II SA/Rz 51/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję. II SA/Rz 51/17 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...], uchylająca w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] znak: [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy, postępowanie zostało wszczęte na wniosek J. S. o wydanie pozwolenia na rozbudowę istniejącej zagrody, polegającą na budowie budynku gospodarczego /obory/ w miejscu budynku gospodarczego /rozebranego/ oraz budowie kolektora odprowadzającego gnojownicę do istniejącego zbiornika na działkach nr 181/3 i 182 w miejscowości Z., gm. [...]. Po wezwaniu inwestora do usunięcia nieprawidłowości w dokumentach i przedłożonym projekcie budowlanym, Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Na skutek odwołania M. i B. S. – właścicieli sąsiednich działek nr 183/3 i 183/4 - decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po przedłożeniu przez inwestora poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] znak: [...] – działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: u.P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Rozbudowa istniejącej zagrody polegająca na budowie budynku gospodarczego /obory/ w miejscu budynku gospodarczego /rozebranego/, budowa kolektora odprowadzającego gnojownicę do istniejącego zbiornika na działce nr 181/3, na działkach nr 181/3, 182 obręb Z.". Organ wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest opracowany zgodnie z art. 5 u.P.b. przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz będącą członkiem właściwej izby samorządu zawodowego, zawiera wymagane uzgodnienia, oświadczenia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także jest zgodny z ważną decyzją Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2015 r. ([...]) o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Inwestor stosownym oświadczeniem potwierdził posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od decyzji Starosty złożyli M. i B. S. wnioskując o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o dokumentację niespełniającą wymogów prawa, a także naruszenie przepisów K.p.a. w zakresie braku wnikliwego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wskazali, że Starosta wydał pozwolenie na rozbudowę istniejącej zagrody na podstawie tej samej dokumentacji jak poprzednio, tj. zawierającej dalsze skreślenia, nieczytelne podpisy, pieczątki. Stanowi to o braku rzetelnego i profesjonalnego wykonania projektu budowlanego. Nadto decyzja sankcjonuje błędne rozwiązania gospodarki wodno - ściekowej oraz gospodarki odpadami skutkujące tym, że problem uciążliwości obory dla ilości bydła jest nadal nierozwiązany w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem odwołujących, organ bezkrytycznie przyjął stanowisko inwestora o tym, że poprzedni projekt został poprawiony i uzupełniony w pełnym zakresie. Przeczy temu dokonana przez Gminę Solina kontrola, w wyniku której ustalono, że płyta gnojowni jest niezgodna z przepisami. Oznacza to, że dotychczasowe wnioski związane z uciążliwością zagrody są zasadne. W dalszej części odwołujący wskazali, że oświadczenie projektanta stwierdzające, że zagroda funkcjonuje prawidłowo, jest krzywdzące. Takie oświadczenie powinno zostać zweryfikowane przez kontrolę właściwego organu, a w konsekwencji wskazane, co należy w dokumentacji poprawić, zmienić, przeprojektować, aby prawo było przestrzegane. Zauważyli, że projektant nadal ręcznie dokonuje korekt, do tego nie wiadomo kiedy (z jaką datą), co skutkuje dalszym brakiem czytelności, jasności i przejrzystości projektu budowlanego. Opis techniczny obiektu (obory) zarówno w poprzednim, jak i obecnym brzmieniu w aspekcie braku zagrożenia ekologicznego jest ogólnikowy i lakoniczny. Kontrola Gminy wykazała, że jest wręcz przeciwnie. Autor dokumentacji budowlanej w tym zakresie nie odniósł się do żadnej normy prawnej. W projekcie budowlanym nie ma żadnej informacji o sposobie uporządkowania gospodarki odpadami pochodzącymi z gospodarstwa (pkt 5 ppkt c tiret drugie decyzji o warunkach zabudowy), co jest kolejnym naruszeniem prawa. Nie ma też informacji o tym, jakim warunkom odpowiada płyta gnojowa do gromadzenia obornika (istniejąca czy projektowana). Informacja projektanta jest informacją mijającą się z prawdą i prawem, czego organ wydający pozwolenie na budowę nie zweryfikował. Końcowo podnieśli, że Starosta wydał pozwolenie na budowę z naruszeniem prawa, z naruszeniem ich interesu jako osób trzecich w rozumieniu Prawa budowlanego. Nadto organ nie wypełnił wszystkich obowiązków wskazanych przez Wojewodę w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Wojewoda – na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 i 3 u.P.b. