II SA/Rz 506/10

1 Postanowienie Dnia 7 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej WINGiK) uchylił w całości decyzję Starosty B. z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...] orzekającą o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmiany powierzchni oraz przebiegu granic działek 1703, 1702, 1706 i 2601 i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Z decyzją tą nie zgodziła się R. J. i w dniu 26 kwietnia 2010 roku zaskarżyła ją do tutejszego sądu. Po wniesieniu skargi, pismem z dnia 16 czerwca 2010 roku, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że wstrzymanie jest konieczne, albowiem organ I instancji, pomimo zaskarżenia decyzji WINGiK do sądu, przystąpił do ponownego rozpatrywania sprawy. Skarżąca wywiodła nadto, że zaskarżona decyzja, jako oczywiście wadliwa, zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, dlatego też już wcześniej należy podjąć działania zapobiegające wywoływaniu przez nią jakichkolwiek skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako odpowiedni - T. Woś, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 217. Jeżeli zatem na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 132/2004, niepubl.). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzja organu II ma charakter kasacyjny i nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Ma ona wyłącznie ten skutek, że sprawa zostanie ponownie rozpatrzona przez organ I instancji. Powoływane przez skarżącą okoliczności, które w jej ocenie dowodzą wadliwości zaskarżonej decyzji, nie mogą być brane pod uwagę w procesie rozstrzygania o wstrzymaniu jej wykonania. W przeciwnym razie Sąd, w postępowaniu incydentalnym, przesądzałby o treści mającego zapaść w sprawie wyroku. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań, to tym samym wstrzymanie jej wykonania jest niezasadne. Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.