II SA/Rz 50/08

Dnia 28 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - postanawia - odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 13 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie uwzględnił wniosku skarżącego M. N. i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu Sąd podał, iż skarżący, poza powołaniem się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.) nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek. Ponadto, w ocenie Sądu, w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę, to na inwestorze ciąży ryzyko kontynuowania prac mimo zakwestionowania decyzji przed sądem administracyjnym. Podzielając zarzuty wniesionego na to rozstrzygnięcie zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA), postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 roku, sygn. II OZ 819/08 uchylił jej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA wskazał, że jeżeli Sąd miał wątpliwości co do okoliczności niezbędnych do rozstrzygania o zasadności wniosku skarżącego powinien był wezwać go o stosowne wyjaśnienia. Ponadto nie zgodził się z twierdzeniem sądu I instancji, iż w sytuacjach, gdy przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja o pozwoleniu na budowę, to a limine można przesądzać o jego niezasadności, opierając się na argumentacji, że ryzyko kontynuowania prac niezgodnie z prawem obciąża inwestora. Uwzględniając ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w powołanym postanowieniu Sąd, przy ponownym rozpoznaniu sprawy zarządzeniem z dnia 22 października 2008 roku zwrócił się do P. T. K. "C." Sp. z o.o. o udzielenie informacji, czy inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja została już zrealizowana, a jeżeli nie, to czy uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie powstaniem szkody majątkowej i w jakiej wysokości. W szczególności Sąd zwrócił się o podanie czy inwestycja, o jakiej mowa w zaskarżonej decyzji została już rozpoczęta, jaki jest stan jej zaawansowania, jakie koszty zostały do chwili obecnej poniesione, jaki będzie ewentualny stan zaawansowania inwestycji na dzień 1 grudnia 2008 roku i jakie wiązałby się z tym koszty. Powyższe informacje Sąd ocenił jako niezbędne do ewentualnego uzależnienia wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. Jednocześnie Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego radcy prawnego A. K. o podanie, na jakie cele skarżący zamierza przeznaczyć swoją działkę, w jaki sposób charakter tego przeznaczenia koliduje z inwestycją, której dotyczy zaskarżona decyzja, czy w związku z planowanym "dostosowaniem działki do zabudowy na cele przemysłowe" skarżący posiada pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, iż na swojej działce zamierza wybudować hotel wraz z infrastrukturą techniczno-rekreacyjną. Proces inwestycyjny jest w fazie oczekiwania na decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącego inwestycja objęta zaskarżoną decyzją zniweczy jego plany albowiem negatywne oddziaływanie urządzeń emitujących odstraszy potencjalnych klientów. Skarżący zwrócił także uwagę, że wykonanie decyzji spowoduje spadek wartości jego nieruchomości. Ustosunkowując się do wezwania Sądu pismem z dnia 13 listopada 2008 roku pełnomocnik P. T. K. "C." Sp. z o.o. wyjaśnił, iż inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja została w całości wykonana dlatego też wniosek o wstrzymanie należy ocenić jako bezprzedmiotowy. Jako dowód powołanych okoliczności przedłożono uwierzytelniony odpis protokołu końcowego odbioru robót budowlano-montażowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jeżeli na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 132/2004 (niepubl.). W razie wykonania obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją wstrzymywanie jego wykonania jest bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji dochodzi do aktualizacji stanu, do jakiego obligowała decyzja i dalsze działanie podmiotu zobowiązanego jest niecelowe. Obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją zostaje wówczas zrealizowany i tym samym wygasa. Nie można zatem już stwierdzić, iż nadal wymaga on wykonania. Podsumowując należy więc wywieść, iż przepis art. 61 P.p.s.a. odnoszący się do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dotyczy wyłącznie takich sytuacji, gdy decyzja ta nie została jeszcze wykonana – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 26/04 (niepubl.). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy odnotować należy, iż o niezasadności wniosku przesądza fakt, że inwestycja, której dotyczy zaskarżona została w całości wykonana. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.