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przepisami prawa materialnego w sprawach pozwoleń na budowę są przepisy u.P.b., której art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 wyznaczają zakres działania organu przy wydaniu pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 35 ust. 1, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przypadku stwierdzenia naruszeń organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Wojewoda podkreślił, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany wszystkimi warunkami i ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Uwzględniając powyższe Wojewoda stwierdził, że organ I instancji nie wywiązał się należycie z obowiązków nałożonych tym przepisami, w szczególności w zakresie weryfikacji projektu budowlanego w świetle ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b.). Z zawartej w projekcie budowlanym mapy w skali 1 : 500 zawierającej projekt zagospodarowania terenu (s. 16) - wynika, że na działce nr 182 zaprojektowano budynek gospodarczy o wymiarach 8 x 30 m, który przylega dłuższą ścianą (na długości ok. 10 m) do istniejącego na tej działce budynku gospodarczego. Na projekcie oznaczono również kontur "fundamentów do likwidacji", przy czym kontur ten nie odpowiada lokalizacji projektowanego budynku (nie pokrywa się z nim). Na stronie 6 znajduje się "opis do projektu zagospodarowania działki nr 181/3, 182 w m. Z. gm. [...]", gdzie w pkt 2 zapisano, iż: "obecnie działka będąca przedmiotem opracowania jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Część budynku gospodarczego przeznaczona jest do rozbiórki. W miejscu po rozbiórce budynku gospodarczego zostanie projektowana obora". Wojewoda zauważył, że decyzją z dnia [...] października 2015 r. ([...]) Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego przewidzianego do realizacji na działkach nr 182 i 181/3 w miejscowości Z. gm. [....] - w obszarze oznaczonym w części graficznej decyzji. Zgodnie z treścią pkt 1 rozstrzygnięcia tej decyzji, rodzaj inwestycji to: "rozbudowa istniejącej zagrody polegająca na budowie budynku gospodarczego (obory) w miejscu budynku gospodarczego (rozebranego), budowa kolektora odprowadzającego gnojowicę do istniejącego zbiornika na działce nr ew. 181/3". W załączniku nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy ("wyniki analizy, część graficzna") zaznaczono lokalizację "budynku gospodarczego rozebranego". Wojewoda podał, że z porównania usytuowania projektowanego budynku gospodarczego (obory) w projekcie z ww. lokalizacją "budynku gospodarczego rozebranego" wynika, że budynki te w sposób zasadniczy różnią się kształtem, wymiarami, a tym samym usytuowaniem. W tych okolicznościach i z uwagi na rozbieżności zawarte w projekcie i w decyzji o warunkach zabudowy Wojewoda uznał, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę jest przedwczesna i należy ją uchylić jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. S. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżący zawnioskował o uchylenie decyzji Wojewody i zobowiązanie tego organu do wydania w określonym terminie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że kluczowym dokumentem w sprawie jest decyzja Wójta Gminy [...] ustalająca warunki zabudowy dla działek nr 182 i 181/3 w m. Z. dla inwestycji pn. rozbudowa istniejącej zagrody polegająca na budowie budynku gospodarczego (obory) w miejscu budynku gospodarczego (rozebranego), budowa kolektora odprowadzającego gnojownicę do istniejącego zbiornika na ścieki. Skarżący podkreślił, że stosownie do art. 55 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ta wiąże organ architektoniczno-budowlany wydający pozwolenie na budowę w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w niej ustalonych. Zarzucił, że to Wojewoda nierzetelnie i niedokładnie przeanalizował zgormadzony materiał dowodowy. Jego wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczył dokładnie takiego budynku jaki został zaprojektowany. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy budowy nowego budynku w miejscu budynku rozebranego, a nie odbudowy starego budynku gospodarczego. Wyjaśnił, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały szczegółowo określone w pkt 3 decyzji. Parametry te nie są inne od budynku rozebranego. Nadto zauważył, że SKO decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. ([...]) utrzymało w mocy decyzję Wójta. Skarżący zaznaczył, że kwestia budowy projektowanego budynku w obrysie fundamentów budynku rozebranego była analizowana przez organ I instancji, który nie stwierdził sprzeczności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a projektem. Jako bezprawne i bezpodstawne uznał działania Wojewody wzywające go do przedłożenia postanowienia Wójta Gminy [...] wyjaśniającego w trybie art. 113 § 2 K.p.a. treść decyzji o warunkach zabudowy, jak również wystąpienie do Wójta o wyjaśnienie treści decyzji. Końcowo zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy był przedmiotem postępowania przed WSA w Rzeszowie – sprawa II SA/Rz 35/16. Zwrócił uwagę na zaskarżanie przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości wszystkich decyzji, a także przeprowadzanie przez Wójta różnych kontroli na jego działce, co ma na celu zablokowania jego inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej; sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu co do meritum jest kasacyjna decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2016 r., którą uchylił on decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. i przekazał mu sprawę dotyczącą udzielenia J. S. