II SA/Rz 490/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcza, dalej "Kolegium" utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa warsztatu samochodowego z częścią usługowo - handlowo – biurową wraz z infrastrukturą techniczną tj. miejsca postojowe, dojścia, dojazdy oraz budowy (przebudowy) zjazdów publicznych" na działce nr 1845/36 położonej w obrębie ewidencyjnym R. – dla Z.B. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego, co wynika bezpośrednio z charakteru i rodzaju rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym orzeczeniu, a zatem także i wagi zarzutów podniesionych w skardze Zgodził się poglądem NSA zawartym w przytoczonym wyroku, że instytucja ta cechuje się swego rodzaju wyjątkowością, co rodzi konieczność zachowania daleko idącej ostrożności przy wykonywaniu decyzji ostatecznych przed upływem terminu ich zaskarżenia, bowiem może to doprowadzić do powstania stanów nieodwracanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie wszystkie akty administracyjne kwalifikują się do wykonania, a co za tym idzie nie wszystkie podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Do takich nie należą decyzje ustalające warunki zabudowy, które są wydawane w pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie stanowią samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlegają wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może powodować konsekwencji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków, a zatem nie może podlegać wstrzymaniu. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. To nie decyzja określająca warunki zabudowy, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu będą mogły zostać zabezpieczone interesy skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1250/16 i z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1017/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Obowiązkowi temu nie uczynił zadość skarżący. Z kolei "waga zarzutów" podniesionych w skardze, a zatem potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.