II SA/Rz 498/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2025 r. nr R.RUT.477.16.2024.KP w przedmiocie kary pieniężnej za korzystanie bez pozwolenia wodnoprawnego z usługi wodnej oddala skargę. Przedmiotem skargi Powiatowego Zarządu Drogowego w{...} (dalej: "skarżący") jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RZGW") z dnia 17 lutego 2025 r. nr R.RUT.477.16.2024.KP utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w {...} Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor Zarządu Zlewni") z dnia 26 listopada 2024 r. nr RJ.ZUT.477.15.2024.KP w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za korzystanie bez pozwolenia wodnoprawnego z usługi wodnej. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. W dniu 15 maja 2024 r. do Zarządu Zlewni w{...} Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wpłynęło oświadczenie skarżącego w przedmiocie odprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód potoku {...} z ul. {...} od {...}do {...}w I kwartale 2024 r. w ilości {...} m3. Odprowadzanie wód opadowych i roztopowych nastąpiło bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. Dyrektor Zarządu Zlewni ustalił skarżącemu, w formie informacji kwartalnej Nr {...}{...}, OZ/I kwartał/2024 z dnia 28 sierpnia 2024 r. za okres I kwartału 2024 r. opłatę zmienną w wysokości {...}zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku {...}z ul. {...}od ul. {...} do {...} Następnie, decyzją z dnia 26 listopada 2024 r. nr RJ.ZUT.477.15.2024.KP Dyrektor Zarządu Zlewni wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną za I kwartał w wysokości {...}zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód potoku {...}z ul. {...}od ul. {...}do {...}bez pozwolenia wodnoprawnego. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Dyrektor RZGW decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. nr R.RUT.477.16.2024.KP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor RZGW stwierdził, że na korzystanie z usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód potoku {...}na ww. odcinku ul. {...}w {...}wymagane było pozwolenie wodnoprawne. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z definicją zawartą w art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960 ze zm. - dalej: "u.p.w."), jedynie wylot kanalizacji deszczowej stanowi urządzenie wodne, natomiast sam system kanalizacji deszczowej takim urządzeniem nie jest. Natomiast kwestia czasookresu wybudowania kanalizacji deszczowej nie ma w okolicznościach niniejszej sprawy żadnego znaczenia, ponieważ postępowanie nie dotyczy legalizacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia albo nałożenia na właściciela tego urządzenia obowiązku jego likwidacji. W konsekwencji należało stwierdzić, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją skarżący korzystał bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego z opisanej wyżej usługi wodnej, a zatem zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.w. zobowiązany był ponieść opłatę za ww. usługę wodną, a stosownie do art. 472aa ust. 1 pkt 2 u.p.w. podlega także administracyjnej karze pieniężnej. Dyrektor RZGW nie dopatrzył się w niniejszej sprawie spełnienia przesłanek niepodlegania administracyjnej karze pieniężnej z powodu działania siły wyższej (art. 189e ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.") czy też do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f § 1-3 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor RZGW stwierdził, że istotnie, w osnowie zaskarżonej decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni wymierzając administracyjną karę pieniężną wskazał, że odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych dotyczyło I kwartału, nie precyzując jednak w jakim roku. W ocenie Dyrektora RZGW brak ten nie stanowi jednak o naruszeniu art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem przepisy szczególne, w niniejszej sprawie u.p.w., nie określają innych składników, które powinna zawierać decyzja (art. 107 § 2 k.p.a.), ponadto już ze wstępu uzasadnienia decyzji wynika, że chodzi o I kwartał 2024 r. Tym samym Dyrektor RZGW uznał, że nie ma potrzeby wydawania decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie kwota kary została obliczona prawidłowo, wiadomo kto jest podmiotem obowiązanym i czego dotyczył delikt administracyjny. Ponadto skarżący nie wystąpił do Dyrektora Zarządu Zlewni z żądaniem uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia. Z kolei zarzucane naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji zostało sanowane w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do zarzutu nienależytego wyjaśnienia wysokości nałożonej kary Dyrektor RZGW wskazał, że organ I instancji w sposób jasny przedstawił wyliczenie administracyjnej kary pieniężnej (opłata zmienna w kwocie {...}zł x 500 % = {...} zł). W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 1 pkt 5 i pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów odwołania w zakresie niewłaściwego sformułowania rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni oraz nienależytego uzasadnienia tej decyzji, 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu zarzutów odwołania w zakresie niedostatecznego wyjaśnienia sprawy oraz wskutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy przez Dyrektora Zarządu Zlewni, 3) naruszenie prawa materialnego, a to przepisów art. 389 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 7 i art. 472aa ust. 1 pkt 2 u.p.w. