II SA/Rz 489/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska SO del. Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. S.A. Oddział [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki -skargę oddala- II SA/Rz 489/10 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. S.A. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] nakładającą na A. S.A. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia przyłącza energetycznego do stanu zgodnego z prawem -polegających na przełożeniu odcinka kabla istniejącego przyłącza energetycznego zasilającego budynki mieszkalne na działkach o nr ewid. 420/15 i 420/16, przebiegającego przez działkę o nr ewid. 420/8 i ułożeniu go równolegle do istniejącego na działce o nr ewid. 420/8 przewodu gazowego, w odległości 1m od osi gazociągu, po jego zachodniej stronie oraz w odległości 0,5 m wzdłuż granicy z działką o nr ewid. 420/9 w kierunku istniejącego słupa elektroenergetycznego na działce o nr ewid. 420/9 - pod nadzorem osoby uprawnionej, w terminie 6-ciu miesięcy od daty ostatecznej decyzji, jednocześnie WINB: * nakazał właścicielowi A. S.A. rozbiórkę przyłącza kablowego energetycznego przebiegającego od słupa usytuowanego na działce nr 420/9 w B. przez działkę o nr ewid. 420/8 w B. do złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ewid. 420/15 w B. * w części dotyczącej odcinka przyłącza kablowego energetycznego od złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ewid. 420/15 do złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ewid. 420/16 w B. stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm., określanej dalej jako p.b.). Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 7 p.b. W sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 672/08 po rozpatrzeniu skargi S. K. uchylił decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbiórki przyłącza energetycznego oraz uchylił: * decyzję PINB z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], * decyzję WINB z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] , * decyzję WINB z dnia [...] października 2006 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], * decyzje WINB z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] oraz decyzję PINB z dnia [...] maja 2001 r., nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wykonanie przyłącza energetycznego przez działki nr ewid. 420/8 i 420/9 w B. do budynków na działkach nr ewid. 420/15 i 420/16 nastąpiło w 1996 r. oraz fakt jego wykonania bez uzyskania stosownego pozwolenia, wymienionego przepisami ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu ówcześnie obowiązującym. Zwrócił uwagę, że nałożenie obowiązku dostarczenia określonych dokumentów nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a., jest zaś uzupełnieniem materiału dowodowego i dlatego właściwa jest tu forma postanowienia, a nie decyzji. Podniósł, że w niniejszej sprawie organ wydając decyzję z dnia [...] maja 2001 r., nakładającą obowiązek dostarczenia dokumentów, zablokował sobie de facto możliwość dalszego orzekania na tej podstawie, a tym samym prowadzenia postępowania w trybie legalizacji samowoli budowlanej w sposób zgodny z przepisami prawa. Sąd wskazał, że w sprawie wydane zostały przedwczesne decyzje o umorzeniu postępowań w sprawie rozbiórki przyłącza i w sprawie uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie, co musiało skutkować uchyleniem wskazanych w sentencji decyzji. PINB ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., wyżej wymienioną nałożył na A. S.A. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego przyłącza energetycznego do stanu zgodnego z prawem, polegających na: przełożeniu odcinka kabla istniejącego przyłącza energetycznego zasilającego budynki mieszkalne na działkach o nr ewid. 420/15 i 420/16, przebiegającego przez działkę o nr ewid. 420/8 i ułożeniu go równolegle do istniejącego na działce o nr ewid. 420/8 przewodu gazowego w odległości 1,0 m od osi gazociągu, po jego zachodniej stronie oraz w odległości 0,5 m wzdłuż granicy z działką o nr ewid. 420/9 w kierunku istniejącego słupa elektrycznego na działce o nr ewid. 420/9. W uzasadnieniu organ wskazał, że wziął pod uwagę zalecenia Sądu w w.w. wyroku. Wyjaśnił, że przedmiotowy przyłącz stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt. 9 p.b. tj. urządzenie instalacyjne związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, a w rozpatrywanym przypadku