II SA/Rz 511/09

WyrokWSA w Rzeszowie2009-11-04

Skład orzekający: Robert Sawuła, Stanisław Śliwa, Joanna Zdrzałka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliło decyzję organu I instancji i stwierdziło wydanie pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa, mimo upływu pięcioletniego terminu do jej uchylenia w postępowaniu wznowieniowym?
Ratio decidendi
Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliło decyzję organu I instancji i stwierdziło wydanie pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa, ponieważ mimo stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania (brak udziału strony w postępowaniu), upłynął pięcioletni termin do uchylenia pierwotnej decyzji, co zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. ograniczało możliwość orzekania w postępowaniu wznowieniowym do stwierdzenia naruszenia prawa.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Pierwotna decyzja została wydana z naruszeniem prawa (brak udziału strony A. K.-N.), jednakże SKO stwierdziło, że upłynął pięcioletni termin do jej uchylenia w postępowaniu wznowieniowym. Skarżący M. i F. K. domagali się uchylenia decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Rz. z 2008 r.
Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. i F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. i F. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) wydana w toku postępowania wznowieniowego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta Rz. decyzją z [...].01.2003 r. nr [...] ustalił dla K. F. i M. C. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod inwestycję określoną jako budynek handlowo-usługowy na dz. nr 955/39 w Rz. przy ul. S. oraz przyłącze wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na dz. nr 964. Decyzja ta stała się ostateczna. Postanowieniem z [...].01.2004 r. Prezydent Miasta Rz. działając na wniosek A. K.-Ni. wznowił postępowanie zakończone własną i ostateczną decyzją z [...].01.2003 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie decyzją z [...].05.2004 r. nr [...] Prezydent Miasta Rz. odmówił uchylenia decyzji własnej z [...].01.2003 r. SKO rozpoznając odwołanie A. N.-K. od powyższej decyzji uchyliło ja w całości, a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie z 21.03.2006 r. II SA/Rz 654/04 skargę na decyzję SKO wniesioną przez K. F. i M. C. oddalono. Rozpoznając w dalszym toku sprawę wznowieniową Prezydent Miasta Rz. decyzją z [...].11.2008 r. nr [...] uchylił decyzję własną z [...].01.2003 r. nr [...] i orzekł o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne: budynek handlowo-usługowy na dz. nr 955/39 w Rz. przy ul. S. oraz przyłącze wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na dz. nr 964. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i F. K., którzy w odwołaniu sprzeciwili się zamiarowi zlokalizowania budynku w granicy z ich działką – nr 963, której są współwłaścicielami. Wskazali ponadto, ze sami noszą się z zamiarem zainwestowania na działce nr 963, podkreślając że planowana inwestycja może te zamiary niweczyć. Rozpatrując to odwołanie SKO opisana na wstępie decyzją orzekło w ten sposób, iż uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Rz. z [...].11.2008 r. i orzekło, iż decyzja organu I instancji z [...].01.2003 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, a jej uchylenie nie jest możliwe z powodu upływu pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a. W podstawie prawnej swej decyzji organ odwoławczy powołał się na dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2 i art. 146 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 79 z 2001 r., poz. 856 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji SKO zrekapitulowało stan faktyczny sprawy, argumentując zaś własną decyzję wyeksponowało, że "w trakcie postępowania przed I instancją doszło do naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na przeprowadzone w toku postępowania czynności oraz treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia". Organ odwoławczy przytaczając treść art. 146 § 1 k.p.a. podkreślał, że przepis ten ogranicza w czasie możliwość uchylenia we wznowieniowym postępowaniu dotychczasowej decyzji ostatecznej. W odniesieniu do wad ujętych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. ustawodawca termin umożliwiający uchylenie decyzji ostatecznej ustalił na pięć lat od dnia doręczenia tej decyzji. Kolegium przyjęło, że termin ten biegnie od dnia, w którym doręczono decyzję ostatniej stronie, której zapewniono prawo do czynnego udziału w źródłowym postępowaniu. Organ odwoławczy podał, że jako ostatniemu decyzję z [...].01.2003 r. doręczono A. Rz. w dn. [...].01.2003 r. Za niesporne uznano, że Prezydent Miasta Rz. wydając decyzję w dn. [...].01.2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchybił normie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia udziału w postępowaniu A. K.-N. Niemniej skoro w dacie wydania przez Prezydenta Miasta Rz. decyzji z dn. [...].11.2003 r. upłynął pięcioletni termin umożliwiający uchylenie decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to organ I instancji, w ocenie SKO, winien ograniczyć się wyłącznie do stwierdzenia, że źródłową decyzję ostateczną wydano z naruszeniem prawa. Z tego względu organ II instancji uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję, ograniczając się do stwierdzenia, że uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...].01.2003 r. nie jest możliwe z przyczyny upływu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Skarżący powyższą decyzję M. i F. K. wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Rz. z [...].11.2008 r. "względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu skargi zarzucono, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika wprost, co ma być dla skarżących niezrozumiałe, jaką obowiązującą decyzją zostały ustalone warunki zabudowy na rozbudowę budynku na działce nr 9055/39 i na jakie cele. Skarżący stwierdzili ponadto, iż podtrzymują wszelkie dotychczas prezentowane w postępowaniu zarzuty i wnioski dotyczące ustalenia warunków zabudowy bez względu na cele inwestorów. Z tej przyczyny wszelkie decyzje o ustaleniu warunków zabudowy mają być wadliwe, sprzeczne z prawem oraz nie uwzględniać mają stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę przekazaną przez Wiceprezesa SKO, a sygnowaną przez członków Zespołu Orzekającego SKO, wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując w istocie stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienia 1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Tego typu naruszeń Sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji, zatem skargę uznając za nieuzasadnioną oddalił. Kontroli podlega decyzja SKO, mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta Rz. z [...].11.2008 r. wydaną w toku postępowania wznowieniowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczono na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z 151 § 2 oraz w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., że źródłowa decyzja Prezydenta Miasta Rz. z [...].01.2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Niesporne jest, co organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że źródłową decyzję z [...].01.2003 r. doręczono ostatniej stronie w dn. 20.01.2003 r. Z mocy art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Niesporne jest, że w postępowaniu, w którym zapadła źródłowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie brała udziału bez swej winy strona – A. K.-N., zatem doszło w nim do naruszenia prawa ujętego dyspozycja art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro jednak od dnia doręczenia ostatecznej decyzji w sprawie objętej żądaniem wznowienia postępowania w dacie, w której zapadła decyzja Prezydenta Miasta Rz. z [...].11.2008 r., to we wznowionym postępowaniu mogła zapaść wyłącznie decyzja ograniczająca się do stwierdzenia wydania źródłowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...].01.2003 r. z naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że wszczęcie postępowania wznowieniowego nie spowodowało wstrzymania biegu terminu, określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Zasadnie zatem SKO uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Stan taki oznacza, że w obrocie pozostaje źródłowa decyzja Prezydenta Miasta Rz. z [...].01.2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja SKO stwarza natomiast możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na zasadach ujętych w kodeksie cywilnym. Z wyłożonych przyczyn, sąd uznając skargę za nieuzasadnioną oddalił ją na podstawie art. 151 Ppsa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło