II SA/Rz 487/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania firmy "A" S.A. w upadłości od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2013 r. o stwierdzeniu choroby zawodowej u M.Ś. zespół cieśni nadgarstka utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał w myśl § 8 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej wydał właściwy państwowy inspektor sanitarny. "A" S.A. jest stroną postępowania, a M.Ś. był zatrudniony i pracował w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej w tej sprawie ustalono również, że wszystkie trzy przesłanki dla ustalenia choroby zawodowej zostały spełnione, a mianowicie ustalono, że strona była narażona w środowisku pracy na działanie czynników mogących potencjalnie wywołać chorobę zawodową następnie powołani biegli rozpoznali u tej osoby chorobę zawodową oraz ustalono związek przyczynowy pomiędzy narażeniem na działanie czynników szkodliwych w środowisku pracy a chorobą stwierdzoną u strony. W odwołaniu od decyzji firma "A" S.A. podnosi, że z karty oceny narażenia pana Ś. wynika, że nabierał i podnosił porcje masy szklanej na bańkę szklaną o ciężarze od 0,8 kg do 8 kg. Wg nich ciężar ten został zaniżony gdyż wynosił on od 0,8 kg do 10 kg. Zarzucono, że M.Ś. świadcząc pracę przez 8 lat nigdy nie miał przeciwskazań lekarskich do pracy na zajmowanym stanowisku a przedkładane badania profilaktyczne zawsze wykazywały zdolność do pracy. Zarzucono również decyzji organu pierwszej instancji fakt niewykazania narażenia zawodowego oraz niewykazania okresu czasu w jakim miała powstać choroba zawodowa. Decyzję organu II instancji zaskarżyła firma "A" S.A. nie wskazując kierunku jej weryfikacji. Zarzucono decyzji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Pozostałe zarzuty skargi zostały powtórzone z odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. M. Ś. przez okres około 32 lata pracował ręcznie formując wyroby szklane. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] wydała orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 roku o rozpoznaniu choroby zawodowej. W aktach znajduje się również ocena narażenia zawodowego M. Ś. Zgodnie z obowiązującymi przepisami aby orzec istnienie choroby zawodowej organ administracji musi stwierdzić wystąpienie łącznie trzech przesłanek. Po pierwsze musi ustalić, że strona była w środowisku pracy narażona na działanie czynników szkodliwych mogących potencjalnie wywołać chorobę zawodową, przewidzianą przepisami prawa. Po drugie musi stwierdzić, że powołani w sprawie biegli rozpoznali u strony chorobę zawodową w sensie medycznym. Po trzecie musi ustalić związek przyczynowy między narażeniem na działanie czynników szkodliwych w środowisku pracy a chorobą strony. Łącznie spełnienie trzech przesłanek pozwala organowi administracji na uznanie choroby zawodowej. Wystąpienie przesłanki narażenia na czynniki szkodliwe w środowisku pracy oraz związku przyczynowego między narażeniem na owe czynniki a stanem chorobowym strony organ ustalił we własnym zakresie. Uznał, że sposób wykonywania pracy podczas ręcznego formowania wyrobów szklanych przez okres 32 lat wymagał wykonywania szybkich i powtarzających się z dużą częstotliwością ruchów w zakresie stawów kończyn górnych. Rozpoznana choroba wymieniona jest w poz. 20 pkt 1 Wykazu chorób zawodowych określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869). Stwierdzona choroba spowodowana została sposobem wykonywania pracy, który wymagał wykonywania częstych ruchów zginania rąk w stawach nadgarstkowych, co sprzyjało powstawaniu ucisku na nerw pośrodkowy w obrębie kanału nadgarstka i mogło prowadzić do rozwoju cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. Z tych względów na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.