II SA/Rz 480/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z/s w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zawarła skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie podniosła, że wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, a zatem zapłata kary pieniężnej objętą zaskarżoną decyzją, wobec dotychczas uiszczonej kwoty 8 068 390 zł z tytułu nałożonych kar, skutkować będzie groźbą upadłości Spółki. W tym stanie rzeczy zasługuje ona na tymczasową ochronę, do czasu "rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej". Niezależnie od powyższego zdaniem Spółki za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również fakt, że uwzględnienie skargi i konieczność zwrotu uiszczonej kary, może wiązać się z powstaniem znacznej szkody po stronie Skarbu Państwa. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Izby Celnej w [...] poinformował, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na Spółkę nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. Nie uprawdopodobniono bowiem, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło w przypadku Spółki spowodować skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Poza listą zapisów kasowych oraz rachunkiem zysków i strat z 2013 r., nie przedstawiono żadnych danych odnoszących się aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Nie wykazano w szczególności, aby Spółka nie dysponowała żadnymi oszczędnościami lub środkami finansowymi na rachunku bankowym, ani też że jej wspólnicy nie są w stanie jej dokapitalizować. Końcowo wyjaśnić należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Ponadto za zaistnienie okoliczności określonych w art. 61 § 3 Ppsa nie sposób uznać ewentualnej konieczności zwrotu uiszczonej kary pieniężnej, jako że kara ta ze swej natury jako świadczenie pieniężne może zostać zwrócona. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.