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wskutek uznania za uzasadnione nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzania wód opadowych i roztopowych do potoku {...} z ul. {...}od ul. {...} w {...} do {...}bez uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.  W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Dyrektor Zarządu Zlewni wymierzył administracyjną karę pieniężne w wysokości {...}zł za I kwartał, jednakże nie określił którego roku dotyczy wymierzona kara. Ponadto organ nie wyjaśnił należycie wysokości kary nałożonej na skarżącego, jak również nie wyjaśnił podstawy prawnej wydanej decyzji w aspekcie zastosowanych przepisów u.p.w. do urządzeń wodnych powstałych przed datą wejścia w życie tej ustawy. Dyrektor RZGW zauważył powyższe wadliwości w decyzji organu I instancji, jednakże pomimo tego nie uchylił tej decyzji jak również nie orzekł reformatoryjnie, co powoduje, że również decyzja organu odwoławczego jest wadliwa i winna zostać uchylona. Zdaniem skarżącego, obowiązkiem Dyrektora Zarządu Zlewni było wyjaśnienie czasokresu powstania urządzeń wodnych, za pomocą których skarżący odprowadza wody opadowe i roztopowe do potoku{...}, albowiem determinuje to zastosowanie do tych urządzeń właściwych przepisów prawa, co z kolei ma znaczenie dla nałożonej administracyjnej kary pieniężnej. Skarżący podniósł, że kanalizacja deszczowa na odcinku objętym zaskarżoną decyzją powstała przed 1975 r., a zatem nie ma do niej zastosowania u.p.w., jak również obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za jego brak. Przepisu ustawy z dnia 30 maja 1962 r. wymagały pozwolenia wodnoprawnego tylko na odprowadzanie wód w celu odwodnienia gruntu lub obiektu budowlanego, jeżeli urządzenia do odprowadzania wody przechodziły przez cudzy grunt. Kolejno obowiązujące ustawy Prawo wodne nie wprowadziły wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla odprowadzania wód opadowych z dróg publicznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 - 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu dotyczącego niewłaściwego sformułowania rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni. Sąd zgadza się ze skarżącym, że rozstrzygnięcie to jest nieprecyzyjne, albowiem w decyzji wskazano jedynie, że administracyjna kara pieniężna została wymierzona "za I kwartał", rację ma również skarżący, że Dyrektor RZGW rozpatrując odwołanie pomimo dostrzeżenia tej wadliwości, nie orzekł reformatoryjnie, jednakże w ocenie Sądu naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że warunkiem uwzględnienia skargi jest wykazanie, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), stwierdzone naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), stwierdzone inne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji, ale naruszenie charakteryzujące się istotnością wpływu na wynik sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, istotny wpływ na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (zob. np. wyroki NSA z 11 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1787/24, z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 763/05). W niniejszej sprawie zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy pozwala uznać bez jakichkolwiek wątpliwości, że przedmiotem postępowania było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego za I kwartał 2024 r. Wynika to również jednoznacznie z uzasadnień decyzji organów obu instancji, ale także z doręczonego skarżącemu zawiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego z dnia 13 listopada 2024 r. Nie sposób więc uznać, że gdyby opisywane naruszenie nie miało miejsca, to mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie w sprawie. Naruszenie to nie mogło zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Natomiast wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni (podobnie jak i zaskarżonej decyzji) zawiera dokładne wyjaśnienie, w jaki sposób wyliczona została administracyjna kara pieniężna. Pozostałe zarzuty skargi koncentrują się wokół kwestii czasookresu powstania urządzeń wodnych. Zdaniem skarżącego, kanalizacja deszczowa na odcinku objętym zaskarżoną decyzją powstała przed 1975 r., a zatem w czasie obowiązywania ustawy z dnia 30 maja 1962 r. Prawo wodne, która nie przewidywała konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód z terenu drogi publicznej, a tym samym brak jest podstaw do nałożenia na skarżącego kary za korzystanie z usługi wodnej bez takiego pozwolenia. Stanowisko skarżącego nie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 389 pkt 1 u.p.w., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Jak stanowi natomiast przepis art. 35 ust. 3 u.p.w., usługi wodne obejmują: 1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych; 2) piętrzenie, magazynowanie lub retencjonowanie wód podziemnych i wód powierzchniowych oraz korzystanie z tych wód; 3) uzdatnianie wód podziemnych i powierzchniowych oraz ich dystrybucję; 4) odbiór i oczyszczanie ścieków; 5) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, obejmujące także wprowadzanie ścieków do urządzeń wodnych; 6) korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej; 7) odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast; 8) trwałe odwadnianie gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, a także odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast; 9) odprowadzanie do wód lub do ziemi wód pobranych i niewykorzystanych. Zgodnie z art. 472aa ust. 1 pkt 2 u.p.w., administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Zgodnie z art. 472aa ust. 3 pkt 3 u.p.w., wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wynosi od 5000 zł do 1 000 000 zł, z wyjątkiem odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500 % opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód. Zgodnie natomiast z art. 472c ust. 3 u.p.w., w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472a ust. 1, art. 472aa ust. 1 i art. 472b ust. 1, stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w okresie którego dotyczy decyzja (tj. I kwartał 2024 r.) skarżący odprowadzał wody opadowe lub roztopowe pochodzące z rejonu ul. {...