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (obory) oraz kolektora odprowadzającego gnojowicę do ponownego rozpatrzenia. Ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy nie budzi zastrzeżeń Sądu. W sprawie poza sporem pozostaje, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2015 r. Wójt Gminy [...] ustalił na wniosek J. S. warunki zabudowy dla przewidzianego do realizacji w miejscowości Z. gm. [...] na działkach nr 182 i 181/3 przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa istniejącej zagrody polegająca na budowie budynku gospodarczego (obory) w miejscu budynku gospodarczego (rozebranego), budowa kolektora odprowadzającego gnojowicę do istniejącego zbiornika na działce nr ew. 181/3" (skarga M. i B. S. na utrzymującą ją w mocy decyzję SKO z dnia [...] listopada 2015 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2016 r. II SA/Rz 35/16). Po rozpatrzeniu odpowiadającego ustalonym warunkom zabudowy wniosku J. S. o pozwolenie na budowę, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. zatwierdził przedstawiony projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Rozpatrujący odwołanie M. i B. S. od tej decyzji Wojewoda stwierdził przedwczesność decyzji Starosty z uwagi na rozbieżność wynikającą z porównania usytuowania projektowanego budynku z lokalizacją "budynku gospodarczego rozebranego", a tym samym brak należytego wywiązania się organu I instancji z wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b. obowiązków weryfikacji projektu budowlanego w świetle ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz wynikające z przytoczonych przepisów dopuszczalne przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może bowiem uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy powinien był podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Oznacza to, że zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga jednoczesnego stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania oraz konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wydawanie decyzji o charakterze kasatoryjnym dopuszczalne jest zupełnie wyjątkowo, stanowi ona bowiem wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji, który przejmuje sprawę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia w jej całokształcie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zastosowanie przez Wojewodę normy art. 138 § 2 K.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia należy uznać za nieprawidłowe, co wynika z równie nieprawidłowej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i istotnych jej rozbieżności. Jak już wskazano, jedyną wadliwością decyzji organu I instancji jaką podniósł Wojewoda był brak dostatecznej weryfikacji projektu budowlanego względem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy odnoszących się do lokalizacji budynku projektowanego i rozebranego, które w sposób zasadniczy różnią się kształtem i wymiarami (s. 5-6 uzasadnienia decyzji Wojewody). Stwierdzając zatem wydanie decyzji organu I instancji z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy powinien przede wszystkim w odniesieniu do tej przyczyny – stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. - wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Wymaganiu temu Wojewoda całkowicie uchybił, gdyż w żaden sposób nie ukierunkował organu I instancji co do postępowania w tym zakresie i czynności, jakie w tej kwestii należy podjąć. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać ogólnikowego wskazania na powinność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który w podanych okolicznościach nie budzi wątpliwości (zostało bowiem w dostateczny sposób stwierdzone, że lokalizacja nowego i dotychczasowego budynku pokrywa się jedynie w części). Jako nie wykazujące żadnego związku z realizacją wymogów art. 138 § 2 K.p.a. a wręcz pozostające z nim w sprzeczności należy także uznać wskazanie przez Wojewodę wymogu rozważenia przez organ I instancji argumentacji zawartej w odwołaniu. Taki sposób konstruowania wytycznych w jawny sposób zaprzecza zasadzie dwuinstancyjności postępowania, przenosząc cały ciężar rozpatrzenia sprawy na organ I instancji. Istota administracyjnego toku instancji co do zasady polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na wybiórczej kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Argumenty te powinny zostać wzięte pod uwagę w toku kontroli decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy i w przypadku ewentualnego uznania ich zasadności skutkującej koniecznością uchylenia tej decyzji, stanowić podstawę wytycznych łącznie ze wskazaniami co do uchybień stwierdzonych przez organ odwoławczy z urzędu (niezależnie od podniesionych przez stronę odwołującą się). Abstrahując od naruszenia zaskarżoną decyzją regulacji art. 138 § 2 K.p.a., Sąd w okolicznościach sprawy nie podziela stanowiska Wojewody co do rozbieżności w zakresie lokalizacji budynku wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i projektu budowlanego, jako przeszkody do jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę (a tym samym do uchylenia z tego powodu decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r.). Kwestią zasadniczą, jaka wyłania się na tym tle, jest sposób interpretacji zawartego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określenia "w miejscu". Co warto podkreślić, na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do tej decyzji ("Wyniki analizy, część graficzna") stanowiącej wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, nie wrysowano projektowanego budynku, oznaczając jedynie budynek gospodarczy rozebrany i pozostawione fundamenty, obejmujące powierzchnię ok. 162 m² /obliczenia Sądu/. Jak wskazał w swej decyzji Wojewoda, wg dołączonej do projektu budowlanego mapy w skali 1:500 zawierającej projekt zagospodarowania terenu, na działce nr 182 zaprojektowano budynek gospodarczy o wymiarach 8 x 30 m, a także oznaczono kontur fundamentów do likwidacji, który nie pokrywa się z lokalizacją projektowanego budynku (uściślając, powierzchnie te pokrywają się w znacznej części, niemniej pozostaje obszar starego budynku nie objęty nową zabudową, jak i część nowego budynku znajduje się na powierzchni do tej pory niezabudowanej). Dosłowne rozumienie określenia "w miejscu", jak zdaje się przyjmować Wojewoda, oznaczałoby lokalizację projektowanego budynku "w tym samym miejscu" czy "na tym samym miejscu" co budynek rozebrany, a więc realizację budynku o dokładnie takich samych rozmiarach i powierzchni jak istniejący. Z akt administracyjnych sprawy, w tym załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami nie wynika, by taki był zamiar inwestora. Co więcej, nie wydaje się, by takie uznanie przyświecało Wójtowi Gminy [...] jako organowi który wydał inwestorowi decyzję o ustaleniu warunków zabudowy na przedmiotowe zamierzenie, skoro w zawartych w niej ustaleniach dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego oraz budynku gospodarczego i zagospodarowania terenu, wielkość powierzchni zabudowy nowego budynku określił w przedziale 200 – 240 m², której górna granica odpowiada powierzchni wskazanej przez inwestora w projekcie budowlanym i wymiarom projektowanego budynku (8 x 30 m). Nie można przy tym przeoczyć, że określona w decyzji o warunkach zabudowy dolna granica wielkości powierzchni zabudowy jest wyższa, niż powierzchnia zabudowy budynku rozebranego. W okolicznościach sprawy, odnoszące się do lokalizacji zamierzonej inwestycji określenie "w miejscu" zawarte w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie może być zatem interpretowane w oderwaniu od zawartych w niej ustaleń co do wielkości powierzchni zabudowy nowego budynku (200 – 240 m²), które w żaden sposób nie nawiązują do powierzchni budynku istniejącego wcześniej. Nieuprawnione w tej sytuacji pozostaje także powoływanie się przez Wojewodę na wyjaśnienia Wójta Gminy [...] zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., stanowiącym odpowiedź na pismo Wojewody z dnia [...] listopada 2016 r. o udzielenie wyjaśnień co do zawartego w decyzji o warunkach zabudowy sformułowania "w miejscu budynku gospodarczego (rozebranego)", w szczególności czy chodzi o usytuowanie zabudowy zlokalizowanej w obrębie (rzucie) dotychczasowego budynku gospodarczego. O ile o sposobie rozumienia wskazanym przez Wojewodę mogłoby samoistnie świadczyć zawarte w odpowiedzi stwierdzenie "ściśle tak jak został wprowadzony do decyzji", to nabiera to już zupełnie innego znaczenia w kontekście dalszej części wyjaśnień, że "wynika on z wniosku skorygowanego przez inwestora oraz z potrzeb inwestycyjnych inwestora, wyrażonych w pismach kierowanych (...) przed wydaniem decyzji (...)". W tym znaczeniu, mając na uwadze wnioskowy charakter postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, trudno przyjąć, że Wójt Gminy [...] ustalając warunki zabudowy orzekł niezgodnie z wnioskiem inwestora, który w tej sytuacji należy ściśle utożsamiać z jego potrzebami inwestycyjnymi. Za takim rozumieniem wskazanego zapisu w niniejszej sprawie przemawia także charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w której co do zasady następuje jedynie ogólne wskazanie miejsca lokalizacji inwestycji (wynikające z konieczności ustalenia, czy może być ona na danym obszarze zrealizowana), a którego doprecyzowanie następuje w toku postępowania o pozwolenie na budowę. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że organ odwoławczy błędnie ocenił wadliwość postępowania przed organem pierwszej instancji w zakresie rozbieżności między projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy, uznając z tej przyczyny decyzję Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę za przedwczesną. W tej sytuacji Wojewoda – mając na uwadze wyrażone powyżej przez Sąd stanowisko - zobligowany będzie ponownie rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie wraz z odwołaniem wniesionym przez M. i B. S. od decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. Stosownie do powyższego, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zasadne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.