II SA/Rz 510/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. R. na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczącą wpisania punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 200 zł ( dwieście złotych). Przedmiotem skargi jest czynność materialno – techniczna dotycząca wpisania punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, jak miała miejsce w listopadzie 2014 r. Skarżący wskazał, że przed wniesieniem skargi do Sądu pismem z dnia 29 marca 2018 r. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując na prawidłowość dokonanych wpisów. Jednocześnie wskazał, że skarga była już przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 167/18 w której WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2018 r. umorzył postępowanie z powodu cofnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że wbrew stanowisku organu skarga nie była rozpoznawana przez tutejszy Sąd. W sprawie, na którą powołuje się organ: sygn. akty II SA/Rz 167/18 przedmiotem rozpoznania była skarga z dnia 5 lutego 2018 r. podczas gdy niniejsza skarga została wniesiona w dniu 25 kwietnia 2018 r. Pomimo tego, że skargi dotyczą tej same czynności, podmiotów i stanu prawnego w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Z przymiotu tego nie korzysta bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania z powodu cofnięcia skargi, a takie postanowienie zapadło w powołanej sprawie. Postanowienie o umorzeniu postępowania jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, ale nie rozstrzygającym sprawy co do istoty. Ma charakter deklaratoryjny, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a co za tym idzie, nie jest przeszkodą ponownego rozpoznania sprawy, jeżeli strona wystąpi ze stosownym żądaniem. (zob. T. Woś, jw., s. 741). Przechodząc do meritum stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania jest czynność materialno – techniczna: wpisania punktów karnych. Jak wynika z akt sprawy czynność ta została podjęta w listopadzie 2014 r. W związku z tym znajdą do niej zastosowanie zgodnie z art 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. 2017 r., poz. 935) przepisy poprzednio obowiązującego brzmienia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej: "P.p.s.a. sprzed nowelizacji" ). Zgodnie z powołanym przepisem do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy art 52 i art 53 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym nową ustawą. A contrario do aktów i czynności podjętych przed wejściem w życie tej ustawy stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Choć akta były niekompletne, Sąd na podstawie kierowanych przez skarżącego pism i innych dokumentów przyjął, że czynność została dokonana w listopadzie 2014 r. ( dowód: wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, wniosek o sprawdzenie kwalifikacji, wniosek o skierowanie na badania). Ustalenie dokładnej daty nie było konieczne dla podjęcia rozstrzygnięcia. Warunkiem wniesienia skargi w stosunku do tego rodzaju czynności było uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art 52 § 3 ustawy P.p.s.a. sprzed nowelizacji jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu- w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności- do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, co wnika ze skargi i dołączonego do niej pisma, skarżący takie wezwanie skierował w dniu 29 marca 2018 r. Z porównania zatem dat dokonania czynności: listopad 2014 r. i kierowanego wezwania 29 marca 2018 r. stwierdzić należy, że wezwanie to zostało skierowane z uchybienie czternastodniowego terminu. Zdaniem Sądu najpóźniejszą datą w jakiej skarżący dowiedział się o dokonaniu czynności( od której należy liczyć czternastodniowy termin do złożenia wezwania była data wezwania organu o zwrot zatrzymanego prawa jazdy i redukcję punktów karnych, które zostało skierowane od organu w dniu 15 grudnia 2014 r. W świetle powyższego należało przyjąć, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał administracyjnego toku instancji, gdyż wniesione przez niego wezwanie nie zostało dokonane w ustawowo przewidzianym do tego terminie, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art 58 § 1 pkt 6 w zw. z art 52 § 1 P.p.s.a. Na marginesie Sąd nadmienia, że skarga ta podlegałaby odrzuceniu również w przypadku, gdyby miały zastosowanie przepisy art 52 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu. Przepisy te wyeliminowały wprawdzie konieczność wniesienia skargi po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, ale jednocześnie wprowadziły termin trzydziestu dni na wniesienie skargi od dnia, w którym strona dowiedziała się o podjęciu czynności.