II SA/Rz 497/07

Dnia 4 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 4 września 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki budynku gospodarczego - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2007 roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 roku, nr [...] nakazującą J. P. dokonać rozbiórki budynku gospodarczego na sprzęt rolniczy zlokalizowanego na działce o nr ewid. 2437, położonej w R. Z decyzją tą nie zgodziła się J. P. i w dniu 29 maja 2007 roku zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W odpowiedzi na zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sąd wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 złotych, skarżąca oświadczyła, iż nie stać jej na zapłatę tej kwoty, a stan zdrowia nie pozwala jej na podjęcie aktywności skierowanej na ubieganie się o prawo pomocy. Końcowo skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę. Uwzględniając treść wyżej powołanego pisma, Sąd przesłał skarżącej urzędowy druk PPF, umożliwiając tym samym ewentualne skorzystanie przez nią z instytucji prawa pomocy. Mimo prawidłowego doręczenia druku oraz jednoznacznego pouczenia, iż jego nienadesłanie w terminie 7 dni od doręczenia skutkować będzie pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, skarżąca nie dokonała tej czynności. Stosując się do zawartego w pouczeniu rygoru, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2007 roku pozostawił wniosek J. P. bez rozpoznania. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. W razie gdy jest ona dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu - np. gdy nie uiszczono wpisu, Sąd ograniczy się do odrzucenia skargi - postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87 (publikowane w OSP 1990, nr 4, poz. 207). Odnosząc przedstawione stanowisko do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do wniosku o cofnięcie skargi. Skarga J. P. jako nieopłacona podlega odrzuceniu w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. Należy również odnotować, iż złożenie przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na nieuzupełnienie jego braków, nie wywołało formalno-procesowego skutku w postaci wstrzymania obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Nie było zatem konieczności ponownie wzywać skarżącą do uiszczenia wpisu. Na podstawie art. 6 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia, iż procesowe skutki odrzucenia skargi są identyczne z tymi, jakie powstają wskutek pozytywnego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi - w obu sytuacjach dochodzi do zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego. Mając całość powyższego Sąd w oparciu o art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.