II SA/Rz 492/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz / WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w [....] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia -skargę oddala- Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w [...] (dalej: PINB) ustalił, że na działce nr 303 w miejscowości [...] stanowiącej własność [...] Sp. z o.o. z/s w [...], przy granicy z działką nr 304 (drogą wewnętrzną) stanowiącą własność Gminy [...], usytuowane jest ogrodzenie w odległości 0,70 m od krawędzi jezdni asfaltowej od strony granicy z działką 305/2, a od strony z granicą działki 302 w odległości 0,62 m. Długość ogrodzenia wynosi 43,01 m. Jak ustalił organ ogrodzenie zostało wykonane na podstawie zgłoszenia nr [...] dokonanego do Starostwa Powiatowego w [...] w dniu 2 czerwca 2014 r., a jego inwestorem jest [...] Sp. z o.o. z/s w [...]. Do zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm. – dalej: P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.), nakazał [...] Sp. z o.o. z/s w [...] rozbiórkę części wyżej opisanego ogrodzenia, obejmującej w całości odcinek od strony działki nr 304 pomiędzy działkami 302 i 305/2. Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że przedmiotowe ogrodzenie narusza zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" (dalej: MPZP) zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r., bowiem znajduje się w całości w pasie oznaczonym symbolem 10.KDw - przeznaczonym pod drogi wewnętrzne. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o., zarzucając naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a., a także art. 48 ust. 1 pkt 2, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 7 P.b. W ocenie Spółki zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem została oparta na niewłaściwych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, że przedmiotowe ogrodzenie pozostaje w tym samym miejscu, które funkcjonowało na działce nr 303 przed objęciem tego gruntu Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" z dnia [...] lipca 2008 r. Na skutek dokonanego zgłoszenia, "stare" ogrodzenie zostało zastąpione "nowym" istniejącym obecnie. Zdaniem Spółki ogrodzenie to pozostaje zgodne z MPZP. Podkreśliła również, że dokonanemu zgłoszeniu nie sprzeciwił się organ administracji. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 7 oraz art. 52 P.b., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał [...] Sp. z o.o. z/s w [...] rozbiórkę ogrodzenia o długości 43,01 m usytuowanego na działce nr 303 w miejscowości [...] od strony działki nr 304 (drogi wewnętrznej). Zdaniem organu odwoławczego, PINB w [...] dokonał prawidłowej oceny, że budowa przedmiotowego ogrodzenia została zrealizowana w warunkach o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. tj. z naruszeniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i prawidłowo nałożył obowiązek wykonania rozbiórki tego ogrodzenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Organ wyjaśnił, że nakazy określone w art. 51 ust. 1 P.b. nie zawsze muszą być poprzedzone postanowieniem wydanym w trybie art. 50 ust. 1, bowiem w sytuacji kiedy roboty budowlane zostały już zakończone, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanym przypadku, należy od razu wydać decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy na zasadzie art. 51 ust. 1 P.b. Zatem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. organ nadzoru budowlanego obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami w sytuacji, gdy nie jest możliwe przeprowadzenie procesu jego legalizacji. WINB zauważył ponadto, że przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. rozumie się nie tylko przepisy techniczno-budowlane, ale także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, przywrócenie zgodności z prawem nastąpi jedynie w wyniku fizycznej likwidacji ogrodzenia z dotychczasowego miejsca jego usytuowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] WINB wstrzymał w całości wykonanie opisanej wyżej decyzji, zgodnie z zawartym w skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnioskiem [...] Sp. z o.o. z/s w [...]