II SA/Rz 500/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] Burmistrz Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku A. Z. o przyznanie dodatku mieszkaniowego odmówił wyżej wymienionej przyznania wnioskowanej pomocy. Organ wskazał, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawczynię prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe wynosi 47,70m2, podczas gdy powierzchnia normatywna mieszkania dla 1 osoby wynosi 35,00m2. Lokal zajmowany przez wnioskodawczynię przekracza zatem normatywną powierzchnię użytkową lokalu o 36,29%. Z kolei procentowy udział powierzchni pokoi i kuchni (37,95m2), w powierzchni całego lokalu przekracza 60% i wynosi 79,56%. Odwołanie od tej decyzji złożyła A. Z. wskazując na trudną sytuację życiową i zdrowotną. Podała, że jej dochód stanowią alimenty w wysokości 300 zł miesięcznie, zasądzone w wyroku rozwodowym na jej rzecz. Ich wysokość kształtuje się poniżej progu minimum socjalnego. Odwołująca podkreśliła, że powierzchnia jej lokalu przekracza dopuszczalną powierzchnię zaledwie o 2,20m2. W jej ocenie wydana decyzja jest krzywdząca. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm. – zwana dalej "ustawą"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji oparta jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych i odpowiada prawu. Podało, że warunki nabywania dodatków mieszkaniowych i ich wysokość określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Jednakże stosownie do st. 5 cyt. przepisu, mimo niespełnienia tego warunku dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Zatem w przypadku przekroczenia normy powierzchniowej lokalu o dopuszczalne wartości 30% i 50 % dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, bez względu na wysokość dochodów gospodarstwa domowego wnioskodawcy. Organ odwoławczy podał, że A. Z. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu mieszkalnym o powierzchni 47,70m2, zatem powierzchnia jej lokalu przekracza normatywną powierzchnię lokalu o 12,70 m2. Dopuszczalne przekroczenie normatywnej powierzchni w sytuacji wnioskodawczyni nie może wynosić więcej niż 30%. Uzyskanie przez nią dodatku mieszkaniowego uwarunkowane jest zajmowaniem lokalu o powierzchni nie większej niż 45,50m2. Kolegium wskazało również, że z uwagi na fakt, że udział powierzchni pokoi i kuchni (37,95m2) w całkowitej powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60% (wynosi bowiem 79,56% ogólnej powierzchni) niemożliwym jest przyjęcie zwiększenia normatywnej powierzchni lokalu wnioskodawczyni o 50%. W tak ustalonym stanie faktycznym odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze na tę decyzję, złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, A. Z. nie precyzując kierunku jej weryfikacji zawnioskowała o przyznanie dodatku mieszkaniowego, chociażby w części (tj. obniżonego procentowo o powierzchnię jaka nie pozwala na przyznanie tego dodatku). W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła trudną sytuację życiową i materialną w jakiej się znalazła, wnioskując o wnikliwe rozpatrzenie jej sprawy i przyznanie pomocy, "bez opierania się o sztywne przepisy", ze względu na okoliczności w jakich się, bez własnej winy, znalazła. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) dalej p.p.s.a. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzją organu I instancji nie narusza prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m² dla 1 osoby. Natomiast art. 5 ust. 5 ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że w tym ostatnim przypadku udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %.Z kolei art. 5 ust. 3 ustawy określa sytuację, kiedy normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123 poz. 776 ze zm.). Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżąca mieszka sama w lokalu mieszkalnym o powierzchni 47,70 m², w którym powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 37, 95 m², prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie jest osobą, wobec której wydano orzeczenie o niepełnosprawności. Powyższe oznacza, że powierzchnia jej mieszkania przekracza normatywną powierzchnia użytkową lokalu mieszkalnego uprawniającą do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Brak jest więc przesłanek do zastosowania wobec niej normy prawnej dającej podstawę do przyznania dodatku mieszkaniowego z uwzględnieniem zwiększonej o 30 % normy mieszkaniowej, bowiem stosunek normatywnej powierzchni mieszkania do rzeczywistej powierzchni mieszkania wynosi 36, 29 %. Z kolei fakt, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni całego mieszkania wynosi 79, 56 %, przekracza zatem ułamek 60 %, przesądza o braku podstaw do zwiększenia normy mieszkaniowej do 50 %. Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące trudnej sytuacji finansowej i osobistej skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Przepisy regulujące przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a decyzje wydawane na ich podstawie nie mają charakteru decyzji uznaniowych. Brak jest zatem podstaw, by podnoszone przez skarżącą w skardze argumenty, wobec braku po jej stronie przesłanek ustawowych uprawniających do przyznania dodatku mieszkaniowego, mogły skutkować jego przyznaniem. Z uwagi na powyższe skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.