II SA/Rz 483/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi WO na czynność Starosty Powiatu [.] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. WO wystąpił ze skargą na odmowę dokonania przez Starostę Powiatu [.] zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu Opel Astra nr rej. [.], domagając się od Sądu stwierdzenia, że przysługuje mu uprawnienie do jej zwrotu w kwocie 425 zł. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie z powodu dokonania tej czynności bez wyczerpania trybu skargowego, ewentualnie o jej oddalenie jako niezasadnej. Z powodu dostrzeżonych w skardze braków formalnych zarządzeniem z dnia 5 maja 2017 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia poprzez dokładne oznaczenie daty wydania skarżonego aktu lub czynności, stosownie do wymagań wynikających z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", jak też dołączenia do odpowiedzi dowodu, że przed wniesieniem skargi wezwano organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa wydanym aktem lub podjętą czynnością, stosownie do art. 57 § 1 pkt 4 i art. 52 § 3 Ppsa, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Na doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 maja 2017 r. wezwanie odpowiedzi nie udzielono. Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 i 4 Ppsa – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., a to z uwagi na treść art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), ponieważ skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 – 4 Ppsa - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W myśl dotychczasowego brzmienia art. 52 § 3 i 4 Ppsa, jeżeli ustawa nie przewidywała środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można było wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarga WO nie spełniała wymagań określonych w art. 57 § 1 pkt 1 i 4 Ppsa. W uzasadnieniu skargi podano jedynie, że pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. skarżący wezwał organ do zwrotu opłaty, organ otrzymał to wezwanie 6 lutego 2017 r. i udzielił na nie negatywnej, nieuwzględniającej żądania odpowiedzi w piśmie z dnia 1 marca 2017 r., które skarżący otrzymał w dniu 3 marca 2017 r., a jego pełnomocnik 6 marca 2017 r. Informacje te nie pozwoliły Sądowi na jednoznaczne określenie przedmiotu zaskarżenia. Dlatego wezwano skarżącego do uzupełnienia powyższych braków, ponieważ Sąd nie jest uprawniony do określenia przedmiotu zaskarżenia za skarżącego (uznania, czego dokładnie dotyczy skarga). Przedmiotu tego nie można było ustalić w sposób niewątpliwy na podstawie treści skargi, a ponadto w aktach sprawy, biorąc pod uwagę stanowisko Starosty, nie było dowodów wyczerpania procedury wnoszenia skargi określonej w art. 52 § 3 Ppsa w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. w stosunku do aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Tak zaś kwalifikuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym odmowę zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Z tego powodu, wobec nieuzupełnienia ww. braków w wyznaczonym terminie, orzeczono o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Na marginesie Sąd zauważa, że WO występował już ze skargą na odmowę zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Wcześniejsza jego skarga została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 17 października 2016 r. sygn. II SA/Rz 1224/16 z tego powodu, że nie uzupełniono jej braków formalnych. W orzeczeniu tym wyjaśniono skarżącemu procedurę zaskarżania aktów lub czynności wydanych lub podjętych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej przez organy administracji publicznej, w tym powołano uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 dotyczącą zagadnienia zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Tego zagadnienia dotyczy także rozpoznawana obecnie skarga, jednak na podstawie jej treści niemożliwe było niewątpliwe określenie przedmiotu zaskarżenia (rozumianego jako oznaczenie rodzaju i daty czynności, np. poprzez wskazanie pisma, w którym wyrażono stanowisko organu, jego daty i numeru) oraz ustalenie, czy przed wniesieniem skargi wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa w przepisanym terminie. Dowodu takiego nie było w aktach sprawy, a nie został on nadesłany pomimo skierowanego wezwania. Tylko dla przypomnienia Sąd wskazuje, że opisana procedura skargowa przed dniem 1 czerwca 2017 r. przebiegała w kilku etapach, na które składało się: skierowanie do organu wezwania o dokonanie czynności, czynność organu np. w postaci odpowiedzi o odmowie uwzględnienia żądania, wezwanie przez autora żądania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjętej czynności, a następnie wniesienie skargi w przepisanym terminie. Odmiennie procedura ta przebiega od dnia 1 czerwca 2017 r., ale w niniejszej sprawie wszczętej przed tym dniem nie znajduje ona zastosowania. Niedopełnienie powyższych czynności skutkować musiało oceną niedopuszczalności skargi. Treść dostępnych obecnie Sądowi akt wskazuje jedynie, że po przekazaniu Staroście postanowienia Sądu z dnia 17 października 2016 r. w piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r. skarżący wezwał Starostę do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Odpowiedź negatywną otrzymał w piśmie z dnia 1 marca 2017 r. Na podejmowanie innych czynności, w tym skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, akta już nie wskazywały. Dlatego konieczne było wezwanie skarżącego do przedłożenia stosownych dowodów w tym zakresie, które stanowiły ponadto wymóg formalny skargi, o jakim była mowa w art. 57 § 1 pkt 4 Ppsa. Wobec braku odpowiedzi skarga podlegała odrzuceniu.