II SA/Rz 508/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na użytkowanie - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] odmawiającą R. W. i L. W. udzielenia pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego wolnostojącego – bez garażu na działce nr 280/2 obr. [...] w R. R. W. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na wyżej wymienioną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła o wstrzymanie jej wykonania w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ) – określanej dalej jako P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony, przy czym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie spoczywa na wnioskodawcy. Formułując w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji R. W. nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby sugerować, że jej wykonanie spowoduje powstanie jakiejkolwiek szkody (nie tylko znacznej) lub trudne do odwrócenia skutki. Następstw tych w szczególności nie można wywodzić z zarzutów podniesionych względem zaskarżonej decyzji, gdyż o ile znajdą one potwierdzenie w ocenie Sądu, będzie to skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Zaniechanie jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku powoduje, że nie sposób ocenić, czy opiera się on na ustawowych przesłankach wstrzymania wykonania. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawczyni w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (tak orzekł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i prowadzi do odmowy jego uwzględnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 603). Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a której to cechy generalnie pozbawione są akty o charakterze odmownym. W tym zakresie należy uznać, że żądanie R. W. i tak jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jako taka nie podlega wykonaniu, gdyż nie skutkuje ona powstaniem dla niej i pozostałych stron postępowania żadnych obowiązków czy też uprawnień; jak wynika z akt sprawy, wydanie pozwolenia na użytkowanie organy orzekające w sprawie uzależniają od przedłożenia m.in. przez wnioskodawczynię projektu budowlanego zamiennego w związku ze stwierdzonymi odstępstwami wykonanych robót od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego i ewentualnego wykonania wynikających z projektu zamiennego zaleceń (postępowanie w tym zakresie objęte jest toczącą się jednocześnie przed WSA w Rzeszowie skargą R. i L. W. o sygn. akt II SA/Rz 474/10). Z tych przyczyn, wobec braku spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.