. W skardze do tut. Sądu Spółka przytoczyła zarzuty podnoszone uprzednio w odwołaniu, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1. art. 48 ust. 1 pkt 2 P.b., poprzez jego błędną wykładnię i tym samym niewłaściwe przyjęcie, że samowola budowlana ma miejsce w sytuacji, gdy obiekt budowlany został wybudowany w oparciu o zgłoszenie, od którego organ nie złożył sprzeciwu w przewidzianym prawem terminie; 2. art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że: a) przepis ten uprawnia do wydania decyzji o nakazaniu rozbiórki, a nie tylko do wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wykonywanych (tj. w trakcie takich prac); b) przepis ten w sformułowaniu "lub w przepisach" odnosi się do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie tylko przepisów techniczno- budowlanych; c) przepis ten stanowi o "istotnym" odbieganiu od ustaleń i warunków (...), podczas gdy w przedmiotowej sprawie rozbieżność ta nie jest istotna i pozostaje usprawiedliwionym przeświadczeniem Skarżącego; 3. art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., poprzez jego błędną wykładnię i tym samym błędne uznanie, iż: a) przepis ten ma zastosowanie do obiektów już ukończonych, a nie tylko do wstrzymania prac budowlanych aktualnie wykonywanych (w trakcie); b) przepis ten uprawnia do nakazania rozbiórki bez uprzedniego wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, a przy tym tylko w okresie do 2 (dwóch) miesięcy od wydania tego postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych; 4. art. 51 ust. 7 P.b., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dyspozycja określona w tym przepisie nakazuje stosowanie wprost reguł w nim opisanych, do robót budowlanych już wykonanych, a nie "odpowiednio" jak stanowi treść art. 51 ust. 7 P.b.; 5. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak pełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, a co za tym idzie dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 6. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie decyzji WINB z dnia [...] marca 2018 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz dopuszczenie dowodu z załączonej do skargi kopii decyzji PINB w [...] z dnia [...] marca 2018 r. i zgromadzonych w tej sprawie dokumentów, na okoliczność wykazania, że w podobnej sprawie organ umorzył postępowanie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że brak podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja reformatoryjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 7 P.b. Z ustaleń organów wynika, że sporne ogrodzenie od strony drogi wewnętrznej zostało wybudowane po dokonaniu przez Spółkę zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót, co nastąpiło pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. Z dokumentów załączonych do tego zgłoszenia jasno wynika, że ogrodzenie miało zostać wykonane na działce nr 303 przy granicy z działką nr 304 w [...] (punkty A – B oznaczone na załączonej do zgłoszenia mapie do celów projektowych). Kwestionowanie więc na etapie skargi, że granica pomiędzy tymi działkami jest w innym miejscu niż to wynika z w/w mapy, w świetle nawet zapisów protokołu z kontroli z dnia 7 grudnia 2017 r., która odbyła się z udziałem członka zarządu skarżącej Spółki – B.K., w ocenie Sądu nie podważa skutecznie prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania. Zresztą organ nadzoru budowlanego nie miał kompetencji do ustalenia przebiegu granic, nawet gdyby rzeczywiście miała ona przebiegać w innym miejscu niż to wynika ze znajdujących się w aktach materiałów geodezyjnych. Zgromadzone w aktach sprawy dowody nie dają żadnych podstaw do podzielenia zasadności zarzutów związanych z tą kwestią. Podobnie należy ocenić zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że wykonane w 2014 r. roboty były remontem a nie budową ogrodzenia. Pozostaje on w sprzeczności nie tylko z prawidłowo dokonanymi ustaleniami organów, lecz nawet z treścią odwołania i sensem tego zarzutu, w którym była mowa o wykonaniu ogrodzenia w miejscu poprzednio istniejącego. W świetle zawartej w art. 3 pkt 8 P.b. ustawowej definicji remontu, rodzaju oraz zakresu robót objętych zgłoszeniem z dnia 2 czerwca 2014 r. stwierdzić należy, że jest to niczym nie poparta polemika z prawidłowymi, dokonanymi w oparciu o znajdujące się w aktach dowody ustaleniami. Remont bowiem to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nie jest remontem całkowita rozbiórka "starego" ogrodzenia i wykonanie w tym miejscu zupełnie nowego. Bez znaczenia więc dla rozstrzygnięcia pozostaje czy w tym samym miejscu istniało wcześniej "stare" ogrodzenie, skoro aktualnie istniejące zostało od podstaw wykonane pod rządami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...] września 2008 r. Faktem niekwestionowanym jest okoliczność, że do w/w zgłoszenia Spółki nie został wniesiony sprzeciw. W oparciu o zapisy Rozdziału V ust. 2 pkt 1 i 2 MPZP oraz fragment wyrysu Planu m.in. z działkami nr 303 i nr 304, których granice zostały oznaczone cienką czerwoną linią oraz cienką czarną linią (k. 82 i k. 84 akt I instancji) organy prawidłowo ustaliły, że granica pomiędzy tymi działkami znajduje się całkowicie "wewnątrz" terenu oznaczonego symbolem 10 KDw oznaczającego drogę wewnętrzną. Według