II SA/Rz 496/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości - postanawia - przyznać radcy prawnemu P. K. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę G. R. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości. Z kolei postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r. tut. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W dniu 13 marca 2017 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] informujące o wyznaczeniu pełnomocnikiem G. R. radcy prawnego P. K. Wymieniony pełnomocnik, który pismo powyższe otrzymał – zgodnie z jego oświadczeniem - w dniu 13 marca 2017 r., dnia 11 kwietnia 2017 r. złożył w tut. Sądzie opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od powołanego na wstępie wyroku. Jednocześnie pełnomocnik ten wniósł o zasądzenie z tego tytułu kosztów, które nie zostały pokryte przez skarżącego w całości, jak też w części. Niniejsza sprawa została wszczęta w dniu 21 marca 2016 r., a zakończona dnia 23 listopada 2016 r. Postępowanie drugoinstancyjne nie zostało zaś zainicjowane. Stąd zastosowanie znajdują w niej regulacje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Wynika to z brzmienia § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Stanowi on bowiem, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W świetle § 1 rozporządzenia z 2015 r., określa ono maksymalną wysokość opłat za udzieloną przez pełnomocnika z urzędu pomoc prawną. Koszty tej pomocy obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 2 pkt 1). Wniosek o przyznanie kosztów pomocy powinien zaś zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3). Bardzo ważną zasadę ustanawia § 4 ust. 1 rozporządzenia, według którego opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Natomiast ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż wyżej podana, nie przekraczającej jednak opłaty maksymalnej następuje przy uwzględnieniu stopnia zawiłości sprawy, nakładu pracy pełnomocnika, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, o czym przesądza treść § 4 ust. 2 rozporządzenia. Nadto, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze przyznano radcy prawnemu P. K. opłatę w wysokości 180 zł. Jej wysokość wynika z brzmienia § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, zgodnie z którym opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty maksymalnej obowiązującej w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji, a jeżeli – jak w sprawie niniejszej – w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75 % tej opłaty, a ta ostatnia wynosi - zgodnie z § ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia - 480 zł (w tzw. innej sprawie tj., której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz, która nie dotyczy skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego). Wskazaną wyżej, należną pełnomocnikowi skarżącego opłatę wynoszącą 180 zł powiększono o stawkę podatku VAT (23 %) i łącznie przyznano wymienionemu kwotę 221,40 zł za udzieloną G. R. w niniejszej sprawie pomoc prawną. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowił art. 258 § 2 pkt 8, art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 22 wymienionego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2016 r. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 1 pkt 1 lit. c, § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3 rozporządzenia z 2015r.