zapewnienie zasilenia w energię elektryczną dwóch budynków mieszkalnych użytkowanych oraz podnoszoną przez wnoszącego okoliczność, że tak wykonany przyłącz energetyczny pogarsza warunki użytkowe działki nr ewid. 420/8, podjęto o zastosowaniu przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718 z 2003 r. ze zm.). Konkludując organ I instancji wskazał na wyrok Trybunału konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, zgodnie z którym w odniesieniu do obiektów budowlanych, którego budowa została zakończona w 1996 r., a obiekt był użytkowany 5 lat w stosunku do daty 10 lipca 2003 r. należy stosować przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r., w myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2, co jak organ wskazał w rozpatrywanym przypadku ma miejsce. Odwołanie od tej decyzji wniósł S. K. - reprezentowany przez pełnomocnika K. K. Zarzucił, że z treści decyzji nie wynika, czy to jest przyłącze z daty zakończenia budowy 4 czerwca 1996 r., czy też z daty późniejszej, co ma związek ze stosowaniem odpowiedniej wersji Prawa budowlanego. Podaje, że określenie przebiegu trasy przełożenia kabla nie jest sformułowane w sposób jednoznaczny. Zarzucił, że w decyzji objętej odwołaniem nie uwzględniono wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2009 r. WINB decyzją z dnia [...] marca 2010 r., opisaną na wstępie uchylił decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie: * nakazał właścicielowi A. S.A. rozbiórkę przyłącza kablowego energetycznego przebiegającego od słupa usytuowanego na działce nr 420/9 w B. przez działkę o nr ewid. 420/8 w B. do złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ewid. 420/15 w B. * w części dotyczącej odcinka przyłącza kablowego energetycznego od złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ewid. 420/15 do złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ewid. 420/16 w B. stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. p. b. W uzasadnieniu ocenił rozstrzygnięcie organu I instancji jako nieprawidłowe. Podał, że PINB nakazując przełożenie odcinka przyłącza przebiegającego przez działkę skarżącego i wskazując nową trasę przebiegu przyłącza przekroczył swoje kompetencje. Stanowiąc de facto o nowym przebiegu przyłącza energetycznego -poza zakresem swoich uprawnień "zadysponował" własnością skarżącego. Naprowadził ,że w niniejszej sprawie kierunek postępowania w trybie art. 51 p.b. został już przesądzony, a wymieniony przepis należy stosować w brzmieniu aktualnie obowiązującym. Stosując się do zaleceń WSA w Rzeszowie zawartych w w.w. wyroku z dnia 18 lutego 2009 r. i oceniając możliwość legalizacji spornego przyłącza, zwłaszcza w podkreślonym kontekście konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) i wyrażonej dezaprobaty na sanowanie popełnionej samowoli budowlanej metodą faktów dokonanych - uznając, że przebiegające przez działkę nr 420/8 w B. przyłącze - odcinek od słupa na działce nr 420/9 do złącza przy budynku na działce nr 420/15 wprowadza trwałe ograniczenie co do możliwości zagospodarowania tego terenu w sposób naruszający zasadę wyrażoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. W związku z tym stwierdził, że nie jest możliwa legalizacja tego odcinka przyłącza - a właściwym rozstrzygnięciem, w tej części będzie rozstrzygniecie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. usuwające skutki samowoli budowlanej przez rozbiórkę tego odcinka przyłącza. Natomiast odcinek przyłącza od złącza przy budynku na działce nr 420/15 do budynku mieszkalnego na działce nr 420/16 mimo wykonania w sposób podpadający pod hipotezę normy zawartej w art. 50 ust.1 pkt 1 p.b. nie narusza standardów prawa, w tym przepisów techniczno-budowlanych jak również w aspekcie wyżej rozważanym, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W związku z tym w tej części nie zachodzi potrzeba podejmowania działań w oparciu o wskazane wyżej przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 p.b. Skargę na tę decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego B. C. wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wydanego przez Sąd wyroku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt. 1, 3, 9 p.b., jak również rażące naruszenie uzasadnionego interesu osób trzecich oraz interesu prawnego i faktycznego skarżącego, czym uchybił art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.) przez niewykonanie zaleceń WSA w