II SA/Rz 498/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw - skargę oddala - II SA/Rz 498/09 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o wymierzeniu A. sp. z o.o. z siedzibą w R. kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego – stacja paliw /XX kategoria/ obiektów budowlanych zlokalizowanego na działce nr 43/1 obr. [...], położonej w R. przy ul. P. w wysokości 75000,- zł wydane w wyniku odwołania w/w Spółki – utrzymujące w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z uzasadnienia postanowienia oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...].11.2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w oparciu o art. 51 ust. 4 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07. 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118, ze zm./ zatwierdził projekt budowlany zamienny przedłożony inwestora na budowę stacji paliw położonej na działce nr 34/1 obr. [...] przy ul. P. w R. opracowany przez mgr. inż. A. S. i jednocześnie nałożył na inwestora zgodnie z art. 51 ust. 4 obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. W wyniku przeprowadzonej kontroli dokonanej w dniu 20.07.2007 r. przez inspektora nadzoru budowlanego w obecności Prezesa Zarządu wymienionej Spółki oraz przedstawiciela straży miejskiej zostało stwierdzone, że inwestor użytkuje opisany obiekt budowlany samowolnie nie mając decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. W/w stan faktyczny dał podstawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego stosownie do przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 75000,- zł wobec stwierdzenia samowoli w użytkowaniu tego obiektu. W zażaleniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Spółka domagała się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i wskazała na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego dającego podstawę do wznowienia postępowania z powołaniem się na przepis art. 10 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, tj. naruszenie przepisu art. 79 ust. 1, ust. 4 i 5, art. 81 ust. 1 i 2 w/w ustawy. Rozpatrując zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił zażalenia i stawianych w nim zarzutów i wyjaśnił, że zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu jest wymagane pozwolenie na budowę i obiekt ten jest zaliczony do kategorii V, IX-XVII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do tej ustawy. Stacje paliw zaliczone są do kategorii XX obiektów budowlanych, obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu został na inwestora nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2006 r. nr [...], kontrola przeprowadzona przez pracowników nadzoru budowlanego wykazała brak takiej decyzji, zatem z mocy art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania w/w obiektu znajduje w pełni uzasadnienie. Wysokość kary została obliczona w sposób prawidłowy i tej kwestii nie kwestionuje żalący się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji podtrzymując argumentację jak w zażaleniu i jednocześnie wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej zarzucił, że postępowanie przed organem I instancji zostało prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego wobec braku zawiadomienia skarżącej o wszczęciu tego postępowania oraz jego zakończeniu, co czyni to postępowanie wadliwym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w odpowiedzi na skargę i uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/. W rozpoznanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, bowiem uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub stwierdzenia wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu tego rodzaju wad i uchybień Sąd nie stwierdził. Stan faktyczny sprawy jest niekwestionowany i sprowadza się do stwierdzenia na podstawie akt administracyjnych sprawy, że decyzją z dnia [...].11.2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny co do obiektu budowlanego – stacja paliw, poł. na działce nr 34/1 obr. [...] przy ul. P., dla inwestora A. sp. z o.o. w R. Jednocześnie w decyzji tej nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego stosownie do art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118, ze zm./, zwana dalej ustawą. Zostało stwierdzone przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w czasie przeprowadzonej przez niego kontroli, że w/w obiekt jest użytkowany samowolnie, zatem zostały naruszone zasady określone w przepisie art. 54 i 55 ustawy. W zw. ze stwierdzoną samowolą w użytkowaniu w/w obiektu, stosownie do art. 57 ust. 7 ustawy, została na inwestora nałożona kara w wysokości 75000,- zł obliczona wg zasad wymienionych w art. 59 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi w świetle przepisów art. 54, art. 55, art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 ustawy, uznać je należy za całkowicie nieuzasadnione. Zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 ustawy przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Stacje paliw zaliczone są do kategorii XX obiektów budowlanych, o których mowa w załączniku do ustawy. Obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu został nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2006 r. nr [...]. Brak takiej decyzji obliguje organ do wymierzenia kary stosownie do art. 57 ust. 7 ustawy. Zatem zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej /Dz. U. z 2007 r., nr 155, poz. 1095, ze zm./, w szczególności art. 77, art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4, art. 81 ust. 1, przez organy orzekające w sprawie nie znajduje uzasadnienia, bowiem ustawodawca w przepisie art. 57 ust. 7 wskazuje, że istotą tego przepisu jest kwestia rozwiązania problemu samowoli w użytkowaniu obiektu budowlanego i przepis ten jest kierowany do wszystkich podmiotów, które wybudowały obiekt budowlany i przystąpiły do jego użytkowania bez wymaganego pozwolenia na jego użytkowanie. Wymienione przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie zwalniają skarżącego od tego obowiązku. Natomiast zarzuty dotyczące zasad postępowania poprzez naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. jest o tyle nieuzasadniony, gdyż mimo faktycznego naruszenia zasad w nim określonych, naruszenia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż fakt samowolnego użytkowania obiektu budowlanego został w sposób niebudzący wątpliwości wykazany. Wprawdzie na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie pełnomocnik skarżącej przedłożył ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...].07.2007 r. nr [...], która uzyskała walor decyzji ostatecznej w dniu 11.08.2007 r., niemniej jednak decyzja ta nie może ekskulpować faktu samowoli w użytkowaniu obiektu budowlanego stwierdzonej w dniu 20.07.2007r. Z w/w względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i skargę oddalił jako nieuzasadnioną, stosownie do art. 151 p.p.s.a.