II SA/Rz 494/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Referendarz sądowy Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki szopy postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. II SA/Rz 494/07 U z a s a d n i e n i e J. K. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 lutego 2008 r. (data wpływu do Sądu) zwróciła się o ustanowienie dla niej adwokata, wskazując na: - niskie dochody, tj. pobieraną kwartalnie rentę w wysokości 400 zł., - wspólne zamieszkiwanie (dom o pow. 54 m²) wraz z bezrobotną córką samotnie wychowującą dziecko (jego wiek to 10 m-cy), - niskie dochody z gospodarstwa (pow. 3,7 ha), wystarczające jedynie na bieżące wydatki; dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych to ok. 200 zł. miesięcznie. Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...]. W tej sytuacji złożony przez skarżącą wniosek o ustanowienie adwokata należy wiązać z zamiarem wniesienia przez nią od tego wyroku skargi kasacyjnej, której sporządzenie objęte jest tzw. przymusem adwokackim. Ponieważ skarżąca została już w przedmiotowej sprawie zwolniona od kosztów sądowych, wniosek o ustanowienie adwokata wymaga rozpoznania co do spełnienia przez nią przesłanki do przyznania całkowitego prawa pomocy, tj. wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Ocena możliwości płatniczych J. K. nie pozostawia wątpliwości, że tak jak kosztów sądowych nie będzie ona w stanie ponieść również kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika z wyboru. Sytuacja materialno – bytowa jej i zamieszkującej z nią córki z dzieckiem nie zmieniła się od momentu przyznania jej zwolnienia od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 31 lipca 2007 r.). Dotyczy to w szczególności źródła i wysokości uzyskiwanych dochodów mających bezpośredni wpływ na możliwość poniesienia związanych z tym wydatków. Jest to nadal wyłącznie renta wnioskodawczyni, której rozliczenie w stosunku miesięcznym daje kwotę 134. zł., a której uzupełnienie stanowią dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych wskazane na kwotę 200 zł. miesięcznie (wysokość ta jest adekwatna do łącznej kwoty dopłat tj. 2700 zł. podanej przez skarżącą w związku z rozpatrywaniem jej wniosku o zwolnienie od koszów sądowych); łącznie daje to kwotę ok. 334 zł. miesięcznie. Kwota ta wydaje się wręcz symboliczna jeżeli chodzi o zaspokojenie niezbędnych wydatków J. K. i zamieszkujących z nią osób, zwłaszcza że jej córka jest osobą bezrobotną (bez prawa do zasiłku z tego tytułu) i ma na utrzymaniu małe dziecko. W tej sytuacji należy stwierdzić brak jakichkolwiek możliwości partycypowania przez nią w kosztach postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania, której to oceny nie zmienia fakt uzyskiwania przez jej córkę doraźnego wsparcia z pomocy społecznej czy posiadanie przez skarżącą gospodarstwa rolnego, z którego ewentualnie pożytki – przy dochodowości określonej na 2821 zł. rocznie - mogą stanowić tylko skromne uzupełnienie uzyskiwanych dochodów (okoliczności te ustalono na podstawie akt sądowych niniejszej sprawy, w związku z informacjami udzielonymi dla potrzeb wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych). Skoro zatem uzasadnienie wniosku i zawarte w nim oświadczenie skarżącej o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności należy uznać, iż wykazała ona wskazaną wyżej przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Faktyczny brak możliwości poniesienia przez nią jakichkolwiek kosztów postępowania musi zatem skutkować uwzględnieniem złożonego wniosku, ponieważ jest to jedyne kryterium w oparciu o które dokonuje się analizy jego zasadności. Wyłącza to tym samym z zastosowania wobec niej zawartego w przepisach postępowania sądowoadministracyjnego, a ciążącego na stronach obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Odmienne uznanie pozbawiałoby skarżącą możliwości skorzystania z pełni przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień, w tym prawa do instancyjnej kontroli wydanego orzeczenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.