Rzeszowie oraz uchybiając dokonanej przez ten Sąd ocenie prawnej sprawy, przez co organ uniemożliwił doprowadzenie przedmiotowej kablowej części przyłącza energetycznego do stanu zgodne z prawem. Nadto skarżąca zarzuciła nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie błędnych ustaleń i nie wyjaśnienie w całości stanu faktycznego sprawy, przez co organ rażąco naruszył słuszny interes obywateli, odbiorców energii elektrycznej, co jest sprzeczne z art. 7, art. 6, 77 § 1 i art. 107 § 1-3 k.p.a. w związku z art. 4 i 5a ustawy z dnia 10 sierpnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). W uzasadnieniu skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją z uwagi na bledną wykładnię przepisów prawa i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie. Zarzuciła nie zastosowanie organu do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r. W ocenie skarżącej brak jest podstawy prawnej do nakazania jej rozbiórki części składowej przyłącza energetycznego na odcinku określonym w decyzji, gdyż nakazana rozbiórka nie powinna być kwalifikowana, jako obiekt budowlany lub budowla, gdyż jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość takiego użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżąca zarzuciła pominiecie przez organ w wydanej decyzji uzasadnionego interesu osób trzecich tj. mieszkańców posesji, którzy na skutek decyzji objętej skargą zostaną pozbawieni dostaw energii elektrycznej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 489/10 WSA w Rzeszowie rozpoznał wniosek skarżącej spółki - wstrzymując wykonanie zaskarżanej decyzji w części nakazującej stronie skarżącej rozbiórkę przyłącza energetycznego w B. przebiegającego od słupa usytuowanego na działce nr 420/9 przez działkę nr 420/8 do złącza przy budynku mieszkalnym na działce nr 420/15. Postanowienie to stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie, przytoczyć należy treść art. 153 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie /S. Hanausek W. Siedlecki System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s.318/. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy mając na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie . Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998r III RN 130/97 /OSP 1999, z.5, poz. 101 / wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przytoczona wyżej wykładnia jest aktualna na gruncie omawianego art. 153 ustawy. Mając na uwadze powyższe uwagi zauważyć należy, że objęta skargą sprawa była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie który prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2009r sygn. akt II SA/Rz 672/08 ,działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a przy zastosowaniu art. 135 P.p.s.a. uchylił rozstrzygnięcia podjęte w granicach sprawy. W uzasadnieniu, Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ dokona analizy wykonanego samowolnie przyłącza energetycznego pod kątem legalizacji i w zależności od wyników tej oceny - wyda jedną z decyzji o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane, a w dalszej kolejności kontynuację postępowania w trybie art. 51. W wyroku tym Sąd wskazał na konieczność uwzględnienia przy dokonywanej ocenie przepisu art. 5 - zasady ogólnej Prawa budowlanego, określającej jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami, w szczególności w aspekcie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, a przede wszystkimi właściciela sąsiedniej nieruchomości wykonującego prawo własności w granicach określonych art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Nadto , Sąd podniósł, że dokonana w sprawie samowola ogranicza możliwości zabudowy działki nr 420/8 a okoliczność ta nie może być pominięta przy ocenie przez organ nadzoru budowlanego możliwości legalizacji przyłącza konkludując , że niczym nieuzasadnione promowanie popełnionej samowoli budowlanej i sanowanie metodą faktów dokonanych prowadziłoby do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Mając na uwadze ocenę i wskazania Sądu co do dalszego postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] marca 2010r działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 i pkt.2 w zw. Z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /tekst jedn. Dz. U. Z 2006r Nr 156, poz. 1118 ze zm./ nakazał właścicielowi A. S.A. rozbiórkę przyłącza kablowego energetycznego przebiegającego od słupa usytuowanego na działce nr 420/9 w B. przez działkę o nr ew. 420/8 w B. do złącza przy budynku mieszkalnym na działce o nr ew. 420/15 w B. nie znajdując podstaw do nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt.1 i pkt. 2 Prawa budowlanego w części dotyczącej odcinka przyłącza kablowego energetycznego od złącza przy budynku mieszkalnym na działce nr ew. 420/15 do złącza przy budynku mieszkalnym na działce nr ew. 420/16. