II SA/Rz 506/06

Dnia 7 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2006 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. i B. R. solidarnie kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 roku, nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta N., po rozpatrzeniu wniosku K. i B. R. umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia działek ewidencyjnych nr 5206, 5210, 5229 i 5102/5 położonych w obrębie N. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami, zwany dalej k.p.a.). Motywując swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w oparciu o przedstawione przez wnioskujących dokumenty brak jest podstaw do przyznania im statusu strony i w konsekwencji do uznania, iż złożony przez nich wniosek może zostać merytorycznie rozpoznany. W dniu 27 stycznia 2006 roku K. i B. R., od powołanej decyzji wnieśli odwołanie. Zarzucając bezzasadność przyjęcia, iż nie posiadają przymiotu strony wskazywali na naruszenie art. 7, 28 i 105 k.p.a. Odwołanie zostało podpisane wyłącznie przez B. R. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną jej wydania organ podał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Jako podmioty, których odwołanie było przedmiotem rozpoznania wymieniono K. i B. R. Nie zgadzając się z tą decyzją K. i B. R. w dniu 28 kwietnia 2006 roku (data wpływu do SKO) zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarga została wniesiona w terminie. Powołując się na analogiczne okoliczności jak w odwołaniu skarżący wnieśli o "zmianę zaskarżonej decyzji i nakazanie Burmistrzowi Miasta i Gminy przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z wnioskiem skarżących oraz przyznanie im statusu strony w tym postępowaniu." Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie musi być wniesione w sposób prawidłowy, a organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Odwołanie winno spełniać przewidziane w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. wymogi. Oznacza to, iż jednym z warunków decydujących o skuteczności wniesionego odwołania jest jego prawidłowe podpisanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 63 § 3 kpa, "podanie wniesione pisemnie... powinno być podpisane przez wnoszącego...". Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnosząca podanie (odwołanie). Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 1770/2004 (publ. Elektroniczny system informacji prawnej Lex Polonica Maxima CD). Uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt SA/Gd 2365/93 (pUbl. Glosa 1998/1 str. 33, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1997/3 poz. 62.). Jednocześnie należy odnotować, iż wniesienie odwołania przez więcej niż jeden podmiot obliguje organ do łącznego rozpatrzenia - w jednym terminie -wszystkich wniesionych odwołań. Jeżeli więc jedno z odwołań dotknięte jest brakami formalnymi, to do czasu definitywnego zakończenia odpowiednich procedur mających na celu ich usunięcie, rozpatrzenie pozostałych wniesionych odwołań jest niedopuszczalne. Jeżeli organ ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego" względnie innych dotychczas nierozpoznanych odwołań, pochodzących od innych stron tego postępowania - wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 roku, sygn. akt OSK 1230/04 (publ. wielomodułowy, informatyczny system informacji prawnej LEX Omega CD., nr 176134). Jak wynika z akt sprawy odwołanie zostało podpisane wyłącznie przez B. R. Brak jest natomiast podpisu K. R., mimo iż z treści odwołania jednoznacznie wynika, iż wolą jej było uzyskanie statusu osoby wnoszącej odwołanie. Całość podanych okoliczności usprawiedliwia zatem przyjęcie, iż rozpoznanie przez organ II instancji nie podpisanego odwołania K. R. stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Pozytywne ustalenia w przedmiocie wystąpienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności, o jakich mowa w art. 156 k.p.a. stanowiły przesłankę, dla skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 i art. 120 P.p.s.a. Po rozpoznaniu sprawy w tym trybie Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W oparciu o art. 152 P.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Stosownie do treści wymienionych przepisów Sąd zasądził od organu na rzecz skarżących uiszczony w sprawie wpis.