zasad uchwalonych dla terenów komunikacji – dróg wewnętrznych (m.in. symbolem 10KDw), teren ten został w MPZP przeznaczony dla lokalizacji drogi wewnętrznej o szerokości w liniach rozgraniczających 8 m i takich jej elementów jak: a) jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m, b) chodniki, c) obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu. Zasadnie więc wskazują organy, że nie jest możliwe zlokalizowanie na tym terenie ogrodzenia, jeśli ogrodzenie to zostało zrealizowane w czasie, w którym obowiązywał już Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". Skoro zgodnie ze znajdującymi się w aktach wyrysami w/w MPZP granica pomiędzy działkami nr 303 i nr 304 jest położona wewnątrz terenu oznaczonego symbolem 10 KDw, a pod rządami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.) zawsze, tzn. w każdym brzmieniu przepisu art. 16 plan miejscowy co do zasady sporządzało się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku – map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, to zarzut związany z nieprawidłowym przebiegiem granicy między działkami, do tego absolutnie niczym nie poparty nie zasługiwał na uwzględnienie. Skoro zaś, nawet według członków zarządu – podpisanego pod zgłoszeniem oraz obecnego w czasie kontroli, ogrodzenie znajduje się na działce nr ewid. 303 przy granicy z działką nr 304, to w świetle umiejscowienia tej granicy na mapie w skali 1:1000 wykorzystanej do sporządzenia MPZP nie budzi wątpliwości, że prawidłowo zostało ustalone, że sporne ogrodzenie znajduje się na terenie przeznaczonym pod drogę wewnętrzną oznaczoną symbolem 10 KDw. Uchwalone zaś postanowienia Planu nie dopuszczają na tym obszarze budowy ogrodzenia. Nie ma przy tym znaczenia w jakiej odległości od osi jezdni aktualnie istniejącej znajduje się to ogrodzenie. Istotne jest natomiast, że skoro wzniesiono je na działce nr 303 przy granicy z działką nr 304, to stan taki jest istotnie sprzeczny z postanowieniami MPZP. Stan faktyczny prawidłowo ustalony w niniejszej sprawie nie jest tożsamy ze stanem faktycznym wynikającym z kopii innej decyzji załączonej do skargi. Jak wynika z uzasadnienia w tamtej sprawie bowiem ogrodzenie zostało wybudowane w czasie, kiedy takich ograniczeń dla tego konkretnego terenu przepisy wcześniej obowiązującego planu nie przewidywały. Bez znaczenia w takiej sytuacji było, że lokalizacja ogrodzenia jest sprzeczna z przepisami, które zaczęły obowiązywać później – po jego realizacji. W kontrolowanej zaś sprawie ogrodzenie zrealizowano w czasie, kiedy obowiązywały już postanowienia Planu uchwalonego przez Radę Gminy [...] w dniu [...] lipca 2008 r. Jak wcześniej wskazano nie ma żadnego znaczenia, czy wcześniej w tym samym miejscu istniało inne ogrodzenie, jeśli sporne ogrodzenie zostało wybudowane od podstaw. Nie sposób zgodzić się z zarzutem niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, skoro ustalenia te wprost wynikają z dokumentów pochodzących od strony i do tego są zgodne z informacjami podanymi przez obecnego w czasie kontroli członka zarządu Spółki. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie budzi więc wątpliwości Sądu, że stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 8 K.p.a. Brak przy tym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że naruszony został przepis art. 10 K.p.a. w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. To, że decyzje są sprzeczne z interesem strony nie oznacza, że to konkretne postępowanie było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej. Pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. doręczonym w dniu 3 stycznia 2018 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i jego przedmiocie. Decyzję organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2018 r. Odwołanie od decyzji zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Żaden z załączonych do tego odwołania dowodów nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami organów, wręcz większość to dowody, które już znajdowały się w aktach. Na żadnym etapie organy nie twierdziły, że ogrodzenie stanowi samowolę budowlaną. Bezsporne wręcz było, że zostało ono zrealizowane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Jak się jednak okazało, znajduje się ono w miejscu, w którym MPZP nie dopuszcza jego istnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że "przepisy", o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. to także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 151/17 – Lex nr 2450641 i wiele innych). Podobnie, nie jest kontrowersyjne, że decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego nie musi w każdym wypadku poprzedzać postanowienie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 