażu służby i nagrody jubileuszowej okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, a także okresu, w którym uczęszczał na studia zaoczne, okresu, w którym pracował w przedsiębiorstwie "[...]" oraz okresu, w którym pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I instancji określił na dzień przyjęcia do służby wysługę lat, od której zależy wzrost uposażenia na 17 lat 10 miesięcy i 11 dni oraz ustalił na dzień złożenia raportu tj. 3 stycznia 2019 r. okres służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej w wymiarze 35 lat, 8 miesięcy i 25 dni. Skarżący nie wniósł odwołania od powyższego rozkazu personalnego. Organ I instancji podał, że skarżący w raporcie z dnia 2 stycznia 2019 r. nie wniósł o wypłatę dodatków do uposażenia z tytułów wysługi lat, w tym nagrody jubileuszowej, za okresy bieżące oraz zaległe, począwszy od dnia 4 lipca 2004 r. Okolicznością uzasadniającą zmianę uposażenia, stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy o Policji było zaliczenie skarżącemu do wysługi lat okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, o które wnosił raportem z dnia 2 stycznia 2019 r. KPP zauważył, że czym innym jest kwestia terminu, od którego należy się policjantowi wyższe wynagrodzenie z tytułu wzrostu wysługi lat, a termin od którego możliwe jest podwyższenie uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Wobec powyższego brak jest podstaw do wypłaty skarżącemu wyrównania uposażenia od dnia 4 lipca 2004 r., gdyż rozkazem personalnym z dnia 5 lutego 2008 r. nie zaliczono wymienionemu do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego i prawo do nagrody jubileuszowej, okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. KWP podzielił stanowisko organu I instancji, gdyż postępowanie dotyczy wyłącznie kwestii odmowy wypłaty skarżącemu dodatków do uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, w tym nagrody jubileuszowej, za okresy zaległe od dnia 4 lipca 2004 r. Organ odwoławczy nie był władny rozpatrzyć aspektów wliczenia, bądź odmowy wliczenia okresów pracy mających wpływ na płatną wysługę lat funkcjonariusza. KWP podał, że mając na uwadze § 5 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, należało stwierdzić, że ustawodawca w odmienny sposób określił kwestię terminu, od którego należy liczyć okres wysługi lat oraz terminu, od którego należy się policjantowi wyższe wynagrodzenie z tytułu wzrostu wysługi lat. Pierwszy z tych terminów rozpoczyna bieg od dnia nawiązania stosunku służbowego. Z kolei bieg terminu, od którego możliwe jest podwyższenie uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat reguluje art. 106 ust. 1 ustawy o Policji. Zasadnie organ I instancji przyjął, że skoro postępowanie w sprawie weryfikacji ustalonej już policjantowi wysługi lat zostało wszczęte w dniu 3 stycznia 2019 r., to dopiero z tym dniem powstały okoliczności uzasadniające zmianę uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Wcześniej organ nie mógł zmienić wysokości uposażenia, ponieważ nie posiadał wiedzy o zdarzeniach powodujących zmianę. Słusznie uznał również KPP, że wobec ustalenia skarżącemu rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. okresu służby w wymiarze 35 lat, 8 miesięcy i 25 dni, oraz zbiegu uprawnień do nagrody jubileuszowej za 30 i 35 lat służby, skarżącemu wypłacono nagrodę wyższą. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie, WO wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że skarżący jest uprawniony do nagrody jubileuszowej, przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączanych o skargi oraz zeznań świadków, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 105 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 2, art. 108 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 111 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez dokonanie błędnej i zawężającej wykładni wskazanych przepisów, przejawiające się w stwierdzeniu przez organ odmowy wypłaty funkcjonariuszowi nagrody jubileuszowej przysługującej po 30 latach służby w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego, w sytuacji, gdy funkcjonariusz spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa aby nastąpiło zaliczenie mu okresu 25 lutego 1983 r. do 22 września 1988 r. oraz od 24 września 1990 r. do 7 grudnia 1999 r. pracy w gospodarstwie rolnym, uzyskać przedmiotową nagrodę jubileuszowej przysługującej po 30 latach służby w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym za okres od 4 lipca 2004 r.; 2. art. 107 § 1 i 3. ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niesłusznie przyjęcie, iż skarżący nie jest uprawniony do ubiegania się o wypłatę ww. nagrody jubileuszowej po 30 latach służby w wysokości 150% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym za okres od 4 lipca 2004 r.; 3. art. 44 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin, poprzez niesłusznie przyjęcie, iż rodzic czy właściciel gospodarstwa rolnego winien był odprowadzać na rzecz skarżącego składki na ubezpieczenie społeczne, w sytuacji gdy taki obowiązek przez cały okres obowiązywania ww. przepisu tj. od roku 1982, nie wynikał z treści art. 44 ww. ustawy; 4. art. 7 § 1 ust. 2 i art. 9 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin, poprzez niesłuszne przyjęcie, iż we wskazany okres pracy w gospodarstwie rolnym funkcjonariusza pokrywa się z wykonywaniem innej pracy zarobkowej oraz z okresem ubezpieczenia z innej podstawy, w sytuacji gdy skarżący w tym czasie nie wykonywał innej pracy zarobkowej i był ubezpieczony w szkole średniej, gdyż został zgłoszony do ubezpieczenia oraz że brak opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników nie powoduje utraty statusu rolnika, czy też domownika, bowiem nie przewiduje tego jakikolwiek przepis ustawy, lecz ma jedynie wpływ na nabycie uprawnień do świadczeń, o których art. 9 tej ustawy; 5. § 4 pkt. 5 i § 5 pkt 1 – 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez niezasadne przyjęcie, iż skarżący we właściwy sposób nie udokumentował dochodzonych okresów pracy w gospodarstwie rolnym, w sytuacji gdy funkcjonariusz przedłożył wszystkie wymagane dokumenty; 6. art. 77 § 1 – 4 w zw. z art. 78 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 81a § 1 K.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy; 7. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji, z którego nie można jednoznacznie stwierdzić, z jakich przyczyn funkcjonariusz nie uzyskał prawa do otrzymania nagrody jubileuszowej jeszcze w 2008 r., gdy nie nastąpiła żadna zmiana przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2019 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności wyznaczoną wyżej przywołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji wynika, że skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2008 r. Decyzją tą utrzymano w mocy rozkaz personalny [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...], którym odmówiono WO zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze rolnika. Sądowi znane jest z urzędu, że WO wniósł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 353/08 skargę oddalił, a skarżący nie wystąpił o sporządzenie uzasadnienia. Wyrok stał się prawomocny w dniu 13 grudnia 2008r., a akta zwrócono organowi w dniu 17 grudnia 2008 r. Sąd z urzędu też notuje, że w aktach osobowych skarżącego brak jest tego wyroku. Z tego względu Sąd dopuścił, jako dowód akta sprawy prowadzonej pod sygnaturą II SA/Rz 353/08 na okoliczność, że kwestia zaliczenia do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców oraz okresu pracy we własnym gospodarstwie rolnym zgodnie z została prawomocnie osądzona. Stosownie do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Skarżący w skardze z dnia 2 maja 2008 r. zarzucił, że organy odmówiły zaliczenia do jego stażu pracy oraz nagrody jubileuszowej okresu pracy od 25.02.1983 r. do 22.09.1988 r., gdyż w tym czasie był uczniem zawodowej szkoły rolniczej, a następnie technikum rachunkowości rolnej. Podał też, że w latach 1993 i 1998 był studentem studiów zaocznych i równocześnie wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym Podał, że do nagrody jubileuszowej zaliczono okres tylko z tytułu odbycia studiów. Okres pracy w gospodarstwie rolnym nie został zaliczony do pracowniczego stażu pracy. Skarżący podkreślił, że ubiegał się też o zaliczenie okresu pracy w charakterze domownika od 24. 09. 1990 r. do 7.02.1990 r. W skardze wnosił o zaliczenie tych dwóch okresów pracy w gospodarstwie rolnym z wyłączeniem okresów, gdy pracował w innych zakładach lub pobierał zasiłek. W odpowiedzi na skargę z dnia 29 maja 2009 r. organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając szczegółowo powody, dla których odmówił wliczenia skarżącemu powyższych okresów do stażu pracy. Lektura akt administracyjnych dowodzi, że organy przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy pominęły prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 353/08, którego przedmiot zaskarżenia jest zbieżny z aktualnie rozpoznawaną sprawą, ze względu na istnienie uprawnień pracowniczych zależnych od okresów pracy skarżącego, osądzonych prawomocnym wyrokiem. Powyższe stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz art. 170 i art. 171 P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu rolą organu II instancji będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem prawomocnego wyroku tut. Sądu wyżej cytowanego. Na tym etapie postępowania za wystarczające Sąd uznał uchylenie decyzji organu II instancji, co nie zamyka drogi do działania na podstawie art. 138 § 2 K.p.a, gdyby wymagały tego okoliczności sprawy. Na marginesie sprawy Sąd wyjaśnia, że sądy administracyjne nie działają na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, na przepisy którego powołał się skarżący w aktualnie wniesionej skardze. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.