II SA/Rz 482/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych -odrzuca skargę- Przedmiotem skargi P. Ż. jest wydana na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 73 ust. 3 w/z z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...], Nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] Nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu [...] orzeczono o przyznaniu P. Ż. statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 sierpnia 2010 r., zaś decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] przyznano jej prawo do zasiłku z tego tytułu od dnia 1 listopada 2010 r. wypłacanego przez Powiatowy Urząd Pracy [...] z zastrzeżeniem, że zasiłek przysługujący przez 6 m-cy będzie pomniejszony o 90 dni, tj. o okres jego nieprzysługiwania zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Starosta Powiatu [...] orzekł o utracie przez P. Ż. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2011 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W odwołaniu do Wojewody [...] /zatytułowanym jako "prośba"/ P. Ż. zwróciła się o przyznanie jej zasiłku macierzyńskiego wskazując, że w trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych była w ciąży. Zasiłek ten utraciła 31 stycznia 2011 r., zaś dziecko urodziła 1 marca 2011 r. i w jej ocenie niewielka różnica kilku godzin nie może decydować o prawie do zasiłku macierzyńskiego. Rozpatrujący odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Przytaczając treść art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...) regulujący długość okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych (6 lub 12 m-cy w zależności od stopy bezrobocia na obszarze, na którym zamieszkuje strona) organ odwoławczy wskazał, że przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości przedłużenia tego zasiłku o czas przebywania za zwolnieniu lekarskim. Jedynie w razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w w/w okresie lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o czas, przez który przysługiwałby jej zgodnie z odrębnymi przepisami zasiłek macierzyński (art. 73 ust. 3 powołanej ustawy). W rozpatrywanej sprawie zdaniem Wojewody przepis ten nie ma jednak zastosowania, gdyż okres miesiąca czasu o którym mowa w tym przepisie upłynął z dniem 28 lutego 2011 r., podczas gdy poród odwołującej się miał miejsce 1 marca 2011 r. Wskazany termin 1 m-ca ma charakter materialnoprawny i niemożliwe jest jego przywrócenie nawet wtedy, gdy uchybienie mu nastąpiło wskutek okoliczności przez stronę niezawinionych. Wszystkie decyzje wydawane na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia (...) mają charakter związany i organ nie ma luzu decyzyjnego co do rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji brak jest podstaw do przedłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych przyznanego na 6 m-cy o czas przez który przysługiwałby zgodnie z odrębnymi przepisami zasiłek macierzyński, gdyż P. Ż. urodziła dziecko po upływie 1 m-ca i 1 dnia od dnia zaprzestania wypłacania jej zasiłku dla bezrobotnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wniosła P. Ż. wnioskując o jej zmianę i przyznanie jej prawa do zasiłku, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W jej uzasadnieniu podniosła, że wg jej przekonania miesiąc liczy się za 30, a rok za 365 dni. Organy prowadzące postępowanie powinny kierować się słusznym interesem strony, o czym świadczy wyrok NSA z dnia 18 stycznia 1995 r. SA/Wr 1386/94 w którym stwierdzono, że granicą uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym słusznego interesu strony (art. 7 Kpa) jest zaistnienie kolizji z interesem społecznym. Rozważając stosunek między nimi skarżąca wskazała na trafny w jej ocenie pogląd wyrażany w orzecznictwie NSA, że w odniesieniu do decyzji uznaniowych pewną wskazówkę interpretacyjną stanowi art. 7 Kpa, w myśl którego organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Jej sytuacja majątkowa jest bardzo trudna gdyż nie ma żadnego źródła dochodu. Państwo powinno jej pomóc kierując się konstytucyjną zasadą ochrony macierzyństwa, zapewniając jej jako osobie bezrobotnej – poprzez wydanie korzystnej decyzji – bezpieczeństwa socjalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu. Wobec odebrania decyzji przez skarżącą w dniu 15 kwietnia 2011 r. termin do jej wniesienia upływał 16 maja 2011 r. Mimo pouczenia zawartego w decyzji o obowiązku wniesienia skargi za jego pośrednictwem, P. Ż. skierowała ją bezpośrednio do Sądu, gdzie wpłynęła w ostatnim dniu terminu. W tej sytuacji decydujące znaczenie ma data przekazania skargi przez Sąd organowi; nastąpiło to 17 maja 2011 r., czyli już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, co uzasadnia jej odrzucenie. W razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że skarżąca nie urodziła dziecka w okresie o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), tj. w okresie poobierania świadczenia (zakończył się on 30 stycznia 2011 r.), ani też w ciągu miesiąca po jego zakończeniu (okres ten upływał w ostatnim dniu lutego 2011 r.). Brak jest podstaw do przyjęcia, że okres 1 miesiąca należy liczyć jako 30 dni, gdyż takie uregulowanie musiałoby wynikać wprost z przepisu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wyjątki od pośredniego wnoszenia skargi do sądu administracyjnego mogą przewidywać odrębne ustawy. Rozwiązanie takie przewiduje np. ustawa z dnia 5 lipca 1990 r. prawo o zgromadzeniach, która w art. 13 stanowi, że skargę na decyzję w sprawie zgromadzeń wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego. Wobec tego należy uznać, że do zachowania terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) koniecznym jest, aby przed jego upływem pismo zostało skierowane do organu. W sprawie objętej skargą bezspornym jest, że decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. skarżąca utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 31.I.2011 roku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. doręczoną skarżącej 15 kwietnia 2011 r. utrzymano w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Skarga na tą decyzję została skierowana bezpośrednio do sądu w dniu 14.IV.2011 r., którą w dniu 17.IV.2011 r. przekazał sąd organowi. Ostatnim dniem do złożenia skargi był 16 kwietnia 2011 r. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia – art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.