P.b. Przepis art. 51 ust. 7 stanowi bowiem o odpowiednim stosowaniu przepisów ust. 1 i 2 oraz ust. 3 tej normy prawnej. Sformułowanie "odpowiednio" nakazuje zaś uwzględniać możliwość i potrzebę zastosowania pełnej "procedury" przewidzianej w przepisie do robót, które zostały już ukończone. Trudno zaś wstrzymywać prowadzenie robót, których się już prowadzi, bo je zakończono. Zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez organy art. 48 ust. 1 pkt 2 P.b., skoro przepis ten nie miał i nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Jeszcze raz podkreślić należy, że kontrolowane postępowanie nie dotyczyło samowoli budowlanej lecz kontroli legalności wykonanych robót, tzn. w tym wypadku ich zgodności z prawem. Jak się podkreśla w orzecznictwie dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć i przeprowadzić tzw. postępowania naprawczego. Jeśli jednak – tak jak w niniejszej sprawie, nie jest możliwe wyeliminowanie stwierdzonej niezgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi (a taki na danym terenie charakter mają przepisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zgodnie z art. 94 Konstytucji RP) to brak podstaw do tolerowania takiego stanu rzeczy niezależnie od tego, czy stronie można zarzucić świadome naruszenie tych postanowień czy też nie. Kwestia świadomości co do w/w niezgodności zresztą nie ma tu żadnego znaczenia. Brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 czy art. 80 K.p.a., skoro nie budzą wątpliwości dokonane ustalenia w oparciu o zebrane w sprawie dowody. Twierdzenia zaś, które miałyby podważać prawidłowość tych ustaleń pozostają niczym nie poparte. Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ I instancji nie mógł odnieść zamierzonego skutku, skoro strona do zakończenia postępowania przed organem odwoławczym, była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Mogła więc korzystać z pełni praw procesowych. Dowody zaś załączone do odwołania czy skargi nie podważają trafności ustaleń. Brak pouczenia strony przez PINB o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym nie miał więc żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro istotnych ustaleń dokonano w oparciu o materiał pochodzący od strony albo jej znany. Twierdzenie, że MPZP nie zawiera wzmianki o braku możliwości wznoszenia ogrodzeń w pasie przeznaczonym na drogę wewnętrzną jest absurdalne. Wyżej przytoczone zostały jego zapisy dotyczące kwestii jakie obiekty mogą być w tym pasie zlokalizowane i z całą pewnością nie ma wśród nich takich obiektów jak ogrodzenie, bo nie jest to przecież jezdnia, chodnik, obiekt budowlany ani urządzenie techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu. To zaś, że inny organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 2 marca 2014 r. w sytuacji, gdy istniały do tego podstawy, wykracza poza ocenę legalności decyzji, które zapadły w kontrolowanej sprawie. Nie narusza też zasady wyrażonej w art. 8 K.p.a. działanie organu w granicach prawa i zgodnie z nim. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że organy zastosowały prawidłową podstawę prawną. Nawet legitymowanie się przez stronę ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę (chociaż tu nie było takiego wymogu), w sytuacji gdyby została ona wydana wbrew zapisom MPZP nie chroniłoby skutecznie inwestora. Wbrew zarzutom skargi, w sytuacji stwierdzenia wykonania ogrodzenia w miejscu, w którym MPZP nie dopuszcza takiego obiektu, obligowało organ do wydania decyzji mającej na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na rodzaj obiektu i fakt, że prace przy nim były zakończone, prawidłowo zastosowano przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 7 P.b. Analiza w/w przepisów nie pozostawia żadnych wątpliwości, że poprzez art. 51 ust. 7 P.b. stosuje się je odpowiednio właśnie do robót budowlanych już zakończonych a owa "odpowiedniość" oznacza możliwość i konieczność zastosowania jedynie tych przepisów, które mogą zostać zastosowane w takiej sytuacji, z uwzględnieniem m.in. tej okoliczności. Nie sposób zgodzić się z zarzutem sformułowanym w pkt III.) 2 lit. c skargi, bo dla Sądu jest oczywiste, że powstanie obiektu, którego istnienia na określonym terenie postanowieniami Planu nie dopuszczają jest istotnym naruszeniem przepisów tegoż Planu. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. nie był stosowany samodzielnie, lecz w związku z art. 51 ust. 1pkt 4 oraz art. 51 ust. 7 P.b. Przepisy powyższe obligowały organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce ogrodzenia. Właśnie "odpowiednie" stosowanie przepisów eliminowało w tym wypadku potrzebę uprzedniego wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.