II SA/Rz 50/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła NSA Maria Zarębska - Kobak Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - skargę oddala - II SA/Rz 50/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] września 2007 r. [...] (znak [...]) Starosta D. - po rozpatrzeniu wniosku inwestora P. T. K. "C." sp. z o.o. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. 178/1 w miejscowości P. Wg uzasadnienia decyzji, analiza złożonych przez inwestora dokumentów doprowadziła do stwierdzenia, że projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia, wpisane na listy członków właściwych izb samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania działki także został wykonany zgodnie z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Strony biorące udział w postępowaniu nie wniosły na etapie jego wszczęcia żadnych uwag i zastrzeżeń. Od decyzji tej odwołanie wniósł M. N. reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego A. K., wskazując na przysługujący mu status strony postępowania wywodzony z prawa własności nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu". W toku postępowania stał się właścicielem sąsiadującej z objętej inwestycją działki nr 178/2, jednak pomimo tego nie miął żadnego wpływu na tok postępowania i treść wydanej decyzji, co jego zdaniem narusza art. 28, 35, 36 i 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz w szczególności art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Zarzucił, że organ przed wydaniem decyzji nie ustalił, na jakie cele zamierza przeznaczyć skarżący zakupioną działkę i czy jego zamierzenia nie kolidują z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, czym nie zapewnił poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich. Ponadto wydane pozwolenie na budowę naraża go na straty finansowe wynikające z niewątpliwego obniżenia wartości jego działki, którą zamierzał dostosować do zabudowy na cele przemysłowe. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jej zmianę poprzez odmowę wydania pozwolenia na budowę. Odwołania M. N. nie uwzględnił Wojewoda, który decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty D. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że o wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę zostały zawiadomione wszystkie strony zgodnie z wykazem właścicieli widniejącym w wypisie ewidencji gruntów, w tym poprzednia właścicielka działki nr 178/2. Po powzięciu wiadomości o wstąpieniu w jej miejsce odwołującego się (postanowienie Sądu Rejonowego w D. z dnia 6 lutego 2007 r.), organ I instancji 29 sierpnia 2007 r. ponownie skierował zawiadomienie o toczącym się postępowaniu do wszystkich stron w tym do M. N.; potwierdza to zalegające w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie jego odbioru. Na tym też etapie odwołujący się nie wniósł żadnych zastrzeżeń do prowadzonego postępowania. Projektowana na działce nr 178/1 inwestycja nie będzie utrudniać też w przyszłości zabudowy działek sąsiednich, w tym wykorzystanie nieruchomości odwołującego się na cele przemysłowe. Zgodnie z decyzją o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, obszar oddziaływania anten radiowych stacji bazowej będzie obszarem niedostępnym dla ludzi (43 m od poziomu terenu). Podnoszona kwestia obniżenia wartości działki odwołującego się nie może być brana pod uwagę w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż zagadnienia te wykraczają poza przedmiot sprawy i należą do właściwości sądów powszechnych. Ponieważ analiza akt wykazała, że zostały spełnione wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie podzielając tej argumentacji reprezentujący M. N. pełnomocnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W jej uzasadnieniu zarzucił, iż wbrew twierdzeniu organu zawiadomienie w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie zostało mu doręczone zgodnie z art. 42 § 1 Kpa, a więc w mieszkaniu lub miejscu pracy. Skarżący jest co prawda zameldowany w miejscowości Z., jednak od lat z zamiarem stałego pobytu przebywa w USA i tam znajduje się jego miejsce zamieszkania. Nie została więc zachowana należyta forma doręczenia, przez co nie mógł wziąć udziału w postępowaniu. Organ państwowy powinien zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu, strony nie powinny tez ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia skarżącemu przez organ I instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania z wniosku PTK "C." sp. z o.o. o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wskazał, iż nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 29 sierpnia 2007 r. jak i decyzja Starosty D. z dnia [...] września 2007 r. o pozwoleniu na budowę zostały doręczone M. N. na adres zameldowania (Zawada 112) i odebrane za pokwitowaniem przez dorosłego domownika z powodu jego nieobecności. Taki sposób doręczenia jako zgodny z art. 43 Kpa należy uznać za skuteczny. Organ drugoinstancyjny powołał się także na art. 41 § 1 Kpa nakładający na strony, ich przedstawicieli i pełnomocników obowiązek zawiadamiania w toku postępowania organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu; w razie jego zaniechania doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem jest prawnie skuteczne. Akta sprawy zgromadzone przez organ I instancji nie zawierają zaś informacji o zmianie adresu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie – art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./. Sąd może uwzględnić skargę jeżeli dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c – cytowanej ustawy. Decyzją będącą przedmiotem oceny Sądu jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. 178/1 w miejscowości Pustynia. Przepisy ustawy prawo budowlane w art. 32-35 określają zakres działania organu architektoniczno-budowlanego przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego, a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast projekt zagospodarowania działki podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego; w tym czy posiada wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia /art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego/, a także sprawdzenie czy projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną. Niewątpliwie, na tym etapie następuje również określenie obszaru oddziaływania projektu /art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 ustawy/, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego. W ustępie 3 art. 35 ustawodawca określił procedurę usuwania braków i stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1. Nowelizacją z dnia 28 marca 2003 r. wraz z nowelizacją z dnia 16 kwietnia 2004 r. wprowadzono przepisy silnie dyscyplinujące organy administracji architektoniczno-budowlanej w wydawaniu pozwoleń na budowę. Zatem zakres działania organów na tym etapie został dokładnie określony i po ich spełnieniu organ wydaje pozwolenie na budowę. W razie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę choćby nawet w wyniku zrealizowania inwestycji objętej projektem doszło do pogorszenia warunków użytkowych na działce sąsiedniej w porównaniu ze stanem dotychczasowym, o ile powstałe w wyniku takiej inwestycji warunki mieszczą się w obowiązujących normach. /patrz: wyrok z dnia 11 grudnia 2008 r., II SA/Ol 822/2008/. Dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji nie ma podstaw kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę na tej podstawie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu – wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r. IV SA 452/2002. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego, iż w trakcie tego postępowania nie brał udziału w sprawie. Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie zawiadamiając go o każdej czynności. Również tego, że projektowana inwestycja uniemożliwi mu zagospodarowania jego działki na cele przemysłowe. Wydana została decyzja Wójta Gminy D. z dnia 6 września 2006 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia objętego pozwoleniem na budowę. Z tych względów wobec braku okoliczności uzasadniających stwierdzenie naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 p.p.s.a. na zasadzie przepisu art. 151 ustawy Sąd skargę oddalił.