} od ul. {...}do {...}do potoku {...}w ilości {...}m3. W powyższym zakresie skarżący przedłożył stosowne oświadczenie, którego było podstawą do ustalenia przez Dyrektora Zarządu Zlewni opłaty zmiennej za usługi wodne. Nie jest także sporne, że powyższe korzystanie z usługi wodnej następowało bez pozwolenia wodnoprawnego. Należy podkreślić, że stwierdzenie przez organ administracji wodnej, że następuje odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, rodzi po stronie organu obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z tego tytułu. Z treści art. 472aa ust. 1 pkt 3 u.p.w. wynika kategoryczność sankcji finansowej nakładanej na podmiot, który bez pozwolenia wodnoprawnego odprowadza do wód wody opadowe lub roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Kategoryczność i automatyzm sankcji mogą być złagodzone poprzez zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary w oparciu o przepis art. 189f § 1 k.p.a., do którego to przepisu jako zawartego w przepisach działu IVa k.p.a. odsyła wprost art. 472c ust. 3 u.p.w. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 389 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7 (w skardze zapewne na skutek omyłki pisarskiej błędnie zarzucono naruszenie "ust. 5", podczas gdy wskazany przepis nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej) w zw. z art. 472aa ust. 1 pkt 2 jest bezzasadny. Jak już wyżej wskazano, obie okoliczności istotne dla wymierzenia kary - a mianowicie fakt korzystania z usługi wodnej oraz fakt, że miało to miejsce bez pozwolenia wodnoprawnego - zostały przez organ należycie stwierdzone i nie były kwestionowane przez skarżącego. W takich uwarunkowaniach bezspornie spełniły się przesłanki określone w normie sankcjonującej - w art. 472aa ust. 1 pkt 3 u.p.w. Bez znaczenia jest przy tym fakt, kiedy powstało urządzenie wodne, istotne jest jedynie ustalenie, że doszło do korzystania z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego. W konsekwencji w niniejszej sprawie trafnie organy przyjęły, że istnieje podstawa do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego. Do rozważenia pozostaje zatem kwestia tego, czy w rozpoznawanej sprawie były podstawy do zastosowania mechanizmu odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W ocenie Sądu kwestia ta została należycie przeanalizowana przez organy. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 189 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zaznaczenia wymaga, że warunkiem zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu przesłanek wskazanych w tym przepisie, a zatem zarówno znikomej wagi naruszenia prawa jak i zaprzestania naruszenia prawa (zob. np. wyroki NSA z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 294/20, z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1091/19). Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Waga naruszenia prawa jest znaczna, jeżeli konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2411/21). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skarżący w kolejnym okresie rozliczeniowym (II kwartał 2024 r.) w dalszym ciągu korzystał z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, a zatem nie zaprzestał naruszenia prawa. Już tylko ta okoliczność jest wystarczająca do odmowy zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd podziela również stanowisko organu, który przyjął, że na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o znikomości wagi naruszenia prawa. Przedmiotowe naruszenie dotyczy nieuregulowanego prawnie odprowadzania wód opadowych i roztopowych, dlatego też nie sposób uznać, że stwierdzone naruszenie ma charakter znikomy. Skarżący odprowadzał wody pochodzące z opadów atmosferycznych przez 3 miesiące, a więc przez relatywnie długi okres, a także w ilości (664 m3), która nie może zostać uznana za nieznaczną. Warto zaznaczyć, że celem sankcji ustanowionej w normie prawnej zawartej w art. 472aa ust. 1 pkt 2 jest nakłonienie podmiotu do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, stanowiącego instrument służący zarządzaniu zasobami wodnymi, ograniczający wolność korzystania z wód lub gruntów z uwagi na interes publiczny w celu ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniami oraz niewłaściwą i nadmierną eksploatacją. W niniejszej sprawie nie zostały również spełnione przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdza, że organy prawidłowo wyliczyły wysokość kary jako 500% opłaty zmiennej (wynoszącej {...}zł), która ustalona została stronie w informacji z dnia 28 sierpnia 2024 r. zgodnie z art. 472aa ust. 3 pkt 3 u.p.w. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi. Sąd nie dostrzegł również w postępowaniu organów uchybień, które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.