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że mając na uwadze zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 18 lutego 2009r sygn. akt II SA/Rz 672 i oceniając pod tym kątem możliwość legalizacji spornego odcinka przyłącza, stwierdził brak możliwości legalizacji tego odcinka. Przyłącz ten wprowadza bowiem trwałe ograniczenie co do możliwości zagospodarowania tego terenu. W związku z powyższym jedynym rozstrzygnięciem może być tylko decyzja wydana w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego usuwające skutki samowoli budowlanej poprzez rozbiórkę tego odcinka przyłącza. Dla pozostałej części przyłącza jako że nie narusza norm Prawa budowlanego, brak jest podstaw do wydania w tym zakresie decyzji w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt. 1 lub pkt.2 powołanej wyżej ustawy. Takie rozstrzygniecie jest zgodne z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2009r sygn. akt II SA/Rz 672/08 po myśli art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie sprawy Sąd nie podziela zarzutów skarżącej spółki odnośnie naruszenia przez orzekający w sprawie organ przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy Prawo budowlane albowiem przywołanym wyżej wyrokiem Sąd przyjął, że datą wykonania przyłącza energetycznego przez działki nr 420/8 i 412/9 w B. do budynków na działkach 420/15 i 420/16 jest 1996r /str.7/ oraz dokonanie tego przyłącza bez wymaganego zezwolenia. Te ustalenia Sądu przemawiają za tym, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nie wzięcie pod uwagę przez orzekający organ pisemnej zgody poprzedniego właściciela działki zezwalającej na przeprowadzenie przez działkę 420/8 elektrycznego przewodu kablowego w ziemi. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi o naruszeniu przez orzekający w sprawie organ uzasadnionego interesu osób trzecich - pozbawienia dostaw energii elektrycznej skutkiem wykonania decyzji. W wyroku bowiem z dnia 18 lutego 2009r Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ochrona interesów osób trzecich dotyczy w "pierwszym,, rzędzie właściciela sąsiedniej nieruchomości i wiąże się z wykonaniem prawa własności w granicach określonych przepisami Kodeksu cywilnego , w szczególności art. 140 i 144 a brak jest uzasadnienia dla promowania popełnionej samowoli budowlanej. W wyroku tym również Sąd wskazał, że wykonanie przyłącza zgodnie z przepisami obecnie obowiązującymi wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego /art.29a/ albo zgłoszenia właściwemu organowi /art.30 ust.1/, który może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie tego przyłącza, jeśli jego realizacja może wprowadzić , utrwalić bądź zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich /art.30 ust.7/. Ważąc interes właściciela działki nr 420/8 oraz interes osób działających niezgodnie z prawem trudno orzekającemu organowi, w świetle wiążącego go wyroku z dnia 18 lutego 2009r , zarzucić naruszenie przepisu art. 153 P. p.p.s.a. i zgodzić się z zarzutami skargi. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej odnośnie naruszenia przez organ przepisu art. 3 pkt. 1 i pkt. 3 ustawy Prawo budowlane albowiem i ta kwestia została przesądzona w wyroku z dnia 18 lutego 2009r i innych ustaleń organ w tym zakresie nie mógł poczynić. Sąd podziela zarzut skarżącej spółki w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji w drugim akapicie . Ma rację skarżąca podnosząc , że tor przebiegu kabla energetycznego między budynkami posadowionymi na działkach o numerach ew. 420/15 i 420/16 nie była przedmiotem sprawy i w tym zakresie organ winien postępowanie umorzyć. Nie mniej jednak, mając na uwadze sformułowanie rozstrzygnięcia w tym zakresie "stwierdzającego brak podstaw do nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 i art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy prawo budowlane" - uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygniecie w sprawie. Z przyczyn wyżej podniesionych, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.