II SA/Rz 499/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] A sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej "Spółka", zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazała, że brak jest przesłanek negatywnych stojących na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Zwróciła uwagę na fakultatywny charakter instytucji wstrzymania upatrując zasadności jej zastosowania w okolicznościach wskazanych w skardze przy uwzględnieniem niejednolitego stanowiska organów Służby Celnej co do charakteru gier na automatach oraz różnej praktyki w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W dalszej uzasadnienia wniosku Spółka przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, w których uwzględniono skargi w sprawach w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier a automatach poza kasynem gry uchylając przeczenia zapadłe w obu instancjach. Ta okoliczność, jej zdaniem, uzasadnia uwzględnienie wniosku. W ocenie skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Na dzień dzisiejszy skarżąca nie tylko nie osiąga planowanych zysków, ale ponosi duże straty na skutek zatrzymania przedmiotowych urządzeń przez organ służby celnej. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, w sytuacji gdy nie udowodniono popełnienie czynu z art. 107 k.k.s. dodatkowo pogorszy sytuację Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności zasadne jest zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą wymierzenia kary pieniężnej. Uzasadnieniem takiego rozstrzygnięcia jest także szkoda zagrażająca Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie uwzględnienia skarg. Zagrażająca Spółce szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosząc o jej oddalenie poinformował, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmówił Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Samo stwierdzenie, że Spółka ponosi stratę nie jest jeszcze argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych spółki. Nie wiadomo zatem, czy zapłata kary nałożonej zaskarżoną decyzją może spowodować niewypłacalność tym bardziej, że spółka w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego wyżej przepisu jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Argumenty przeciwko legalności zaskarżonej decyzji nie mogą być stanowić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto ewentualne wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i późniejsze uwzględnienie skargi nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona. Powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej kwoty nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowił jak w sentencji.