II SA/Rz 507/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia umorzyć postępowanie sądowe. II SA/Rz 507/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku produkcyjnego na działce nr ewid. 1339 położonej w J. przy ul. S. W terminie zakreślonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a. M. W. wniósł do SKO pismo zawierające jego oświadczenie o skierowaniu sprawy na drogę postępowania sądowego, które zostało uznane za skargę. Po jego przekazaniu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania wpisu od skargi w wysokości 500 zł. W udzielonym w tym terminie wyjaśnieniu skarżący oświadczył, że nie składał i nie zamierza składać skargi na decyzję wydaną przez SKO, ponieważ wszystkie jego sprawy w SKO były załatwione właściwie, a pismo które wysłał posiadało rozszerzoną informację dotyczącą samowoli budowlanych na terenie sąsiadującej Firmy "N." w J. W związku z tym nie wnosi opłaty. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wniesione przez skarżącego w terminie do uiszczenia wpisu pismo stanowi cofnięcie skargi. Stosownie do treści art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi nie zachodzą. W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy postępowanie sądowe należało umorzyć.